Τζίμης Αρμάος: Η ιστορία ενός ανθρώπου που κάποτε έκανε την Ελλάδα να παραμιλά

Στην παλιά Αθήνα υπήρχε ένας άνθρωπος που έμοιαζε βγαλμένος από θρύλο. Τα απογεύματα, η πλατεία γέμιζε κόσμο πριν ακόμη εμφανιστεί.

Άντρες, γυναίκες, παιδιά περίμεναν με αγωνία να δουν τον γίγαντα που λύγιζε σίδερα με γυμνά χέρια, έσπαγε πέτρες πάνω στο κεφάλι του και ξάπλωνε στην άσφαλτο αφήνοντας φορτηγά να περνούν από πάνω του. Ο κόσμος κρατούσε την ανάσα του κάθε φορά. Εκείνος όμως στεκόταν όρθιος. Σαν να μην μπορούσε τίποτα να τον λυγίσει.

Ήταν ο Τζίμης Αρμάος. Ο «Τζίμης ο Τίγρης».

Η ζωή του, βέβαια, είχε αρχίσει πολύ διαφορετικά. Πριν προλάβει να περπατήσει, έχασε και τους δύο γονείς του. Μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο στην Αθήνα, σε χρόνια δύσκολα, τότε που η φτώχεια και ο πόλεμος έκαναν τους ανθρώπους να σκληραίνουν απότομα. Χωρίς προπονητές, δίχως γυμναστήρια και ειδικές διατροφές, άρχισε μόνος του να χτίζει το σώμα και το όνομά του. Έγινε παλαιστής, κατέκτησε τίτλους και σύντομα η Ελλάδα αποδείχθηκε μικρή για να τον χωρέσει. Ταξίδεψε στη Γερμανία, αργότερα στην Αμερική, όπου μετρούσε τη μία νίκη μετά την άλλη. Έλεγαν πως είχε 183 συνεχόμενες νίκες.

Για ένα διάστημα στάθηκε ακόμη και δίπλα στον Φρανκ Σινάτρα ως σωματοφύλακας, ενώ ιστορίες κυκλοφορούσαν για το πόσο είχε εντυπωσιάσει τη Μπάρμπαρα Στρέιζαντ.

Κι όμως, γύρισε πίσω στην Ελλάδα.

Μόνο που η πατρίδα που άφησε δεν τον περίμενε όπως φανταζόταν. Οι δόξες τελείωσαν, τα χρήματα χάθηκαν και ο άλλοτε αήττητος γίγαντας βρέθηκε να δίνει παραστάσεις στις πλατείες για λίγα κέρματα. Στο τέλος κάθε επίδειξης, κατέβαζε το βλέμμα και περνούσε ανάμεσα στον κόσμο με έναν δίσκο στο χέρι. Αυτό τον πονούσε περισσότερο απ’ όλα.

Ύστερα ήρθε το ατύχημα. Ένα αυτοκίνητο τον χτύπησε και του κατέστρεψε το πόδι και τη μέση. Από εκείνη τη μέρα δεν ξαναστάθηκε ποτέ πραγματικά όρθιος. Πούλησε μετάλλια, κύπελλα, αναμνήσεις. Έμεινε μόνος, σ’ ένα μικρό διαμέρισμα κοντά στην πλατεία Κουμουνδούρου, παρέα με ιστορίες από τα χρόνια της δόξας.

Τον Αύγουστο του 1999, ο Τζίμης έφυγε αθόρυβα από τη ζωή. Τον βρήκαν μέρες αργότερα. Σαν να είχε ξεχαστεί από όλους.

Στην κηδεία του, τα έξοδα τα πλήρωσε ο Βαγγέλης Παπαθανασίου