Το «Σφαγείο» του Ιλάν Χατσόρ στο Θέατρο Olvio

Τρία αδέλφια πιάνονται στα δίχτυα της εξαπάτησης και της προδοσίας ενώ παλεύουν ανάμεσα στο καθήκον, την ιδεολογία και την επιβίωσή τους, στο εμβληματικό έργο της ισραηλινής δραματουργίας «ΣΦΑΓΕΙΟ» του Ιλάν Χατσόρ, που ανεβαίνει σε παραγωγή της εταιρείας «από τα Έγκατα της Γης» σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου από 15 Νοεμβρίου κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:15 στο Θέατρο OLVIO (Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Βοτανικός).

Σε ένα χωριό της δυτικής όχθης, κατά τη διάρκεια της πρώτης Ιντιφάντα των Παλαιστινίων,  3 αδέρφια παλεύουν  να ξεφύγουν από το αδιέξοδο της βίας του πολέμου. Διαφορετικές στάσεις και συμπεριφορές συγκρούονται, ακροβατώντας ανάμεσα  στο καθήκον  και την προδοσία.  Ο μεγαλύτερος αδερφός,  ο οποίος συντηρεί την οικογένεια, κατηγορείται ως συνεργάτης των Ισραηλινού στρατού. Ο μεσαίος έχει βγει στο βουνό συμμετέχοντας στον ένοπλο αγώνα.

Ο μικρός μόλις έχει ενηλικιωθεί και βρίσκεται ανάμεσα στις διαφορετικές συμβουλές των 2 μεγαλύτερων αδερφών του. Σε λίγη ώρα η ένοπλη απελευθερωτική οργάνωση θα περάσει από δίκη τον μεγάλο, με την κατηγορία της προδοσίας. Τα αδέρφια συναντιούνται κι έχουν  μπροστά τους μόνο μία ώρα για να αποκαλύψουν μεταξύ τους την αλήθεια, και να προετοιμαστούν.  Πάνω από όλα είναι τα αδέρφια… μέχρι πού;

« …η ζωή είναι μικρή για μεγάλους πολέμους…»

Σκηνοθετικό σημείωμα

Το «Σφαγείο» είναι ένα δώρο στα χέρια μας…

Ως  παράσταση, δεν θέλουμε να κρίνουμε τους ανθρώπους και τις αδυναμίες τους, άλλωστε αυτές, ως ανθρώπινες,  τις θεωρούμε δεδομένες κι αυτονόητες. Στόχος μας είναι να κρίνουμε τη κοινωνική δομή που παράγει τις ανάλογες στάσεις και συμπεριφορές.

Αν θεωρήσουμε  ότι οι άνθρωποι κατά βάση θέλουν να ζήσουν ελεύθεροι κι ευτυχισμένοι, τότε  οποιαδήποτε παρέκκλιση από αυτήν την κατεύθυνση, έχει ως αιτία μια λάθος κοινωνική συνθήκη.  Ο πόλεμος παράγει θύτες και θύματα. Αν δεν θέλουμε να έχουμε θύτες και θύματα πρέπει να σταματήσουμε τον πόλεμο και τις αιτίες που τον γεννούν.

Ο Ιλάν  Χατσόρ πέτυχε να γράψει ένα έργο φιλειρηνικό χωρίς να είναι στρογγυλεμένο.

Η παράστασή μας φιλοδοξεί να είναι αιχμηρή… κι ανθρώπινη.

Ο Ιλάν Χατσόρ για το έργο:

«Ήθελα να δείξω στο ισραηλίτικο κοινό την άλλη όψη των πραγμάτων. Ήθελα να μιλήσω για την Κατοχή και τις πληγές που ανοίγει κι ακόμα να δείξω στο κοινό της πατρίδας μου το ανθρώπινο πρόσωπο του «εχθρού», αυτό που πάντα κρύβει η επίσημη προπαγάνδα. Τα βίαια φαινόμενα, που κατέστρεφαν τις ζωές των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών, δεν είχαν βρει ποτέ μια θέση στο ισραηλινό θέατρο. Ένιωσα ότι δίπλα στα σπίτια μας ξετυλίγονταν μεγάλα δράματα, με διλήμματα και αποφάσεις ζωής ή θανάτου. Είχα την ανάγκη να γράψω γι’ αυτά. Έτσι επέλεξα να διηγηθώ αυτή την ιστορία από την πλευρά των τριών Παλαιστινίων αδερφών. Εξάλλου, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον και προκλητικό για έναν συγγραφέα να γράφει από την αντίθετη οπτική».

