«Ζυγώνει η ώρα», γράφει ο Αλέξης Τσίπρας, επιβεβαιώνοντας ότι επιταχύνονται οι διαδικασίες για το νέο κόμμα

Ένα πιο καθαρό σήμα αναφορικά με τις προθέσεις του έδωσε σήμερα ο πρώην Πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, κάνοντας λόγο σε άρθρο του στην «Εφημερίδα των Συκτακτών» για «Ώρα ευθύνης».

Στον απόηχο των αντιδράσεων στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ για την καθυστέρηση ανάληψης πολιτικής πρωτοβουλίας, ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρεται στην ανάγκη για μια «νέα και ισχυρή κυβερνώσα Αριστερά, προγραμματικά συμπαγή και ριζικά ανανεωμένη» ως «ζωτική ανάγκη», χωρίς φυσικά να εξαιρεί από αυτήν την προσέγγιση και τον εαυτό του.

Σε πιο προσωπικό τόνο και επιχειρώντας να καθησυχάσει τους πρώην και νυν συντρόφους του, αλλά και προσωπικότητες του ευρύτερου χώρου που τελούν εν αναμονή των αποφάσεων του, «ζυγώνει η ώρα που όλοι θα κληθούμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας» επισημαίνει ο κ. Τσίπρας, ασκώντας ταυτόχρονα σκληρή κριτική στο κυβερνητικό στρατόπεδο.

«Ως πότε το έγκλημα θα χαρακτηρίζεται «λάθος», η ενοχή θα κρύβεται πίσω από διαχρονικές παθογένειες, η νομή του δημόσιου χρήματος πίσω από διακομματικές ευθύνες, η παραβίαση του Συντάγματος πίσω από νομικίστικες ακροβασίες και ο πρωθυπουργός πίσω από συνεργάτες του αποδιοπομπαίους τράγους;» διερωτάται, επιρρίπτοντας ταυτόχρονα εμμέσως ευθύνες και στην υπόλοιπη αντιπολίτευση.

«Γιατί δεν υπάρχει ισχυρή και αληθινά εναλλακτική κυβερνώσα δύναμη και πρόταση απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση.

Οχι συμπληρωματική, αλλά αποφασιστικά αντιπαραθετική. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που, ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη βυθίζεται στη διαφθορά και τις ανισότητες που παράγει, εντούτοις δείχνει να επιπλέει» υποστηρίζει ο κ. Τσίπρας, καταλήγοντας πως «δεν υπάρχει αντίπαλος».

Στο άρθρο του, ο Αλέξης Τσίπρας, γράφει:

