Αυτό το πέρασμα ονομάζεται Hell`s Gate για καλό λόγο

Ο πανίσχυρος ποταμός Φρέιζερ στη Βρετανική Κολομβία είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς του Καναδά. Με μια τεράστια ροή νερού και πλάτος που φτάνει τα 50 χιλιόμετρα στο στόμιο, ρίχνει νερό στον ωκεανό με ρυθμό που υπερδιπλασιάζει ολόκληρη τη ροή των Καταρρακτών του Νιαγάρα. Ως ένα από τα φυσικά θαύματα του κόσμου, οι καταρράκτες του Νιαγάρα αφήνουν κάθε επισκέπτη με απόλυτο δέος στην τεράστια δύναμη και δύναμη του ποταμού, και όμως ο ποταμός Φρέιζερ το ξεπερνά εύκολα από πολλές απόψεις.

Υπάρχει ένα στενό φαράγγι στο φαράγγι στο Fraser, που εύστοχα ονομάστηκε "Hell's Gate". Μια ματιά στον οργισμένο χείμαρρο και τους απόκρημνους, κεκλιμένους τοίχους του φαραγγιού δεν αφήνει καμία αμφιβολία γιατί επιλέχθηκε αυτό το όνομα. Το βάθος αυτού του τμήματος του ποταμού είναι ένα εκπληκτικό 64μ (211 πόδια), σκαλισμένο από χιλιάδες χρόνια διάβρωσης του νερού. Οι πρώτοι εξερευνητές προσπάθησαν να πλοηγηθούν σε αυτό το μέρος του ποταμού και το θεώρησαν τόσο προδοτικό που πρέπει να είναι οι πύλες της κόλασης. Κρίθηκε αδιάβατο για σκάφη κάθε είδους. Ακόμη και η βόλτα με τα πόδια στο φαράγγι ήταν ένα μνημειώδες έργο.

Ο σολομός χρησιμοποίησε αυτόν τον ποταμό για πολλούς αιώνες για να μεταναστεύσει στους χώρους ωοτοκίας τους στα άνω νερά. Θα μπορούσαν να διαχειριστούν τη ροή του νερού μέσω αυτής της στενής περικοπής, αν και σταμάτησαν να ξεκουραστούν στις στροβιλισμούς πριν από τον αγώνα τους να ξεπεράσουν τα ορμητικά. Αυτό το έκανε ιδανικό αλιευτικό πεδίο για αυτόχθονες που βασίζονταν στον σολομό για τα προς το ζην. Οι Ευρωπαίοι άποικοι συγκεντρώθηκαν επίσης εδώ και ψαρεύουν στα στενά για την παροχή τροφής τους. Η βιασύνη του χρυσού έφερε ακόμη περισσότερους εποίκους και η περιοχή έγινε εμπορικός διάδρομος γούνας. Arrangementταν μια ευημερούσα ρύθμιση για όλους τους ενδιαφερόμενους εκείνη την εποχή.

Η αύξηση της δραστηριότητας έφερε μαζί της την κατασκευή σιδηροδρόμου τη δεκαετία του 1880. Μια κατασκευή δεύτερης γραμμής ξεκίνησε το 1911 και μια σήραγγα κόπηκε στο βράχο. Η καταστροφή χτύπησε όταν μια τεράστια ολίσθηση βράχου γέμισε το φαράγγι αρκετά για να σηκώσει τον πυθμένα του ποταμού 5 μέτρα (15 πόδια). Αυτό αύξησε την ταχύτητα του νερού από 5m/s (18km/h, 11mph) σε 6,75m/s (24km/h, 15mph). Η αύξηση της ταχύτητας και της αναταραχής προκάλεσε τον σολομό να χαθεί λόγω εξάντλησης στην προσπάθειά τους να κολυμπήσουν. Πολλοί απλώς δεν έκαναν την προσπάθεια. Αυτό κατέστρεψε τους πληθυσμούς των ψαριών και ολόκληρη την αλιευτική βιομηχανία.

Έγιναν προσπάθειες να απομακρυνθούν τα συντρίμμια αλλά το αποτέλεσμα δεν ήταν σημαντικό. Το 1946, δημιουργήθηκαν ιχθυόδρομοι σε διάφορα βάθη, παρέχοντας στον σολομό σήραγγες που τους βοήθησαν να παρακάμψουν τα πιο ταραγμένα τμήματα της Hell's Gate. Ο πληθυσμός σολομού ανέκαμψε γρήγορα, όπως και η αλιευτική βιομηχανία.

Οι ιχθύες αποτελούν θαύμα μηχανικής και αδιαμφισβήτητη επιτυχία. Τα 1,5 εκατομμύρια δολάρια που δαπανήθηκαν για το έργο ήταν ένα μικρό τίμημα για την οικολογική και οικονομική αξία του σολομού.

Το Hell's Gate είναι ένα εντυπωσιακό θέαμα και δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η περιοχή έχει γίνει δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο. Η ιστορία και η μεγαλοπρέπεια του φαραγγιού καθιστούν αυτό το μέρος για να περάσετε μια μέρα ενώ επισκέπτεστε τη Βρετανική Κολομβία.