Μετά το Κατάρ κλείνει κάνουλες και το Κουβέιτ: Το ντόμινο από τους μεγάλους παραγωγούς θα εκτοξεύσει το πετρέλαιο

Φρένο βάζει και το Κουβέιτ, μετά το Κατάρ, στην παραγωγή πετρελαίου έχοντας εξαντλήσει τους χώρους στις δεξαμενές αποθήκευσης καθώς η διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ παραμένει μπλοκαρισμένη, δημιουργώντας νέες πιέσεις στην ενεργειακή αγορά του Κόλπου.

Αναλυτικότερα, τις τελευταίες ημέρες το Κουβέιτ έχει αρχίσει να μειώνει την παραγωγή σε ορισμένα πετρελαϊκά πεδία, καθώς περιορίζονται οι διαθέσιμοι χώροι αποθήκευσης για το αδιάθετο αργό. Ως ιδρυτικό μέλος του ΟΠΕΚ, το Κουβέιτ εξετάζει πλέον σοβαρά το ενδεχόμενο να περιορίσει την παραγωγή και τη λειτουργία των διυλιστηρίων πετρελαίου μόνο στα επίπεδα εκείνα που απαιτούνται για να καλύπτουν την εγχώρια κατανάλωση, με σχετική επίσημη απόφαση να αναμένεται τις επόμενες ημέρες.

Σύμφωνα με στοιχεία της εταιρείας δεδομένων Kpler, τα πρώτα σημάδια περικοπών είναι ήδη εμφανή, ενώ αν δεν υπάρξουν μεγαλύτερες μειώσεις, οι αποθήκες της χώρας ενδέχεται να φτάσουν σε πλήρη χωρητικότητα («tank tops») μέσα σε περίπου 12 ημέρες.

Έσχατη λύση το κλείσιμο των κανουλών

Το κλείσιμο μιας γεώτρησης σε πετρελαιοπηγή αποτελεί την έσχατη λύση για κάθε πετρελαιοπαραγωγό, καθώς υπάρχει κίνδυνος μόνιμης ζημιάς στην πίεση των κοιτασμάτων αλλά και υψηλό κόστος επανεκκίνησης. Η επαναφορά της παραγωγής δεν μπορεί να γίνει άμεσα και συχνά απαιτούνται ημέρες ή ακόμη και εβδομάδες, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά κάθε κοιτάσματος.

Την ίδια στιγμή, περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου περνά καθημερινά από τα Στενά του Ορμούζ, γεγονός που καθιστά οποιαδήποτε εμπλοκή στην περιοχή σημαντικό παράγοντα κινδύνου για τις διεθνείς αγορές.

Η σύγκρουση με το Ιράν και η ιδιότυπη «πολιορκία» στα Στενά του Ορμούζ έχουν παραλύσει τη ναυσιπλοΐα, αφήνοντας δεκάδες πλοία, αλλά και εκατοντάδες δεξαμενόπλοια, εγκλωβισμένα στην περιοχή. Οι μεγάλοι παραγωγοί του Κόλπου -Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Κουβέιτ, Κατάρ- τρέχουν πλέον έναν αγώνα δρόμου απέναντι στον χρόνο. Οι δεξαμενές τους γεμίζουν με ρυθμό που απειλεί να τις κορέσει πλήρως μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες, με τη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ να αναμένεται να φτάσουν στα όριά τους σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες.

Οι δεξαμενές γεμίζουν και η αγορά πιέζεται

Οι τεράστιες δεξαμενές οι τερματικοί σταθμοί εξαγωγών του Κόλπου λειτουργούν ως κρίσιμα «μαξιλάρια» για το σύστημα. Εκεί διοχετεύεται το αργό πριν αναμειχθεί και φορτωθεί σε δεξαμενόπλοια με συγκεκριμένες προδιαγραφές για τους αγοραστές σε όλο τον κόσμο. Όταν όμως οι θαλάσσιες οδοί, όπως τα Στενά του Ορμούζ, περιορίζονται ή κλείνουν, οι παραγωγοί μπορούν μόνο για λίγο να συνεχίσουν την άντληση, διοχετεύοντας το πετρέλαιο σε αυτές τις δεξαμενές. Μόλις όμως γεμίσουν, η επιλογή είναι ουσιαστικά μία: περικοπή της παραγωγής, με συνέπειες για τα δημόσια έσοδα, τις διεθνείς υποχρεώσεις και τις εσωτερικές ισορροπίες.

Στον απόηχο της κρίσης, η τιμή του Brent έχει ήδη εκτιναχθεί περίπου στα 92 δολάρια το βαρέλι, από περίπου 72 δολάρια πριν από μόλις μία εβδομάδα. Αν περισσότερα κοιτάσματα -όχι μόνο στο Κουβέιτ αλλά σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή- αναγκαστούν να σταματήσουν τη λειτουργία τους, οι αναλυτές δεν αποκλείουν νέα έντονη άνοδο, με το Brent να ξεπερνά ακόμη και το όριο των 100 δολαρίων το βαρέλι. Ήδη το Ιράκ έχει μειώσει την παραγωγή του πάνω από το μισό, με σημαντικές περικοπές σε κοιτάσματα όπως το Rumaila, το West Qurna 2 και το Maysan, ενώ η παραγωγή στην περιοχή του Κιρκούκ έχει ανασταλεί προληπτικά.

Η Σαουδική Αραβία διαθέτει μεγαλύτερη αποθηκευτική ικανότητα και τη δυνατότητα να παρακάμπτει τα Στενά του Ορμούζ μέσω αγωγού προς την Ερυθρά Θάλασσα, όμως αυτή η «βαλβίδα αποσυμπίεσης» έχει όρια, σύμφωνα με τη Wall Street Journal.

Η τεράστια εγκατάσταση φόρτωσης στο Ras Tanura έχει βρεθεί στο στόχαστρο drones, ωθώντας το Ριάντ να εκτρέπει περισσότερες εξαγωγές προς το λιμάνι Yanbu στην Ερυθρά Θάλασσα, ένα δίκτυο όμως που μπορεί μόνο μερικώς να αντισταθμίσει τις αναταράξεις στον Περσικό Κόλπο. Σε αυτό το εύθραυστο σκηνικό, το Κουβέιτ βρίσκεται εγκλωβισμένο ανάμεσα σε γεμάτες δεξαμενές, κλειστούς θαλάσσιους δρόμους και ένα διεθνές περιβάλλον που διψά για ενέργεια, ανεβάζοντας τις πιέσεις για γρήγορες, αλλά όχι απαραίτητα ανώδυνες, αποφάσεις.