Μια νέα και ισχυρή κυβερνώσα Αριστερά, προγραμματικά συμπαγής και ριζικά ανανεωμένη, είναι ζωτική ανάγκη. Κοινωνική, αλλά και εθνική.
Οσοι έκαναν τον κόπο να παρακολουθήσουν την προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή, όχι μόνο δεν έλαβαν κάποιες απαντήσεις για τα εγκλήματα που βαρύνουν την κυβέρνηση, όπως η κακοποίηση του κράτους δικαίου και η διασπάθιση δημόσιου χρήματος, αλλά πιθανότατα θα έμειναν με ένα επιπλέον κρίσιμο και σχεδόν υπαρξιακό ερώτημα.
Ως πότε;
Ως πότε θα επιτρέπουμε σε μια κυβέρνηση συνώνυμη της φθοράς και της διαφθοράς να ασχημονεί σε βάρος του λαού και της δημοκρατίας, να κακοποιεί το κράτος δικαίου και τη Δικαιοσύνη, να λεηλατεί τα δημόσια και τα ευρωπαϊκά ταμεία και να υποθάλπει το ψέμα και την απάτη ως κυρίαρχο στοιχείο της πολιτικής της;
Ως πότε θα επιτρέπουμε σε έναν πρωθυπουργό που αντιμετωπίζει το κράτος σαν λάφυρο, να φυλακίζει το Σύνταγμα στα όρια της δικής του ηθικής και να αντιμετωπίζει τους Ελληνες σαν πολιτικά αναλφάβητους, ή ακόμα χειρότερα σαν πρόθυμους συνεργούς και συνένοχους στη γενικευμένη παρανομία και συγκάλυψη;
Ως πότε το έγκλημα θα χαρακτηρίζεται «λάθος», η ενοχή θα κρύβεται πίσω από διαχρονικές παθογένειες, η νομή του δημόσιου χρήματος πίσω από διακομματικές ευθύνες, η παραβίαση του Συντάγματος πίσω από νομικίστικες ακροβασίες και ο πρωθυπουργός πίσω από συνεργάτες του αποδιοπομπαίους τράγους;
Ως πότε θα ανεχόμαστε πολιτικές που τοποθετούν την Ελλάδα στη ζώνη υψηλού κινδύνου, την καθιστούν μέρος του πολέμου και αντιμετωπίζουν την κρίσιμη διεθνή κατάσταση ως ευκαιρία για μια τεράστια αναδιανομή εισοδήματος από την κοινωνική πλειοψηφία προς την ολιγαρχία των καρτέλ;
Αυτή η πλειοψηφία της κοινωνίας δυσκολεύεται σήμερα να βγάλει τον μήνα ακόμη και να έχει πρόσβαση σε βασικά αγαθά. Το ζούμε και το ακούμε σε κάθε συζήτηση με τους ανθρώπους γύρω μας και το βλέπουμε αποτυπωμένο σε όλες τις μετρήσεις κοινής γνώμης. Οπου η πλειοψηφία απαντά ότι το 2019, παρότι βγαίναμε από τα μνημόνια, ήταν οικονομικά καλύτερα, τα 3/4 ότι δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα και ένα ποσοστό άνω του 70% ζητά πολιτική αλλαγή.
Μπορεί όμως αυτή η αλλαγή να έρθει αν τα πράγματα μείνουν ως έχουν;
Αρκεί η δυσαρέσκεια των πολιτών από την κυβέρνηση Μητσοτάκη για να τη φέρει;
Ολα δείχνουν ότι δεν αρκεί.
Γιατί δεν υπάρχει ισχυρή και αληθινά εναλλακτική κυβερνώσα δύναμη και πρόταση απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση.
Οχι συμπληρωματική, αλλά αποφασιστικά αντιπαραθετική.
Αυτός είναι ο βασικός λόγος που, ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη βυθίζεται στη διαφθορά και τις ανισότητες που παράγει, εντούτοις δείχνει να επιπλέει. Και αναλόγως αν κάποιος βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο, μπορεί να υποθέσει ότι κυριαρχεί κιόλας.
Γιατί δεν υπάρχει αντίπαλος.
Οχι μόνο στις βελόνες των δημοσκοπικών μετρήσεων αλλά κυρίως στο πολιτικό αφήγημα, στο όραμα για τη διακυβέρνηση της χώρας.
Αυτό σώζει σήμερα την πιο κυνική και διεφθαρμένη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης.
Ο χρόνος όμως μετράει αντίστροφα για την ασφάλεια της πατρίδας και την καθημερινότητα του πολίτη.
Αν δεν αλλάξει κάτι δραστικά, αν όλοι οι παράγοντες φθοράς, κινδύνου και κρίσης παραμείνουν ως έχουν, τότε τα ακόμα χειρότερα είναι μπροστά για τη χώρα και την κοινωνία.
Κι αυτή η διαπίστωση μας αφορά όλους.
Και κυρίως τους προοδευτικούς πολίτες, τις δυνάμεις της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης.
Ουδείς δικαιούται να μένει στη βολή του.
Ενα μεγάλο δημοκρατικό «ξεβόλεμα», μια εκ θεμελίων ανασύνθεση του δημοκρατικού και προοδευτικού χώρου, βασισμένη στη δικαιοσύνη, την εντιμότητα και έναν νέο πατριωτισμό, είναι ζωτική ανάγκη.
Μια νέα και ισχυρή κυβερνώσα Αριστερά, προγραμματικά συμπαγής και ριζικά ανανεωμένη, είναι ζωτική ανάγκη.
Κοινωνική αλλά και εθνική.
Και ζυγώνει η ώρα που όλοι θα κληθούμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.