«Οι Παλαιστίνιοι δεν ήταν πλέον ανθρωπόμορφα τέρατα αλλά ανθρώπινα όντα, που βίωναν ακραίες εσωτερικές συγκρούσεις. Όταν γράφτηκε το έργο, είχε ήδη ξεσπάσει η πρώτη Ιντιφάντα. Όμως, ποτέ δεν σκέφτηκα τα πρόσωπα του έργου μου σαν «Άραβες» ή «Παλαιστινίους». Για μένα ήταν -και είναι ακόμα- τρία αδέρφια. Στην προκειμένη περίπτωση, Παλαιστίνιοι. Θα μπορούσαν όμως κάλλιστα να είναι Ιρλανδοί, Βόσνιοι ή Γερμανοί. Άνθρωποι που η ζωή τους έγινε άθυρμα στη δίνη κάποιων ισχυρών δυνάμεων. Οι καταστάσεις που παρουσιάζονται στο έργο ξεπερνούν τα όρια ενός συγκεκριμένου απελευθερωτικού αγώνα και θα μπορούσαν να συμβούν (όπως και έχουν συμβεί) σε διάφορους τόπους και χρονικές στιγμές, οπουδήποτε υπήρχαν κατοχή, καταπίεση κι εμφύλιος πόλεμος».

«Η πολιτική είναι, έτσι κι αλλιώς, το πλαίσιο, το υπόβαθρο του έργου. Δεν πιστεύω όμως ότι ο ρόλος του συγγραφέα είναι να μεταδίδει μια μονόπλευρη ιδεολογία στο κοινό του -αυτό μάλλον θα υποβάθμιζε το καλλιτεχνικό εγχείρημα, καθιστώντας το ρηχό και επίπεδο».

 «Πιστεύω ότι ο συγγραφέας πρέπει να γράφει έργα, όπου τα ερωτήματα που γεννιούνται δεν δέχονται εύκολες απαντήσεις. Στον βαθμό που με αφορά, το πολιτικό θέατρο δεν χρειάζεται να πραγματεύεται ιδέες και ιδεολογίες αλλά τα ανθρώπινα όντα που έρχονται αντιμέτωπα μ’ αυτές».

Σχετικά με την εταιρεία «από τα Έγκατα της Γης»

Η εταιρεία θεάτρου «από τα Έγκατα της Γης» ιδρύθηκε το 2018 από τους Λυκούργο Μπάδρα και Βασίλη Τριανταφύλλου επισφραγίζοντας μέσω της νομικής μορφής του σχήματός τους μια κοινή δημιουργική πορεία αναζήτησης στο θέατρο, που ξεκίνησε από τα φοιτητικά τους κιόλας χρόνια στη δραματική σχολή. «Γνωριστήκαμε, γίναμε φίλοι, κάτσαμε στο ίδιο τραπέζι και μιλήσαμε για το θέατρο που αναζητάμε» εξηγούν ο Βασίλης και ο Λυκούργος.

«Η ιδέα για κάτι δικό μας δεν άργησε. Χρειάστηκε να κοιτάξουμε μέσα μας βαθιά, να σκάψουμε, να έρθουμε αντιμέτωποι με την φύση μας, να διεισδύσουμε στο εσωτερικό –εκεί που απαγορεύεται–, να έρθουμε αντιμέτωποι με τον ίδιο μας τον εαυτό μέχρι να βρούμε το φως, το μοναδικό, το διαφορετικό, το παράξενο, το πάντα δικό μας και το πάντα αποδεκτό. Ένα θέατρο για όλους που μυρίζει δημοκρατία, ελευθερία λόγου και αγάπη για ζωή.»