Μαρία Αποστολίδου: Πώς η νέα γενιά ονειρεύεται την τοπική αυτοδιοίκηση

Με όραμα να αλλάξει τον δήμο που μεγάλωσε και ενηλικιώθηκε, μια εκπρόσωπος της νέας γενιάς έπεσε στα βαθιά της τοπικής αυτοδιοίκησης και τα κατάφερε. Η Μαρία Αποστολίδου είναι το παράδειγμα ότι με σκληρή δουλειά και προγραμματισμό μπορείς να βάλεις το δικό σου λιθαράκι για να ομορφύνει ο τόπος σου. Η Μαρία που παράλληλα με το ρόλο της μητέρας και της εργαζόμενης διεκδικεί και φέτος την εκλογή της στο Δήμο Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης με το συνδυασμό του Λάζαρου Κυρίζογλου.

Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με την Τοπική Αυτοδιοίκηση;

Έμαθα από πολύ μικρή ηλικία, από το σπίτι μου, από τους γονείς μου, ότι έχουμε πάντα δύο σπίτια. Το πρώτο είναι αυτό που μένουμε με τους γονείς μας. Εκεί που τρώμε, διαβάζουμε, κοιμόμαστε, μεγαλώνουμε. Το δεύτερο μας σπίτι είναι ο Δήμος μας. Εκεί που περπατάμε. Η γειτονιά μας. Εκεί που πηγαίνουμε σχολείο. Εκεί που παίζουμε. Η παιδική μας χαρά. Η αγορά που ψωνίζουμε. Συνεπώς το δικό μου «δεύτερο» σπίτι ήταν και είναι οι Αμπελόκηποι. Και όπως με κάθε σπίτι, το οποίο θέλει φροντίδα, μεγαλώνοντας, άρχισα να αναρωτιέμαι πώς θα μπορούσα να συνεισφέρω στην φροντίδα του δεύτερου σπιτιού μου. Για την αγάπη μου, λοιπόν, για το δεύτερο μου σπίτι, άρχισα να ασχολούμαι με την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Υπήρχαν φορές που ένιωθες πως δεν ανήκεις στην πολιτική, πως άλλα ονειρευόσουνα και άλλα συνάντησες;

Πάντοτε πίστευα ότι άλλο είναι η κεντρική πολιτική σκηνή και άλλο η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Δεν πίστεψα ποτέ ότι είμαι πολιτικός. Αιρετή ναι. Αλλά πολιτικός ποτέ. Βλέπετε, οι Δημοτικοί Σύμβουλοι έχουμε το προνόμιο της αμεσότητας με τον συνδημότη μας. Κυκλοφορούμε στους ίδιους δρόμους, στις ίδιες πλατείες στα ίδια μέρη, στην ίδια εκκλησία, με τον γείτονά μας. Ο χώρος εργασίας μου βρίσκεται στο Δημαρχείο, στο κέντρο των Αμπελοκήπων. Δεν είναι σε κάποιο γραφείο στη Βουλή. Η επαφή μου με τους συνδημότες μου είναι καθημερινή και διαρκής και όχι κάθε Σαββατοκύριακο. Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν υπάρχει χώρος για ουτοπικά όνειρα διότι η πραγματικότητα βρίσκεται μπροστά σου. Δεν σου επιτρέπεται από την πραγματικότητα να είσαι αιθεροβάμων και να ονειρεύεσαι ότι όλα θα τα αλλάξεις με ένα μαγικό ραβδάκι. Οι πολίτες το ξέρουν αυτό και καταλαβαίνουν τις ψεύτικες και ουτοπικές ιδέες. Όλα γίνονται μόνο αν θέσεις ειλικρινής και πραγματοποιήσιμους στόχους από την προεκλογική περίοδο, αν αγωνιστείς και τους πετύχεις. Αυτό το ήξερα όταν μπήκα για πρώτη φορά στην αρένα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και με βάση αυτή την ιδέα πορεύομαι όλα αυτά τα χρόνια ως αιρετή.

Το 2019 πόσο διαφέρει από την πρώτη φορά που έβαλες υποψηφιότητα;

Πάρα πολύ. Σε προσωπικό επίπεδο, πλέον, έχω την εμπειρία από τρεις θητείες ως δημοτική σύμβουλος με την παράταξη του Δημάρχου Αμπελοκήπων-Μενεμένης Λάζαρου Κυρίζογλου (εκλέγομαι από το 2006) ο οποίος σε αυτή τη δημοτική περίοδο με έχει τιμήσει δίνοντάς μου δύο φορές τα ηνία της Αντιδημαρχίας Οικονομικών ενώ στο παρελθόν έχω υπηρετήσει το δήμο και από άλλα πόστα όπως Αντιδήμαρχος Πολιτισμού. Σε επίπεδο δήμου, τα δεδομένα άλλαξαν το 2010 με τη συνένωση του τότε Δήμου Αμπελοκήπων με τον Δήμο Μενεμένης και συνεπώς ο φόρτος υποχρεώσεων και ζητημάτων στον ενιαίο δήμο Αμπελοκήπων-Μενεμένης έχει αυξηθεί πάρα πολύ.

