Σαν σήμερα: «Έφυγε» ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς

Ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς είναι για το σύνολο του φίλαθλου κόσμου ένα από τα αλησμόνητα πρόσωπα του ελληνικού μπάσκετ και του ελληνικού αθλητισμού. Για τους φίλους του Πανιωνίου είναι κάτι περισσότερο. Είναι ο φίλος που πάντα θα έχουν στην καρδιά τους και ποτέ δεν θα ξεχάσουν, ένας από αυτούς, που συμβολίζει την αντίδραση σε όλους όσους προσπαθούν να επιβάλλουν ένα ηγεμονικό καθεστώς στο μπάσκετ. Γι’ αυτό σε κάθε αγώνα σχεδόν του μπασκετικού Πανιωνίου, η ιαχή «Μπόμπαν, Μπόμπαν, οε, οε, οε», προκαλεί ανατριχίλα και πάσης φύσεως αναμνήσεις.

Ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς γεννήθηκε στο Λουτσάνι της Σερβίας στις 15 Δεκεμβρίου του 1963. Το 1970 μετακόμισε με την οικογένειά του στο Βελιγράδι. Λίγο καιρό αργότερα, ο Μπόμπαν θα κάνει τα πρώτα του μπασκετικά βήματα με την φανέλα του Ερυθρού Αστέρα, ομάδα στην οποία θα παραμείνει για 11 χρόνια. Το ταλέντο του φάνηκε αμέσως και ως γκαρντ διέπρεψε, παίρνοντας τελικά μεταγραφή στην Βοϊβοντίνα το 1991.

Ο πόλεμος μαινόταν στην Γιουγκοσλαβία και ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς βρήκε δελεαστική την πρόταση του συμπατριώτη του Βλάντε Τζούροβιτς που τότε ήταν προπονητής στον Πανιώνιο, να έρθει στην Ελλάδα. Οι δυο τους είχαν συνεργαστεί για δυο χρόνια στον Ερυθρό Αστέρα και έτσι γνωρίζονταν πολύ καλά. Το 1992 λοιπόν, ο Μπόμπαν έκανε το ταξίδι και έγινε κάτοικος Νέας Σμύρνης. Και δεν ξαναέφυγε ποτέ...

Το φαρμακερό του σουτ από κοντινή και μακρινή απόσταση δεν άφηνε αμφιβολία για την μπασκετική του ευφυΐα. Το σώμα του δεν πρόδιδε το ταλέντο του, αλλά αυτό δεν ενδιέφερε κανέναν. Ήταν ένας παίκτης που όλοι θα τον ήθελαν στην ομάδα τους. Κατάφερε να γίνει ένα από τα αγαπημένα παιδιά της εξέδρας στην Νέα Σμύρνη και μαζί με τον Φάνη Χριστοδούλου και τον Πι Τζέι Μπράουν, έφτιαξαν ένα σύνολο που μπορούσε να αντιμετωπίσει οποιονδήποτε αντίπαλο στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Το 1992, σε έναν αγώνα απέναντι στην Ρόμα του Ντίνο Ράτζα, θα πετύχει 41 πόντους (η αντιπαλότητα Σέρβων και Κροατών ήταν έκδηλη) και θα οδηγήσει τον Πανιώνιο στην νίκη με 97-85. Η Ρόμα αργότερα κατέκτησε το κύπελλο Κόρατς.

Η καταραμένη ημέρα της 28ης Απριλίου 1993

Ο Μπόμπαν διέπρεπε στα παρκέ και το πάθος του όλο και μεγάλωνε. Ίσως αυτό να έφταιγε και εκείνη την καταραμένη ημέρα. Στις 28 Απριλίου του 1993, ο Πανιώνιος αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό στους ημιτελικούς του πρωταθλήματος. Το ματς βρισκόταν προς το τέλος του, ο Πανιώνιος είχε σχεδόν καλύψει διαφορά 17 πόντων, βρισκόταν πίσω με 50-56 και είχε την επίθεση. Ο Μπόμπαν είχε ως κίνητρο να κερδίσει την ομάδα ενός παίκτη που θαύμαζε από μικρός: του Νίκου Γκάλη.

Σε μια προσπάθειά του κάτω από την ρακέτα πετυχαίνει το καλάθι σε μονομαχία του με τον Φραγκίσκο Αλβέρτη. Ο διαιτητής Στέλιος Κουκουλεκίδης αποφάσισε να δώσει επιθετικό φάουλ. Ήταν τον πέμπτο για τον Μπόμπαν και τον έστελνε στον πάγκο για τα τελευταία κρίσιμα λεπτά. Ο Μπόμπαν έπιασε το κεφάλι του και το χτύπησε με φόρα στην βάση της μπασκέτας, πέφτοντας κάτω λιπόθυμος.

Αρχικά κανείς δεν πίστεψε ότι θα ακολουθούσε κάτι τέτοιο. Οι γιατροί που τον είδαν στο νοσοκομείο απόρησαν πώς έφτασε μέχρι εκεί ζωντανός. Η ζωή του σώθηκε από θαύμα. Όμως είχε γίνει σοβαρή ζημιά. Ρήξη νωτιαίου μυελού και κάταγμα στο αυχένα. Ο Μπόμπαν δεν θα μπορούσε να ξαναπερπατήσει. Και δεν ανάρρωσε ποτέ πλήρως.

Τα χρόνια που ακολούθησαν έκανε καθημερινό αγώνα για να επιβιώσει. Έγινε σύμβολο στην Νέα Σμύρνη και δεν σταμάτησε να ασχολείται ποτέ με το μπάσκετ. Άφησε πίσω του μια εξαιρετική κληρονομιά, που κορυφώνεται στο πρόσωπο του γιού του, Βλαδίμηρου Γιάνκοβιτς, που έχει ακολουθήσει με επιτυχία τα χνάρια του πατέρα του, φτάνοντας μέχρι και τη Εθνική Ελλάδος.

Η μοίρα είναι πολύ σκληρή με κάποιους ανθρώπους. Ο Γιάνκοβιτς προσπάθησε να περπατήσει ξανά αλλά δεν τα κατάφερε. Όμως ποτέ δεν έδειξε πικραμένος ή μίζερος. Ήταν σχεδόν πάντα στο κλειστό της Νέας Σμύρνης με ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο στο πρόσωπό του. Έφυγε τελικά από την ζωή, 13 χρόνια και δυο ακριβώς μήνες μετά το ατύχημα, στις 28 Ιουνίου. Την ίδια ημέρα, ο γιος του έβαλε 28 πόντους με το παιδικό του Πανιωνίου. Το νούμερο 28 τον σημάδεψε. Ο Μπόμπαν παρέμεινε αξέχαστος και ζει μέσα στις καρδιές, όχι μόνο των φιλάθλων του Πανιωνίου, αλλά και σε όλων των Ελλήνων.