Ο λόγος που ο Μπρους Γουίλις ζει σε διαφορετικό σπίτι από την οικογένειά του

Η σύζυγος του Μπρους Γουίλις, Έμα Χέμινγκ Γουίλις, μίλησε στο «CBS Mornings» για την καθημερινότητα του ηθοποιού, ο οποίος διαγνώστηκε με μετωποκροταφική άνοια (FTD). Η ίδια αποκάλυψε τις δυσκολίες, τις αποφάσεις της οικογένειας και το πώς προσπαθούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια αυτή τη νέα πραγματικότητα.

Γιατί ο Μπρους Γουίλις έχει ξεχωριστό σπίτι

Η Χέμινγκ εξήγησε ότι η οικογένεια αποφάσισε να εξασφαλίσει στον Γουίλις μια ανεξάρτητη κατοικία, κοντά στη μόνιμη οικία τους. Αν και η επιλογή αυτή σχολιάστηκε αρνητικά στο διαδίκτυο, τόνισε ότι ήταν η πιο ασφαλής λύση:

«Οι φροντιστές κρίνονται συνεχώς – κι εμείς οι ίδιοι κρίνουμε τον εαυτό μας. Το σημαντικό είναι να κάνεις ό,τι είναι καλύτερο για τον άνθρωπό σου και την οικογένεια».

Η στήριξη μιας «μικτής» οικογένειας

Στο πλευρό του Μπρους Γουίλις βρίσκονται οι τρεις κόρες του με την Ντέμι Μουρ και οι δύο μικρότερες με την Χέμινγκ. Η Έμα μίλησε για την αξία αυτής της ενότητας:

«Είμαι ευλογημένη που τους έχω μαζί σε αυτό το ταξίδι. Απλοποιούμε τη ζωή μας και βρίσκουμε ομορφιά στο να ζούμε τη στιγμή».

Το βιβλίο της Έμα Χέμινγκ για τη φροντίδα ατόμων με άνοια

Με αφορμή την εμπειρία της, η Χέμινγκ έγραψε το βιβλίο The Unexpected Journey: Finding Strength, Hope, and Yourself on the Caregiving Path. Στόχος της είναι να προσφέρει πρακτικές συμβουλές σε όσους φροντίζουν ανθρώπους με άνοια:

«Ήθελα να δώσω εφαρμόσιμες ιδέες για να μειώσω την κόπωση που προκαλεί η συνεχής λήψη αποφάσεων».

Οι κίνδυνοι για τους φροντιστές

Η Χέμινγκ υπογράμμισε ότι οι φροντιστές συχνά παραμελούν την υγεία τους. Όπως είπε, μελέτες δείχνουν πως έχουν 63% υψηλότερη θνησιμότητα από άτομα της ίδιας ηλικίας, εξαιτίας της εξουθένωσης και του στρες.

«Ήταν ένα ξυπνητήρι για μένα. Έπρεπε να μάθω να ζητώ βοήθεια και να μην αισθάνομαι αποτυχία γι’ αυτό».

Τα πρώτα σημάδια της μετωποκροταφικής άνοιας

Η Έμα Χέμινγκ θυμήθηκε τις πρώτες ενδείξεις της ασθένειας, όταν η επικοινωνία με τον Μπρους Γουίλις γινόταν όλο και πιο δύσκολη και καθημερινές ρουτίνες έπαψαν να ταιριάζουν.

«Όταν ήρθε η διάγνωση, έφυγα από το ιατρείο χωρίς καμία κατεύθυνση, χωρίς χάρτη πορείας. Αυτό το τραυματικό κενό ήταν η αφετηρία του βιβλίου».