Η «Γκόλφω» από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας

H «Γκόλφω» το γνωστό έργο του Σπυρίδωνος Περεσιάδη αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη καλοκαιρινή παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Η παράσταση, που θα παρουσιαστεί σε σκηνοθεσία-δραματουργική επεξεργασία Χρήστου Παπαδημητρίου θα κάνει πρεμιέρα στις  17 Ιουλίου  2020, στον Αύλειο χώρο της Μονής Λαζαριστών.

Μια παράσταση που αφηγείται την ιστορία της Γκόλφως με σύγχρονο τρόπο στο θεατή, ελπίζοντας ότι κι αυτός με τη σειρά του θα την κρατήσει για καιρό μέσα του ως αναμνηστικό «εγκόλπιο». Αυτό άλλωστε σημαίνει Γκόλφω, φυλαχτό στο μέρος της καρδιάς!

Πέντε ηθοποιοί ερμηνεύουν όλους τους ρόλους, σε μια παράσταση με ζωντανή μουσική, όπου τις πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις υπογράφει ο Άλκης Κανίδης από το συγκρότημα «Εκμέκ» και τους στίχους των τραγουδιών ο  Χρήστος Παπαδημητρίου. Γκόλφω η Χρύσα Τουμανίδου. Η Δάφνη Λαμπρόγιαννη συμμετέχει με μια υποκριτική τριπλέτα, ενσαρκώνοντας τη μάνα της Γκόλφως, την αντίζηλό της, αλλά και τον αρχιτσέλιγκα Ζήση! 

Λίγα λόγια για το έργο

«Τον Τάσο να τον αγαπάς, όπως τον αγαπούσα,

κι αν δεν μπορείς, δεν δύνασαι, δεν φτάνει η καρδιά σου,

σχίσε τα στήθη μου αυτά, πάρε την εδική μου.»

Η αγάπη είναι «δενδρί βαθύρριζο» μέσα στην καρδιά της Γκόλφως, που όρκοι και γλυκόλογα το έτρεφαν για χρόνια. Μα όταν οι άνθρωποι μάθανε το μυστικό της, η ζήλια και η εκδίκηση βάλθηκαν να το πνίξουν.

Είναι η Γκόλφω μια ακόμη ιστορία έρωτα και προδοσίας ή μια διαχρονική αλήθεια που μαρτυρά ότι το τέλος της αγάπης σημαίνει θάνατο; Σε ένα ορεινό χωριό της ελληνικής υπαίθρου ξεκινά ένα βουκολικό παραμύθι, ένα «δράμα ειδυλλιακόν», μια ιστορία έρωτα, λαχτάρας για ζωή, για μοιρασιά, για ένωση. Η πλοκή του ξεδιπλώνεται με σύμμαχο τη φύση και ακροβατεί ανάμεσα σε ευχές και σε κατάρες, σε υποσχέσεις και προδοσίες, σε αποφάσεις της καρδιάς και σε άλλες πιο «μυαλωμένες».

Ο Σπυρίδων Περεσιάδης έγραψε τη Γκόλφω το 1893. Το έργο έκανε μεγάλη επιτυχία και βρισκόταν σταθερά «στις αποσκευές» των θιάσων που περιόδευαν στην ελληνική επαρχία. Το κείμενο αποτελεί σταθμό στη νεοελληνική δραματουργία και «συναντά» τις εποχές μέσα από τα ανθρώπινα πάθη των ηρώων του. Η ιστορία ενός έρωτα που «τσαλακώνεται» από συμφέροντα και συμβάσεις αλλά που τελικά καταφέρνει να διασώσει το ιδανικό του, μας επιστρέφει σε μια κοινωνία όπου το συναίσθημα μοιάζει τόσο ανόθευτο, αγνό και ακατέργαστο, που φαντάζει μακρινό και ταυτόχρονα σαγηνευτικό μέσα στην αποξένωση της σύγχρονης εποχής. Τα στοιχεία της Φύσης που εναρμονίζονται με τα συναισθήματα των ηρώων, τα «κρυσταλλωμένα» δάκρυα της Γκόλφως που γεμίζουν με χαλάζι τη σκηνή, οι μελοδραματικές πινελιές που ερεθίζουν τα πάθη, όλα αυτά μαζί, καταφέρνουν κάθε φορά να παρασύρουν το κοινό σε ένα δυνατό ταξίδι –σε μια διαδρομή από τον έρωτα στον θάνατο και πάλι προς τη ζωή.