Ο πόλεμος που χαρακτηρίστηκε το Βιετνάμ της ΕΣΣΔ

1978 και όσο και αν ακούγεται περιέργο στο Αφγανιστάν την εξουσία καταλαμβάνουν με πραξικόπημα οι κομμουνιστές. Αυτό ήταν και η αρχή μιας αιματοχυσίας στη περιοχή με εκατομμύρια νεκρούς.

Ο λαός αντιδρά στην εξουσία από τους κομμουνιστές και στο προσκήνιο έρχονται οι "Μαχητές του Θεού", γνωστοί σε μας ως Τζιχαντιστές.

Μαζί με την συνδρομή χιλιάδων μουσουλμάνων από όλο τον κόσμο που πήγαιναν εθελοντές στο πόλεμο για να πέσει από την εξουσία η ανεπιθύμητη κυβέρνηση καταφέρνουν και κερδίζουν συνεχώς εδάφη υπό την επιρροή τους.

Σε λιγότερο από ένα χρόνο οι Τζιχαντιστές είχαν πάρει με το μέρος σχεδόν όλο τον πληθυσμό και η κυβέρνηση Ταράκι στράφηκε στην ΕΣΣΔ για βοήθεια για να "πνίξει" την επανάσταση.

Οι Ρώσοι απάντησαν θετικά καθώς έβλεπαν μια καλή ευκαιρία για να φτάσουν εώς το Ιράν και το Πακιστάν.

Στην αρχή οι ρωσικές δυνάμεις ήταν ελάχιστες και κυρίως επέβαλαν την τάξη στους δρόμους. Όμως όταν ένα πραξικόπημα μέσα στην ίδια την κυβέρνηση έφερε στην εξουσία τον Αμίν, ο οποίος ήθελε να γεφυρώσει σχέσεις με τις ΗΠΑ.

Οι Σοβιετικοί δεν είδαν με καλό μάτι τον νέο Πρόεδρο και έστειλαν στρατεύματα το 1979 και κατέλαβαν το παλάτι και σκότωσαν τον Αμίν.

Αντικατέστησαν τον Πρόεδρο με έναν δικό τους εκλεκτό που υπάκουε τις εντολές του Κρεμλίνου.

Όμως ο λαός έβραζε και όταν είδε ότι η κοινή γνώμη είναι στο πλευρό τους(κυρίως οι ΗΠΑ) πήρε ξανά τα όπλα και άρχισε το αντάρτικο.

Οι ΗΠΑ δεν έστειλαν στρατιώτες(σας θυμίζει κάτι;) αλλά έστελναν συνεχώς όπλα. Η κατάσταση ξέφυγε τελείως όταν όπλα κατέφθαναν στο Αφγανιστάν από παντού. Αίγυπτος, Κίνα, ακόμη και οι ίδιοι οι Σοβιετικοί στρατιώτες έκαναν λαθρεμπόριο όπλων με αντάλλαγμα υλικά αγαθά.

Οι Σοβιετικοί διέθεταν έναν εκπαιδευμένο στρατό και υπερσύγχρονο εξοπλισμό, όμως δεν γνώριζαν τις ιδιαιτερότητες του Αφγανιστάν. Κάθε χρόνο έχαναν 2.000 στρατιώτες, και αναγκάστηκαν να στέλνουν νεαρούς στρατιώτες που δεν είχαν λάβει καν τη βασική εκπαίδευση.

Οι Σοβιετικοί ενώ έβλεπαν ότι τους κοστίζει τόσο σε χρήμα αλλά πολύ περισσότερο σε ανθρώπινες ζωές δεν έφευγαν λόγω γοήτρου. Δεν ήθελαν να δει η Δύση ότι η ισχυρή και ανίκητη ΕΣΣΔ έχει αδυναμίες.

Ο πόλεμος κράτησε μέχρι το 1989 με ένα εκατομμύριο να έχουν χαθεί, ενώ όσοι πολέμησαν στη περιοχή εθίστηκαν στα ναρκωτικά και το αλκοόλ για να αντέξουν την φρίκη του πολέμου.