Η απίστευτη ιστορία του «ζητιάνου εκατομμυριούχου» της Ινδίας

Στους δρόμους της Ινδόρε, στην πολιτεία Μάντια Πραντές της Ινδίας, μια φιγούρα είχε γίνει μέρος του αστικού τοπίου. Ένας άνδρας γύρω στα 50, καθηλωμένος σε μια μικρή ξύλινη πλατφόρμα με ροδάκια, χωρίς δάχτυλα λόγω λέπρας, κινούνταν αργά ανάμεσα στους πάγκους της πολυσύχναστης αγοράς Sarafa Bazaar.

Δεν μιλούσε. Δεν ζητούσε. Κρατούσε το βλέμμα χαμηλά. Κι αυτό ακριβώς τον έκανε τόσο συγκινητικό.

Οι περαστικοί έριχναν κέρματα. Άλλοι χαρτονομίσματα. Κάποιοι του άφηναν φαγητό. Ο άνδρας λεγόταν Mangilal και όλοι τον θεωρούσαν έναν από τους πιο άτυχους ανθρώπους της πόλης. Μέχρι τη μέρα που οι τοπικές αρχές, στο πλαίσιο ενός προγράμματος για να γίνει η Ινδόρε «πόλη χωρίς ζητιάνους», τον απομάκρυναν από τον δρόμο.

Τότε άρχισε να ξετυλίγεται μια ιστορία που έμοιαζε βγαλμένη από σενάριο.

Μετά από μπάνιο, καθαρά ρούχα και μια πρώτη συζήτηση, οι υπάλληλοι ανακάλυψαν πως ο Mangilal δεν ήταν καθόλου αβοήθητος. Αντίθετα, έβγαζε χιλιάδες ρουπίες την ημέρα. Όχι μόνο από ελεημοσύνη, αλλά και από τοκογλυφία. Δάνειζε χρήματα σε καταστηματάρχες της αγοράς με τόκο.

Οι έλεγχοι αποκάλυψαν ακόμη περισσότερα.

Ο «άστεγος» είχε στην ιδιοκτησία του τρία ακίνητα: ένα τριώροφο σπίτι, ένα δεύτερο σπίτι και ένα διαμέρισμα που του είχε παραχωρηθεί μέσω κρατικού προγράμματος. Επιπλέον, διέθετε δύο auto-rickshaw που τα νοίκιαζε σε οδηγούς και ένα αυτοκίνητο με προσωπικό οδηγό, τον οποίο πλήρωνε περίπου 130 δολάρια τον μήνα.

Ο ίδιος παραδέχτηκε πως τα χρήματα από τη ζητιανιά δεν ήταν θέμα επιβίωσης. Ήταν κεφάλαιο για επενδύσεις. Οι αρχές ερευνούν αν διαθέτει και τραπεζικούς λογαριασμούς, ενώ αποκαλύφθηκε πως και μέλη της οικογένειάς του συμμετείχαν στη «δουλειά».

«Δεν ζητιανεύω. Οι άνθρωποι απλώς αφήνουν χρήματα πάνω στην πλατφόρμα», προσπάθησε να εξηγήσει, γνωρίζοντας πως η επαιτεία είναι παράνομη στην πόλη.

Η ιστορία του Mangilal άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση στην Ινδία. Για το πώς η εικόνα μπορεί να ξεγελά. Για το πώς η φτώχεια, όταν γίνει ρόλος, μπορεί να μετατραπεί σε επιχείρηση. Και για το πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στην ανάγκη και στη στρατηγική.

Κάπου εκεί, ανάμεσα στους πάγκους μιας αγοράς, αποδείχθηκε πως ένας «άστεγος» ζούσε καλύτερα από χιλιάδες ανθρώπους που περνούσαν καθημερινά δίπλα του - χωρίς να το ξέρουν.