Γιατί οι αλυσίδες fast food απέτυχαν στο Βιετνάμ;

Το 2018 το κανάλι CNBC, πρόβαλε ένα βίντεο που ονομαζόταν «Γιατί τα McDonald’s απέτυχαν στο Βιετνάμ». Οι αλυσίδες των fast food έχουν εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα McDonald’s το 2018 μετρούσαν 37.855 καταστήματα παγκοσμίως, ενώ τα Burger King 17.796.

Η αλυσίδα των Burger King μπήκε στην αγορά του Βιετνάμ, μιας χώρας 96 εκατομμυρίων κατοίκων, το 2011. Εκείνη των McDonald’s ακολούθησε τρία χρόνια αργότερα. Η McDonald's σκόπευαν να ανοίξουν 100 μαγαζία σε μια δεκαετία, ενώ η Burger King επενδυσαν περισσότερα από 40 εκατομμύρια δολάρια.

Το 2018 ωστόσο, η Burger King  μετρούσε μόλις 13 καταστήματα στη χώρα, ενώ η McDonald's μόλις 17, μένοντας πολύ πίσω από το αρχικό πλάνο εξάπλωσης στην τοπική αγορά. Κάτι παρόμοιο συνέβη και με την αλυσίδα KFC. Τι πήγε όμως στραβά;

Μπορεί να φαίνεται περίεργο σε όσους δεν έχουν ταξιδέψει ποτέ στη χώρα. Αλλά όσοι έχουν καταφέρει να βρεθούν στην χώρα της Ασίας έστω και για λίγες μέρες, η απάντηση είναι αρκετά ξεκάθαρη. Το street food δεν είναι απλά εύκολο να το βρεις στο Βιετνάμ, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και ολόκληρη κουλτούρα γύρω από αυτό. Είναι τόσο εύκολο να βρεις γρήγορο, εύκολο και νόστιμο φαγητό στον δρόμο, που όλοι όσοι το προσφέρουν αποτελούν τον κύριο ανταγωνισμό των μεγάλων αλυσίδων fast food.

Αν κάνεις μια βόλτα με το ποδήλατο και αισθανθείς λίγη πείνα, μπορείς να το παρκάρεις κάπου και σίγουρα θα υπάρχει κάποιος πάγκος τριγύρω που θα σου προσφέρει φαγητό. Η παραγγελία είναι άμεση, η εξυπηρέτηση γρήγορη και ίσως να μην χρειαστεί καν να κατέβεις από το ποδήλατό σου. 

Οι επιλογές είναι περισσότερες. Από γλυκές σούπες, μέχρι κοτόπουλο με ρύζι ή noodle και από ψητό κρέας μέχρι κέικ και χυμούς. Και είναι τόσοι πολλοί οι πάγκοι, που σίγουρα θα βρεις κάτι να σου αρέσει.

Αν σκέφτεστε την τιμή, τότε κάνετε λάθος, γιατί δεν παίζει κάποιον ρόλο. Στο Βιετνάμ το φαγητό για τους ντόπιους δεν είναι μόνο μια βιολογική ανάγκη, αλλά και μια ευκαιρία για συνομιλία και κοινωνικότητα. Οι πάγκοι με το street food στο Βιετνάμ προσφέρουν και τα δυο. Όταν φτάνεις μπροστά σε έναν πάγκο γίνεσαι άμεσα ένα με το περιβάλλον του, μιλάς με τον άνθρωπο που σε σερβίρει αλλά και με τους υπόλοιπους περαστικούς. Κι αυτό οι Βιετναμέζοι φαίνεται πως δεν θέλουν να το αλλάξουν με τίποτα.