Ray Charles: Η ταραχώδης ζωή του πατέρα της soul

Αν θέλουμε να βρούμε τον άνθρωπο που πήρε την gospel την πασπάλισε  με λίγο R&B, προσφέροντάς μας την soul, τότε το όνομα του Ray Charles θα έρθει πρώτο στο μυαλό. Δεν ήταν ο μόνος, αλλά σίγουρα ήταν ο πιο σημαντικός. Και μπορεί στη σκηνή να ήταν πάντα χαμογελαστός, αλλά η ζωή του δεν ήταν και η πιο ρόδινη.

Γεννήθηκε ως Ray Charles Robinson στην πολιτεία της Georgia, μια πολιτεία για την οποία τραγούδησε αργότερα σε ένα από τα πιο συγκινητικά κομμάτια του και που πάντα ταλανιζόταν από φυλετικές διακρίσεις. Ωστόσο, δεν έζησε πολύ εκεί, αφού μετακόμισε σε πολύ μικρή ηλικία στην Florida. Μια από τις πιο τραυματικές του εμπειρίες ήταν όταν είδε τον μικρότερο αδερφό του να πνίγεται. Αλλά δεν ήταν η μόνη. Λίγο καιρό αργότερα, άρχισε να χάνει την όρασή του. Μόλις έκλεισε τα 7 ήταν ήδη τυφλός. Πήγε σε ειδικό σχολείο όπου έμαθε να διαβάζει, να γράφει και να μαθαίνει μουσική με βάση το σύστημα Μπράιγ.

Έμαθε πιάνο, σαξόφωνο, κλαρινέτο και τρομπέτα. Μπορεί να μην έβλεπε αλλά είχε μάθει να ακούει με την ψυχή του. Και η μουσική του αργότερα είχε πολύ από δαύτη. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν 15 ετών. Τότε ήταν που περιόδευσε για πρώτη φορά στον Νότο. Ήταν και η πρώτη φορά που δοκίμασε την ηρωίνη.

Στα 16 μετακόμισε στον Βορρά και στο Σιάτλ. Εκεί γνώρισε τον επιστήθιο για όλη του τη ζωή φίλο και συνεργάτη Quincy Jones και την δεκαετία του 1940 έκανε εμφανίσεις με το McSon Trio. Αρχικά ο ήχος του πλησίαζε στα πρότυπά του, τον Nat King Cole και τον Charles brown, αλλά αργότερα βρήκε τον δικό του μοναδικό ήχο.

Το 1949 κυκλοφόρησε το πρώτο του single με το Maxin Trio και τέσσερα χρόνια αργότερα υπέγραψε συμβόλαιο με την Atlantic Records, όπου λίγο αργότερα κυκλοφόρησε την πρώτη του μεγάλη επιτυχία το «Mess Around».

Έναν χρόνο αργότερα ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του που πλέον θεωρείται κλασσικό, το «I Got a Woman», έφτασε στο No.1 στα charts του R&B. Ήταν το πρώτο τραγούδι που μας έδειξε ότι πλέον δεν μιμούνταν κανέναν και πως είχε βρει τον τρόπο να μείνει αξέχαστος. Ο συνδυασμός του με gospel και R&B δημιούργησε ένα νέος είδος μουσικής που σήμερα είναι γνωστός ως soul.

Οι συνάδελφοί του τον φώναζαν «Η διάνοια», μια κατάλληλη λέξη για να συνοψίσει το αλλοπρόσαλλο παίξιμό του που δεν περιοριζόταν σε ένα στυλ και αναμείγνυε και ομόρφαινε ότι άκουγε και ακουμπούσε. Τότε άρχισαν επίσης να τον λένε «πατέρα της soul», αφού ήταν ένας καλλιτέχνης που έβλεπε και τραγουδούσε με την ψυχή του.

Το 1960 πήρε το πρώτο Grammy για το τραγούδι «Georgia on my Mind», ενώ ακολούθησε άλλο ένα ίσως για το πιο γνωστό σήμερα τραγούδι του: το «Hit the Road Jack». Το 1962 με το άλμπουμ «Modern Sounds in Country and Western Music» κατάφερε να δείξει πως η country μουσική μπορεί να ακουστεί και αλλιώς ξεπερνώντας τα σύνορα μεταξύ των ειδών μουσικής. Ωστόσο η προσωπική του ζωή δεν ήταν κι αυτή τόσο δημιουργική, αφού συνέχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα με τον εθισμό του στην ηρωίνη ενώ το 1965 συνελήφθη για κατοχή.

Μετά την σύλληψή του, αποφάσισε να μπει σε μια κλινική στο Λος Άντζελες. Αρνήθηκε να πάρει υποκατάστατα και θέλησε να το ξεπεράσει με όσο πόνο είχε. Για να το θυμάται. Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν καθαρός, αλλά η μουσική του καριέρα δεν ήταν πια τόσο στ απάνω της. Κέρδισε ένα Grammy για την ερμηνεία του τραγουδιού «Living for the City» του Stevie Wonder και τρία χρόνια μετά κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του.

To 1986 μπήκε στο Rock n Roll Hall on Fame. Επανήλθε την δεκαετία του ’90 με διαφημίσεις όπως αυτή της Pepsi αλλά και την συμμετοχή του στο «We are the World» μαζί με άλλους καλλιτέχνες.

Το 2003 χρειάστηκε να ακυρώσει την περιοδεία του για πρώτη φορά μετά από 53 χρόνια. Λίγο καιρό αργότερα έμαθε πως πάσχει από μια ασθένεια στο συκώτι. Πέθανε στις 10 Ιουνίου του 2004, σε ηλικία 74 ετών. Είχε ηχογραφήσει 60 άλμπουμ και είχε εμφανιστεί σε περισσότερες από 10 χιλιάδες συναυλίες. Λίγο πριν πεθάνει έδινε συμβουλές και οδηγίες στα γυρίσματα της ταινίας «Ray» για την ζωή του, αλλά έφυγε από την ζωή πριν ολοκληρωθεί. Ο Jamie Foxx κέρδισε το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου και η ταινία είναι, κατά τη γνώμη μου, το καλύτερο biopic μουσικού που έχει περάσει στον κινηματογράφο.