Σήμερα έμαθα: Γιατί το ποπ κορν είναι το στάνταρ σνακ στον κινηματογράφο;

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι θα παρευρεθεί σε μια ταινία χωρίς έναν κουβά με υπερβολικά βουτυρωμένο, αλμυρό ποπ κορν.

Το ποπ κορν ήταν εξαιρετικά δημοφιλές σε εκθέσεις και καρναβάλια στα μέσα του 1800. Οι πλανόδιοι πωλητές μπορούσαν εύκολα να φτιάχνουν και να πουλούν το νόστιμο, αρωματικό σνακ με το σακουλάκι, όταν δημιουργήθηκε η πρώτη ατμοκίνητη συσκευή παραγωγής ποπ κορν το 1885. Ωστόσο, οι κινηματογραφικές αίθουσες ήθελαν να μείνουν μακριά, πολύ μακριά από το έντονο, τραγανό σνακ.

Πριν από τις ομιλούμενες ταινίες, η παιδεία ήταν απαραίτητη για τους θεατές ταινιών και οι κινηματογραφικές αίθουσες προσπαθούσαν να στοχεύσουν σε ένα καλά εκπαιδευμένο πλήθος.

Το 1927, με την αυγή των ομιλούμενων, οι ταινίες δεν ήταν πλέον προσανατολισμένες μόνο σε ένα «εκλεπτυσμένο» και εγγράμματο κοινό. Το να πηγαίνεις σινεμά ήταν μια δραστηριότητα που μπορούσε να απολαύσει ο καθένας. Αυτό συνέπεσε με τη Μεγάλη Ύφεση και οι Αμερικανοί ήθελαν φθηνή ψυχαγωγία που θα τους βοηθούσε να χαθούν σε μια νέα πραγματικότητα. Οι ταινίες ταίριαξαν σε αυτό.

Αν και οι πρώτες αίθουσες δεν ήταν εξοπλισμένες για να χειρίζονται μηχανές ποπ κορν, οι ανεξάρτητοι πωλητές έσπευσαν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία να πουλήσουν απευθείας στους καταναλωτές. Οι κόκκοι καλαμποκιού ήταν φθηνοί, επομένως το ποπ κορν ήταν κι αυτό φθηνό (από πέντε έως δέκα σεντς) και οι θαμώνες που δεν ήταν εύποροι μπορούσαν να απολαύσουν ένα σακουλάκι. Οι πωλητές άρχισαν να πωλούν ποπ κορν σε άτομα εκτός της αίθουσας, δίνοντας διπλό κέρδος τόσο στους απλούς περαστικούς όσο και στους θεατές του σινεμά. Το σνακ ήταν παντού. Σύντομα, οι πωλητές θα μπορούσαν, έναντι μικρής αμοιβής, να πουλήσουν ποπ κορν στο λόμπι απευθείας σε άτομα που έμπαιναν στην αίθουσα.

Οι ιδιοκτήτες κινηματογράφων άρχισαν να παρακάμπτουν τους πλανόδιους πωλητές και να πουλούν οι ίδιοι ποπ κορν. Οι αίθουσες που αρνήθηκαν να αλλάξουν με την εποχή και να πουλούσαν οι ίδιες ποπ κορν υπέφεραν, καθώς το φτηνό σνακ έγινε περιζήτητο. Για τους ιδιοκτήτες αιθουσών, ο τρόπος να παραμείνουν ζωντανοί κατά τη διάρκεια της Ύφεσης ήταν να δώσουν στους ανθρώπους αυτό που ήθελαν.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι πωλήσεις ποπ κορν στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματικά απογειώθηκαν. Η ζάχαρη εστάλη στο εξωτερικό για τον στρατό, επομένως δεν υπήρχαν τόσοι πολλοί πόροι για τη δημιουργία καραμέλας και σόδας. Εν τω μεταξύ, δεν υπήρχε έλλειψη αλατιού ή σιταριού. Η δημοτικότητα του ποπ κορν συνέχισε να αυξάνεται και τα υπόλοιπα είναι μέσα στην ιστορία του κινηματογράφου.