Δώρα Χρυσικού για τον καρκίνο της: «Εκείνη την περίοδο ευχόμουν να πίστευα στον Θεό – Ζήλεψα όσους πιστεύουν»

«Ήθελα να ξέρω τα πάντα. Τι θα μου κάνουν, τι θεραπεία πρέπει να ακολουθήσω, ποια είναι τα ποσοστά επιβίωσης. Και όσο πιο πολύ ήξερα και καταλάβαινα, τόσο πιο πολύ πειθαρχούσα». Με αυτή τη νηφάλια και αποφασιστική στάση, η Δώρα Χρυσικού περιέγραψε τον τρόπο που διαχειρίστηκε μια από τις δυσκολότερες περιόδους της ζωής της.

Η μάχη με το όνομά της: «Ποτέ δεν την είπα επάρατη»

Η ηθοποιός, η οποία ήρθε αντιμέτωπη με τον καρκίνο των ωοθηκών το 2021, ενώ βρισκόταν σε προσπάθεια για εξωσωματική γονιμοποίηση, επέλεξε από την πρώτη στιγμή την απόλυτη ειλικρίνεια. Όπως εξήγησε στην εκπομπή «Το’Χουμε» του ΣΚΑΪ, η άρνησή της να χρησιμοποιήσει ευφημισμούς ήταν το δικό της «όπλο» απέναντι στον φόβο.

«Είπα από την αρχή τη λέξη καρκίνος. Εγώ ποτέ δεν χρησιμοποίησα κανένα άλλο εννοιολογικό σχήμα για την ασθένεια. Δεν την είπα ποτέ επάρατη νόσο, δεν την είπα ποτέ κακή ασθένεια. Την είπα με το όνομά της. Και όσο πιο πολύ την έλεγα με το όνομά της, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιούσα αυτό που έχω, τόσο πιο πολύ το ξόρκιζα, τόσο πιο πολύ αφαιρούσα το στίγμα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η χημειοθεραπεία ως «σύμμαχος» και η πνευματική αναζήτηση

Παρά τη σκληρότητα της διαδικασίας, η Δώρα Χρυσικού αντιμετώπισε το ιατρικό πρωτόκολλο με πειθαρχία. Όπως αποκάλυψε στη συζήτησή της στον ΣΚΑΪ, έβλεπε τη χημειοθεραπεία ως ένα εργαλείο ζωής και όχι ως μια τιμωρία, γεγονός που τη βοήθησε να παραμείνει ψύχραιμη καθ’ όλη τη διάρκεια των τετράωρων συνεδριών.

«Πήγαινα εκεί πέρα χαμογελαστή, στις 4 ώρες, και δεν έβγαζα κιχ. Κι ό,τι κι αν είχα μετά, ως παρελκόμενο, ως side effect, το αντιμετώπισα, ότι αν πρέπει να το φάω, θα το φάω», τόνισε η ηθοποιός, συμπληρώνοντας πως η επιθυμία της για ζωή ήταν η μοναδική της πυξίδα.

Ωστόσο, η πιο ανθρώπινη στιγμή της εξομολόγησής της αφορούσε το κενό που ένιωσε σε επίπεδο πίστης. Παρότι η ίδια δεν θεωρεί τον εαυτό της θρησκευόμενο, δεν δίστασε να παραδεχτεί πως αναζήτησε το στήριγμα που προσφέρει η θρησκεία.

«Εκείνη την περίοδο θα ευχόμουν πραγματικά να πίστευα στον Θεό. Ζήλεψα τους ανθρώπους που πραγματικά πιστεύουν. Που έκαναν την προσευχή τους και λέγανε “ότι όλα θα πάνε καλά”. Εγώ δεν το ‘χα αυτό. Δεν έκανα καμία προσευχή, απλά πάλευα».