Πώς ένα μυθιστόρημα 30 σελίδων που γράφτηκε σε συνεργείο φορτηγών ήταν η αρχή μιας επικής ταινίας

Ένα πολιτιστικό προϊόν δεν μπορεί να ελεγχθεί όταν είναι εκεί έξω, λέει ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Φίντσερ, ο οποίος κυκλοφορεί τώρα το «The Killer» στο Netflix. Αυτή είναι η περίπτωση του πιο διάσημου έργου του, μια ταινία που έχει διεκδικήσει η ακροδεξιά.

Τον Μάιο του 2009, ένας 17χρονος μαθητής γυμνασίου πέταξε βόμβα σε ένα Starbucks της Νέας Υόρκης, προκαλώντας σοβαρές ζημιές. Οκτώ χρόνια αργότερα, τον Αύγουστο του 2017, ένας άλλος νεαρός λευκός Αμερικανός επιχείρησε να πραγματοποιήσει βομβιστική επίθεση, αυτή τη φορά εναντίον τράπεζας της Οκλαχόμα Σίτι.

Στις επόμενες ανακρίσεις, αποδείχτηκε ότι και οι δύο είχαν κάτι κοινό: την αγάπη τους για το Fight Club (1999) και την προθυμία τους να εφαρμόσουν το βίαιο σχέδιο της αντικαπιταλιστικής ταραχής, γνωστό ως Project Mayhem, που είναι θεμελιώδες μέρος της πλοκής της ταινίας.

Η ταινία είχε τρομερή απήχηση αν και δέχτηκε ασυνήθιστα κακή κριτική.

 Η ταινία βασίστηκε στο μυθιστόρημα ο οποίο έγραψε o Chuck Palahniuk στον ελεύθερο χρόνο του κατά τη διάρκεια της περιόδου που εργαζόταν ως μηχανικός σε συνεργείο επισκευής φορτηγών. Είναι 30 σελίδες.

Κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1999 μετά από μια χλιαρή πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Βενετίας, το Fight Club δέχτηκε κακή κριτική. Ο Alexander Walker της Evening Standard το αποκάλεσε νεοναζιστικό σκουπίδι, θεωρώντας ότι είναι μια κατά μέτωπο επίθεση κατά της λογικής και της ευπρέπειας που οδήγησε τη βία και την ηθική μικροπρέπεια σε πορνογραφικά άκρα. Ο David Denby, στο The New Yorker, το περιέγραψε ως «φασιστική ραψωδία».

Στο Entertainment Weekly, χαρακτήρισαν την υπόθεση της ταινίας «ηλίθια». Ο Ρότζερ Έμπερτ των Chicago Sun-Times είπε ότι ήταν κινηματογραφικά άψογη, αλλά πολύ αμφίβολη φιλοσοφικά, και άλλοι ειπαν ότι η ταινία, παρά τις αρετές της, θα προκαλούσε εκρήξεις μηδενιστικής, αντικοινωνικής βίας, όπως είχε συμβεί συνέβη 30 χρόνια νωρίτερα με το Το Κουρδιστό Πορτοκάλι.

Ήταν το μεγάλο στοίχημα της 20th Century Fox για την τελευταία γραμμή της χρονιάς. Η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη της, Ντέιβιντ Φίντσερ, μετά τις επιτυχίες των Alien 3, Seven και The Game, κόστισε 65 εκατομμύρια δολάρια και αναμενόταν να εισπράξει τουλάχιστον τριπλάσια έσοδα.

Στο πρώτο της Σαββατοκύριακο, επωφελούμενη από μια επιθετική εκστρατεία μάρκετινγκ που τη συνέδεσε με τον κόσμο της πάλης και των μικτών πολεμικών τεχνών, η ταινία απέφερε πολλά υποσχόμενα $11 εκατομμύρια, ξεπερνώντας παραγωγές όπως το Double Jeopardy του Bruce Beresford και το The Story of Us του Rob Reiner.

Ωστόσο, η δεύτερη εβδομάδα παρουσίασε πτώση 43% στο box office. Οι αρνητικές κριτικές άρχισαν να επιβαρύνουν ένα προϊόν που επίσης πόλωσε το κοινό: σχεδόν τα δύο τρίτα των θεατών του ήταν άνδρες και, από αυτούς, το 58% ήταν κάτω των 21 ετών. Ούτε η παρουσία ενός ανερχόμενου Έντουαρντ Νόρτον (μετά το Rounders και το American History X) και ενός Μπραντ Πιτ στο απόγειο του σεξουαλικού του χαρακτήρα δεν κατάφερε να προσελκύσει το γυναικείο κοινό.

Τα 37 εκατομμύρια δολάρια που συγκέντρωσε στις ΗΠΑ αποδείχτηκαν ανεπαρκές υπόλοιπο και προκάλεσαν διαμάχη μεταξύ του Bill Mechanic, επικεφαλής του στούντιο, και του Rupert Murdoch, ιδιοκτήτη της εταιρείας συμμετοχών Fox, του μεγιστάνα που δεν πίστεψε ποτέ στην ταινία από την αρχή της.