Πόσες είναι οι πιθανότητες για τσουνάμι στην Ελλάδα – Έρευνα για τις περιοχές που απειλούνται

Το τσουνάμι είναι μια φυσική καταστροφή που παρατηρείται κυρίως στις χώρες της Ασίας, ωστόσο υπάρχουν πιθανότητες να συμβεί και στην Ελλάδα, σύμφωνα με νέα έρευνα που δόθηκε στη δημοσιότητα.

Συγκεκριμένα, οι καθηγητές του Τμήματος Δυναμικής Τεκτονικής Εφαρμοσμένης Γεωλογίας, της Σχολής Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ευθύμης Λέκκας, Σπύρος Μαυρούλης και Μαρίλια Γώγου έκαναν τη σχετική δημοσίευσε στο επιστημονικό περιοδικό Geosciences.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, μελέτησαν το ιστορικό της περιοχής από Ιόνιο μέχρι τη δυτική Πελοπόννησο καθώς οι ίδιοι κρίνουν απαραίτητο η ευρύτερη περιοχή να επανεκτιμηθεί σε ότι αφορά τους σεισμούς, ενώ διαπίστωσαν ότι υπάρχει πλούσια ιστορία τσουνάμι από το 6.000 π.Χ.

Στην περίληψη της έρευνας, αναφέρεται ότι «εκτός από τις επιπτώσεις τηλετσουνάμι των μακρινών σεισμών, υπάρχουν επίσης τοπικά τσουνάμι με μικρότερο αντίκτυπο στις ακτές, που αποδίδονται κυρίως σε τοπικά υπεράκτια ρήγματα και σε κατολισθήσεις που προκαλούνται από σεισμούς. Το γεγονός ότι μέχρι στιγμής δεν έχουν εντοπιστεί καταστροφικά τοπικά τσουνάμι, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο μελλοντικής πυροδότησης».

Με βάση τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί, οι περιοχές που επλήγησαν από τσουνάμι στο παρελθόν και που είναι επιρρεπείς στις επιπτώσεις ενός μελλοντικού ανάλογου γεγονότος είναι μεταξύ άλλων η παραθαλάσσια δυτική Πελοπόννησος, ιδιαίτερα οι ακτές του Κυπαρισσιακού κόλπου και γενικότερα το κεντροδυτικό και νοτιοδυτικό τμήμα της Πελοποννήσου.

Στα συμπεράσματά τους, η ομάδα των ερευνητών αναφέρουν ξεκάθαρα ότι το δυναμικό γένεσης τσουνάμι στο Ιόνιο Πέλαγος δεν φαίνεται να είναι χαμηλό, αλλά εγκυμονεί κινδύνους για το μέλλον.

Προτείνουν παράλληλα την ένταξη του Ιονίου στις «τσουναμο-γενείς» ζώνες της Ελλάδας και τον εντοπισμό όλων των περιοχών που επλήγησαν από τσουνάμι στο παρελθόν και την εμφάνιση των πιο ευάλωτων σε μελλοντικές επιπτώσεις από τσουνάμι, με την υποθαλάσσια χαρτογράφηση του βυθού και την απευθείας χαρτογράφηση των πηγών κινδύνου, ώστε να γίνει ένα πρώτο σημαντικό βήμα για την επαναξιολόγηση του κινδύνου στη συγκεκριμένη περιοχή.