Ανακαλύφθηκαν ίχνη γιγάντιου καλαμαριού: Μεγαλύτερο από σχολικό λεωφορείο, με μάτια σαν μεγάλη πίτσα

Μια εντυπωσιακή ανακάλυψη έκαναν Αυστραλοί επιστήμονες, οι οποίοι εντόπισαν ίχνη από ένα εξαιρετικά σπάνιο γιγάντιο καλαμάρι, καταγράφοντας για πρώτη φορά εδώ και 25 χρόνια την παρουσία του είδους στην περιοχή.

Τα ευρήματα παρουσιάστηκαν σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Environmental DNA.

«Η ανακάλυψη στοιχείων για την ύπαρξη ενός γιγάντιου καλαμαριού εξάπτει πραγματικά τη φαντασία του κόσμου», δήλωσε η επικεφαλής της έρευνας, δρ Τζόρτζια Νέστερ από το Minderoo OceanOmics Centre του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αυστραλίας, σύμφωνα με το Oceanographic magazine.

Και όχι άδικα. Ελάχιστα πλάσματα στον πλανήτη προκαλούν τόσο δέος όσο αυτό το τεράστιο καλαμάρι, το οποίο μπορεί να φτάσει σε μήκος τα 13 μέτρα - μεγαλύτερο ακόμη και από σχολικό λεωφορείο. Τα μάτια του, που έχουν μέγεθος μεγάλης πίτσας, θεωρούνται τα μεγαλύτερα στον ζωικό κόσμο.

Ζει στο «λυκόφως» των ωκεανών

Παρά το τεράστιο μέγεθός του, το γιγάντιο καλαμάρι σπάνια καταγράφεται από κάμερες, καθώς πρόκειται για ένα εξαιρετικά δυσπρόσιτο είδος που ζει στη λεγόμενη «ζώνη του λυκόφωτος» των ωκεανών, σε βάθη που φτάνουν ακόμη και τα 600 μέτρα.

Ωστόσο, η αυστραλιανή επιστημονική ομάδα κατάφερε να εντοπίσει το αμέσως επόμενο καλύτερο στοιχείο: περιβαλλοντικό DNA (eDNA), δηλαδή γενετικό υλικό που αφήνουν τα ζώα στο νερό χωρίς να γίνονται ορατά.

Οι επιστήμονες πραγματοποιούσαν έρευνα σε υποθαλάσσια φαράγγια βάθους περίπου 4.500 μέτρων ανοιχτά της ακτής Νινγκάλου, στη Δυτική Αυστραλία, όταν εντόπισαν ίχνη DNA από τα μυστηριώδη αυτά μαλάκια.

Η ανακάλυψη αποτελεί την πρώτη καταγραφή γιγάντιου καλαμαριού στα νερά της Δυτικής Αυστραλίας εδώ και περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα.

«Πρόκειται για την πρώτη ανίχνευση γιγάντιου καλαμαριού στις ακτές της Δυτικής Αυστραλίας μέσω πρωτοκόλλων eDNA και τη βορειότερη καταγραφή του είδους στον ανατολικό Ινδικό Ωκεανό», δήλωσε η δρ Λίζα Κίρκεντεϊλ, επικεφαλής Υδρόβιας Ζωολογίας και επιμελήτρια μαλακίων στο Μουσείο της Δυτικής Αυστραλίας, η οποία δεν συμμετείχε στη μελέτη.