«Είμαι παιδί ανάδοχων γονιών»: Ο Μάριος Φραγκούλης μιλά για τη ζωή του

«Επιτέλους ξεκινάμε τις συναυλίες μας φέτος το καλοκαίρι με πολύ μεγάλη δύναμη και αγάπη και όρεξη να βγούμε στο κοινό να ξανασυνδεθούμε και να τραγουδήσουμε αυτά που πραγματικά αγαπάμε, να πούμε μελωδικά και ποιητικά τραγούδια και να ανταλλάξουμε εικόνες και ιδέες»,

«Δεν πέρασα εύκολα στον κορωνοϊό»

«Φυσικά δεν πέρασα πάρα πολύ εύκολα όπως και όλος ο κόσμος, έμεινα πολλές φορές στο σπίτι, έβλεπα ταινίες, πολύ Netflix και πολύ Ertflix και τελικά κατάφερα τουλάχιστον ψυχολογικά να μπορέσω να μελετήσω, να κάνω ασκήσεις για το σώμα μου και να κάνω πολλά μουσικά και θεατρικά σχέδια για το μέλλον.
Είδαμε όλοι πολύ κακά νέα στην τηλεόραση με σκοτωμούς με αρρώστιες με πολύ μεγάλες αδικίες στον κόσμο που συμβαίνουν ακόμα, αλλά σαν λαός πιστεύω ότι δεν το βάλαμε κάτω και πιστεύω τελικά θα καταφέρουμε να βγούμε νικητές».

«Στο πρώτο lockdown o φόβος μου ήταν απεριόριστος, πήγαινα στο σουπερμάρκετ με γάντια και μάσκες, έπλενα τα πάντα και φορούσα τα ρούχα μου μόνο μία φορά την ημέρα»

Τι μένει τελικά από την πανδημία; Υπάρχει κάτι που λέτε «αυτό ήταν μάθημα και το κρατώ;».

«Αυτό που κατάλαβα από την περίοδο της πανδημίας, είναι ότι σε περιπτώσεις υψηλού κινδύνου, πρέπει κάποιος να κρατήσει την δύναμη του την εσωτερική, να μάθει να συμβαδίζει με τους υπόλοιπους ανθρώπους με τους κανόνες της ζωής και μόνο έτσι ξεπερνιέται πραγματικά και χωρίς φόβο κάτι που μπορεί να σου φανεί απίστευτο στην αρχή».

Συμμετέχετε στην καμπάνια ενημέρωσης «Άλλαξε τη ζωή ενός παιδιού-Γίνε Ανάδοχος» με στόχο την προώθηση του θεσμού της αναδοχής στην Ελλάδα. Μιλήστε μας για το σκεπτικό σας.

«Όπως γνωρίζετε ήμουν και εγώ παιδί αναδόχων γονέων, η διαφορά μου φυσικά με τα παιδιά αυτά είναι ότι η μητέρα μου ήταν η θεία μου η Λούλα η αδερφή της μητέρας μου Ελένης την οποία δεν γνώριζα γιατί είχα έρθει από την Αφρική στην Ελλάδα για πρώτη φορά σε ηλικία τεσσεράμισι ετών. Αυτή η αξιόλογη γυναίκα, η πραγματική μου τελικά μητέρα, μου έδωσε την χαρά της ζωής, τις σπουδές μου τις μουσικές, την ψυχολογική στήριξη, την αγκαλιά, την ζεστασιά των πραγματικών γονιών και δε με σταμάτησε ποτέ να ανακαλύψω και να ζήσω το όνειρο μου, το θέατρο, τη μουσική, αυτό που πραγματικά αγαπούσα».