Τι συμβαίνει όταν 10 διαφορετικές προσωπικότητες φτιάχνουν μία μπάντα; Οι Kapten!

Μια μπάντα που γεννήθηκε μέσα από φιλίες, ατελείωτα jams και την ανάγκη για συλλογική δημιουργία, οι KAPTEN κουβαλούν στον ήχο τους την ενέργεια της Θεσσαλονίκης, χωρίς να περιορίζονται από αυτήν.

 Με επιρροές που ταξιδεύουν από την afrobeat και τη soul μέχρι τη jazz, το hip-hop και το rock, έχουν καταφέρει να χτίσουν μια ξεχωριστή μουσική ταυτότητα που ζει και αναπνέει τόσο στο στούντιο όσο και πάνω στη σκηνή. Λίγο πριν την εμφάνισή τους στο Θέατρο Κήπου, μιλήσαμε με την Αλεξάνδρα Καραμπουρνιώτη, μία από τις δύο φωνές της μπάντας, για τη μαγεία των live, τη δυναμική μιας πολυμελούς μουσικής οικογένειας, τις στιγμές που αλλάζουν τα τραγούδια και τις μικρές καθημερινές εικόνες της Θεσσαλονίκης που συνεχίζουν να τροφοδοτούν την έμπνευσή τoυς!

Ο ήχος σας μοιάζει να γράφτηκε περισσότερο για live παρά για ακουστικά κινητού. Είναι τελικά το stage το φυσικό σας περιβάλλον;

Είναι δύο διαφορετικές και αποκαλυπτικές εμπειρίες (και για εμάς και για το κοινό) που, για μένα, δεν έχει νόημα να συγκρίνουμε. Η αλήθεια είναι πως πάνω στη σκηνή μεταμορφώνεσαι χωρίς να το προσχεδιάσεις. Εκεί, η ενέργεια όλων μας μαζί με αυτή του κοινού μετουσιώνεται σε κάτι πολύ έντονο και μαγικό, κάθε φορά διαφορετικό. 

Είναι και για εμάς έκπληξη πώς θα εξελιχθεί κάθε λάιβ και παραμένει έκπληξη πώς μας διαμόρφωσε και μας έφερε εδώ που είμαστε κάθε μια συναυλία ξεχωριστά, από την παρθενική μας αποκαλυπτική για εμάς εμφάνιση στο φοβερό χώρο της Φάμπρικας Υφανέτ έως την ερχόμενη εμφάνισή μας στο Θέατρο Κήπου στις 12 Ιουνίου και φυσικά όσες έπονται.

Η ηχογράφηση του άλμπουμ ήταν για εμάς μια πιο εσωτερική διαδικασία, ένα τελετουργικό που απαιτούσε υπομονή, αφοσίωση και συγκέντρωση και διαμόρφωσε και εξέλιξε σε μεγάλο βαθμό τις συνθέσεις μας, τις ίδιες μας τις φωνές και γενικά τον ήχο μας. Το ίδιο θεωρώ πως είναι και για το κοινό. Το άλμπουμ μπορεί αν τον ‘βρει’ σε οποιαδήποτε στιγμή ή συνθήκη της ζωής του, στο ραδιόφωνο, στο κινητό, στο πικάπ, στο λάπτοπ, και είναι μια πιο εσωτερική στιγμή ακρόασης. 

Πώς κρατιέται ισορροπία σε μια τόσο πολυμελή μπάντα χωρίς να χαθεί η ταυτότητα;

Η ισορροπία στη μπάντα μας έχει έρθει σταδιακά και μέσα από πολλές διεργασίες. Πολύ σημαντικό συστατικό είναι πρώτα από όλα η όρεξή μας να συνεχίζουμε να παίζουμε μουσική και να συνθέτουμε τα κομμάτια μας αλλά και να βρισκόμαστε, να γουστάρουμε την παρέα του άλλου και να συμβιώνουμε. Όλη η μουσική μας και η πορεία μας θα ήταν αδύνατη χωρίς την αποδοχή, την ειλικρίνεια και τον διάλογο μιας και ο καθένας από εμάς έρχεται με διαφορετικά ερεθίσματα και αιτήματα, πόνους και χαρές, ιδέες και βαρεμάρες, εγωισμούς και αισθήματα κοινού. Ο πλουραλισμός του νου και των συναισθημάτων μας είναι μαγικός αλλά και δύσκολος και πρέπει να κάνεις υποχωρήσεις και να ακούς, να είσαι ανοιχτός. Αν δεν είχαμε ανοιχτό νου και καρδιά, τίποτα δε θα προχωρούσε. Η ταυτότητά μας είναι αυτή ακριβώς η σύνθεση όλων των διαφορετικών μας προσωπικοτήτων.

