Η μέρα που η Ελλάδα πανηγύριζε την αθώωση μιας δολοφόνου

29 Δεκεμβρίου του 1989 και στην ασφάλεια Αττικής φτάνει μια γυναίκα, όπου ζητάει να μιλήσει με τον αξιωματικό υπηρεσίας. Όταν οι αστυνομικοί στην είσοδο, ρωτούν τον λόγο, επικρατεί μια παγωμάρα. Η γυναίκα ομολογεί ότι μέσα στο αυτοκίνητο, το οποίο πάρκαρε λίγα μέτρα πιο εκεί, βρίσκεται το πτώμα του άνδρα της.

Η 37χρονη Γ.Π, πολύ ψύχραιμη, σχεδόν λυτρωμένη, παραδέχεται ότι σκότωσε η ίδια τον σύζυγό της. «Έπνιξα τον άνδρα μου, τον έχω στο αυτοκίνητο. Ήρθα να παραδοθώ»!

Η παγωμάρα συνεχίζεται όταν αρχίζει η κατάθεση, αφού το φονικό όπλο ήταν η γραβάτα του θύματος.

Η 37χρονη είχε παντρευτεί στα 17 της, και επί 20 χρόνια ζούσε ένα εφιάλτη, αφού ο σύζυγός της την ξυλοκοπούσε καθημερινά και την κακοποιούσε σωματικά και ψυχολογικά.

Το συγκεκριμένο βράδυ, αφού την οδήγησε σε μια ερημική τοποθεσία, την έγδυσε και ξεκίνησε να την ξυλοκοπεί, και να την απειλεί ότι θα τη σκοτώσει. Μάλιστα της έδεσε τα χέρια με ένα καλώδιο.

Όταν ο σύζυγος σταμάτησε να την χτυπάει και γύρισε τη πλάτη του, τότε με όσο κουράγιο της είχε μείνει, άρπαξε την γραβάτα του, την τύλιξε γύρω από το λαιμό του και την έσφιξε μέχρι να σταματήσει να αναπνέει.

Η δίκη ξεκίνησε το 1990, με τα παιδιά της, τους συγγενείς της, ακόμα και τους συγγενείς του άνδρα της να παίρνουν το μέρος της. Όσα ακούστηκαν μέσα από το δικαστήριο έμοιαζαν με εφιάλτη χωρίς τέλος. Έναν εφιάλτη που ανεχόταν για χάρη των παιδιών της. Όμως όταν η ζωή της κρεμόταν κυριολεκτικά από μια κλωστή, το ένστικτο επιβίωσης λειτούργησε και έκανε όσα έκανε.

Όταν το δικαστήριο ανακοίνωσε την αθωότητά της το κοινό στην αίθιυσα ξέσπασε σε κλάματα. Ο εφιάλτης είχε τελειώσει, και η 37χρονη είχε δικαίωμα να μπορεί να ονειρευτεί ξανά.

Ομοίως η κοινή γνώμη που παρακολουθούσε τα πάντα από τα ΜΜΕ ενθουσιάστηκε με την απόφαση. Άλλωστε στη συνείδηση του κόσμου ήταν αθώα από την αρχή.