Η «κατάρα» που τον στοίχειωσε: Ο Έλληνας ηθοποιός που έζησε με τον φόβο του θανάτου

Ο Πάνος Χατζηκουτσέλης υπήρξε μια από τις πιο ιδιαίτερες και πολυδιάστατες προσωπικότητες του ελληνικού θεάτρου και της τηλεόρασης. Αν και το ευρύ κοινό τον ταύτισε με τον αμίμητο ρόλο του «κυρίου Παπαπέτρου» στο «Εκείνες κι εγώ», η ζωή του έκρυβε μια βαθιά προσωπική ιστορία, σημαδεμένη από απώλειες και μια διαρκή σκιά που τον ακολουθούσε.

Γεννημένος και μεγαλωμένος στα Εξάρχεια, σε μια πολυμελή οικογένεια με έντονες κοινωνικές ευαισθησίες, δεν είχε αρχικά ως στόχο την υποκριτική. Η είσοδός του στον χώρο προέκυψε σχεδόν τυχαία, μέσα από ένα στοίχημα με τη φίλη του, Αθανασία Συγγελάκη. Ωστόσο, το ταλέντο και η προσωπικότητά του τον οδήγησαν γρήγορα σε μια σημαντική καλλιτεχνική πορεία.

Σημαντικοί άνθρωποι της τέχνης διαμόρφωσαν τη σκέψη και τη στάση του. Ο Μίμης Φωτόπουλος του μετέδωσε τη φιλοσοφία της «πετριάς» του ηθοποιού, ενώ η συνεργασία του με την Έλλη Λαμπέτη του δίδαξε την ουσία της σκηνικής παρουσίας και της σχέσης με το κοινό. Ο ίδιος δεν περιορίστηκε σε έναν ρόλο ή είδος: κινήθηκε με άνεση από την επιθεώρηση και τη μουσική σκηνή μέχρι το κλασικό ρεπερτόριο και το αρχαίο δράμα.

Στην καριέρα του συνεργάστηκε με κορυφαίες μορφές όπως η Τζένη Καρέζη, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, ενώ συμμετείχε σε εμβληματικές παραστάσεις και μουσικές παραγωγές. Παράλληλα, άφησε το αποτύπωμά του στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, χτίζοντας μια σχέση εμπιστοσύνης με το κοινό.

Πίσω όμως από την επιτυχία και το χιούμορ, υπήρχε μια πιο σκοτεινή διάσταση. Όπως είχε αποκαλύψει ο φίλος και συνεργάτης του, Άγγελος Πυριόχος, ο Χατζηκουτσέλης ένιωθε ότι τον ακολουθούσε μια «καρμική σχέση με τον θάνατο». Έχασε νωρίς τα αδέλφια του, ενώ άνθρωποι που αγαπούσε έφευγαν διαδοχικά από τη ζωή του. Αυτές οι εμπειρίες διαμόρφωσαν έναν άνθρωπο που, παρά το χιούμορ και τη σκηνική του ελαφρότητα, κουβαλούσε έναν βαθύ υπαρξιακό φόβο.

Ο ίδιος έφυγε από τη ζωή τον Μάρτιο του 2020, σε μια περίοδο που ο κόσμος βίωνε την αβεβαιότητα της πανδημίας. Η πορεία του, ωστόσο, παραμένει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα καλλιτέχνη που ισορρόπησε ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, αφήνοντας πίσω του ένα έργο γεμάτο ευαισθησία, ποιότητα και αυθεντικότητα.