Τί πιστεύεις πως πρέπει να αλλάξει ως προς τις αρμοδιότητες των δήμων;

Στην ελληνική Τοπική Αυτοδιοίκηση ισχύει το εξής παράδοξο: ότι από τη μία το κεντρικό κράτος, η κυβέρνηση, έχει μειώσει λόγω της κρίσης τους πόρους προς τους Δήμους κατά 60%, από την άλλη δίνει νέες αρμοδιότητες κυρίως στον κοινωνικοπρονοιακό τομέα. Αποτέλεσμα να έχουμε δομές χωρίς όμως τη σχετική χρηματοδότηση για να λειτουργήσουν τόσο σε επίπεδο προσωπικού όσο σε επίπεδο υλικοτεχνικής υποστήριξης. Δυστυχώς οι δήμοι ήταν οι πρώτοι που «χτυπήθηκαν» και μάλιστα βάναυσα από τη κρίση. Αφαιρέθηκαν πόροι, προσωπικό σε ζωτικούς τομείς (καθαριότητα, πράσινο, τεχνική υπηρεσία), αυξήθηκαν οι αρμοδιότητες στον τομέα της εξυπηρέτησης πολιτών (ΚΕΠ) χωρίς όμως να υπάρξει πρόβλεψη για νέο προσωπικό και υποδομές. Αυτό είναι κάτι που σε πολλούς δήμους το έχουν καταλάβει οι πολίτες. Στο δικό μας δήμο, καταφέραμε, με χρηστή διαχείριση των οικονομικών και με αυστηρή οικονομική πολιτική απέναντι στους εαυτούς μας και όχι απέναντι στους πολίτες (ίσα ίσα εκεί μειώσαμε τα ανταποδοτικά τέλη αντί να τα αυξήσουμε), να μειώσουμε τα λειτουργικά έξοδα του δήμου ώστε να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στο μέγιστο δυνατόν στις υποχρεώσεις μας απέναντι στους δημότες.

Ανταποκριθήκαμε στην αποψίλωση του προσωπικού με τη συμμετοχή μας σε προγράμματα κοινωφελούς εργασίας μέσω του ΟΑΕΔ, αλλά αυτά εκτός του ότι είναι προγράμματα «ασπιρίνη» για το καρκίνωμα της ανεργίας, δεν προσφέρουν μακροχρόνιες λύσεις ούτε για τους ανέργους, ούτε για τους δήμους καθώς οι ωφελούμενοι του προγράμματος θα εργασθούν για 8 μήνες και στη συνέχεια και οι ίδιοι θα γυρίσουν πίσω στην ανεργία και οι δήμοι θα μείνουν χωρίς προσωπικό σε πολλούς ζωτικούς τομείς για μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να προσληφθούν νέα άτομα μέσω του προγράμματος. Ο Δήμαρχος Λάζαρος Κυρίζογλου και με την ιδιότητά του ως Δήμαρχος και ως Πρόεδρος της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας έχει ζητήσει επιτακτικά από όλες τις κυβερνήσεις από το 2010 και μετά, την επίλυση αυτού του καίριου προβλήματος για τους δήμους. Προς το παρόν, όμως, «θεραπεύουμε» τον καρκίνο της ανεργίας με… «ασπιρίνες».

Είσαι παράλληλα και μητέρα - πιστεύεις πως η μητρότητα είναι αβαντάζ ή μειονέκτημα ως προς την εκτέλεση καθηκόντων;

Σίγουρα οι προκλήσεις της μητρότητας είναι τεράστιες. Όμως, δεν είμαι η μοναδική γυναίκα αιρετή η οποία είναι μητέρα και όπως όλες οι συνάδελφοί μου, προσπαθώ και νομίζω το έχω καταφέρει, να διατηρήσω τις ισορροπίες μεταξύ των ρόλων μου ως μητέρα και ως αιρετής. Τα παιδιά μου, αν και πολύ μικρά, καταλαβαίνουν τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από τη θέση μου ως Αντιδημάρχου αλλά κι εγώ είμαι πάντοτε δίπλα τους. Είναι μία πρόκληση την οποία, όμως δεν θα την άλλαζα με τίποτα.