Υπάρχει κάποιο κομμάτι σας που άλλαξε τελείως μορφή μέσα από τα live;

Νομίζω είναι τα κομμάτια από τον πρώτο δίσκο του Παναγιώτη όπως το Superman, το Lighter shade of blue και το Polarity. Και οι τρεις συνθέσεις, άλλαξαν και προσαρμόστηκαν στις νέες συνθήκες της μπάντας, στις φωνές, στα ρυθμικό και στο ύφος γενικότερα και μέσα από τα λάιβ διαμορφώθηκαν ακόμη περισσότερο.

Το Superman είναι χαρακτηριστικό κομμάτι που ενώ είναι τόσο εθιστικοί οι αρχικοί standard στίχοι του -σαν μότο- παίρνει διαφορετικές μορφές κάθε φορά! Στην αρχή, είχε μόνο τρίστιχα γυναικεία φωνητικά, μετά πρόσθεσα στίχους, έπειτα ήρθε ο χείμαρρος του Νίκου να το γεμίσει κι άλλο και σε κάθε λάιβ η συνέχεια είναι διαφορετική καθώς καλούμε συχνά καλλιτέχνες να προσθέσουν κι αυτοί επί σκηνής το δικό τους ‘κομμάτι του παζλ’ σύμφωνα με την έμπνευση της στιγμής. 

Τι σας εμπνέει περισσότερο αυτή την περίοδο; Η πόλη, η καθημερινότητα ή η ανάγκη να ξεφύγετε από όλα αυτά;

Η έμπνευση έχει διαφορετικές μορφές που όλες αναμειγνύονται. Για μένα, το περιβάλλον στο οποίο ζω και κινούμαι αλλά και οι ονειροπολήσεις μου για νέες καταστάσεις, είναι σίγουρα μια βάση που μου δίνει τροφή για σκέψη και ανάγκη για σχολιασμό. Πιο μικρή είχα πολύ πιο έντονο το αίσθημα της απόδρασης αλλά τώρα νιώθω πιο συμφιλιωμένη με την πραγματικότητα αυτή καθ’ εαυτή, που μπορεί να είναι τρομακτικό, αλλά είναι και αυτό που έχω. 

Αυτό είναι τώρα και αυτό ζω. Η έμπνευση ,λοιπόν, έρχεται κυρίως όταν μέσα από την καθημερινότητα και τις συνδιαλλαγές μου με τον γύρω κόσμο, αναδύονται συναισθήματα έντονα που ωριμάζουν σιγά σιγά και κάποια στιγμή πρέπει να εκφραστούν. Μπορεί η αφορμή να είναι μια βόλτα στη γειτονιά μου, γύρω από την Ρωμαϊκή Αγορά της Θεσσαλονίκης με το τροφαντό δέντρο της στη μέση, αυτό το κενό στην πόλη που τόσο με γοητεύει και μου προσφέρει απλόχερα έναν γεμάτο ουρανό, καθάριο τη μέρα, απογευματινό με σύννεφα και μωβ αποχρώσεις ή βραδινό με τα αστικά φώτα της Αριστοτέλους να φέγγουν. Κάτι τέτοιες στιγμές , ανοίγει ένα παραθυράκι στο χρόνο και στο χώρο, σου δίνεις χώρο να σκεφτείς και να αισθανθείς.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο challenge όταν ανεβαίνουν τόσα διαφορετικά άτομα μαζί στη σκηνή;

Μια από τις προκλήσεις μπορώ να πω είναι η συνεννόηση μεταξύ μας όταν χρειάζεται να αλλάξουμε κάτι στιγμιαία και άμεσα ενώ παίζουμε αλλά το πιο σημαντικό είναι το να μη χάσουμε το vibe μεταξύ μας. Σε κάθε λάιβ, εγώ και ο Νίκος που είμαστε πιο ελεύθεροι να κινούμαστε, οργώνουμε τη σκηνή και πάμε σε κάθε έναν από εμάς για να πούμε «είμαι εδώ- είμαστε εδώ μαζί, το χουμε». Όσο μου αρέσει να κοιτάω και να απευθύνομαι στο κοινό και να έρχομαι κοντά του, άλλο τόσο θέλω να γυρνάω και προς τη μπάντα μας και να κοιτάω έναν έναν από εμάς, κάνοντας ένα νεύμα, γελώντας, αγγίζοντας. Εκείνη τη στιγμή, νιώθω γεμάτη και ευτυχισμένη.