Φραντζί Πιερό: «Η μητέρα μου έπρεπε να επιλέξει αν θα έτρωγε η ίδια ή αν θα τάιζε εμάς»

Η πρόκριση της Αϊτής σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου ήταν ένα ιστορικό γεγονός για τους κατοίκους του νησιού με τον Φραντζί Πιερό να είναι ο πιο γνωστός από τους ποδοσφαιριστές της Εθνικής ομάδας.

Ο έμπειρος φορ, ο οποίος ανήκει στην ΑΕΚ αλλά στο τελευταίο εξάμηνο έπαιξε δανεικός στην τουρκκή Ρίζεσπορ έδωσε μια συγκλονιστική συνέντευξη στην ισπανική Marca, στην οποία μιλά για τις δυσκολίες που έπρεπε να ξεπεράσει για να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής αλλά και το τι σημαίνει για τους συμπατριώτες του η συμμετοχή στο Μουντιάλ 2026.

Αναλυτικά τα πιο σημαντικά κομμάτια της συνέντευξης:

«Μεγάλωσα περνώντας μέρες που δεν είχαμε τίποτα να φάμε. Η μητέρα μου έπρεπε να επιλέξει αν θα έτρωγε η ίδια εκείνη τη μέρα ή αν θα τάιζε εμάς».

Δεν πρόκειται για μια απλή φράση μέσα στη συνέντευξη. Είναι πιθανότατα η φράση που εξηγεί καλύτερα από καθετί ποιος είναι ο Φραντζί Πιερό και από πού προέρχεται.

Ο Πιερό θυμάται μια παιδική ηλικία όπου το φαγητό δεν ήταν πάντα δεδομένο στο σπίτι. Θυμάται τη μητέρα του να παίρνει αδύνατες αποφάσεις για να μεγαλώσει την οικογένεια. Θυμάται ότι δεν ήταν μοναχοπαίδι και ότι οι δυσκολίες πολλαπλασιάζονταν. Και θυμάται, επίσης, το μέρος όπου μεγάλωσε:

«Παίζαμε στον δρόμο χωρίς παπούτσια ποδοσφαίρου. Χρησιμοποιούσαμε πορτοκάλια για μπάλα επειδή ήταν μικρά. Όταν τα κλοτσούσες, χτυπούσαν πάνω σε πέτρες. Και μερικές φορές υπήρχαν σπασμένα γυαλιά στον δρόμο που καρφώνονταν στα πόδια μας. Δεν είχαμε χρήματα για να πάμε στο νοσοκομείο, οπότε έπρεπε να βγάλεις μόνος σου αυτά τα γυαλιά», διαβεβαιώνει.

Η μόνη διέξοδος: 90 λεπτά χωρίς πυροβολισμούς

Η εξιστόρηση σοκάρει επειδή δεν περιγράφει μια εξαίρεση. Μιλά για μια πραγματικότητα που ακόμα και σήμερα παραμένει ζωντανή για χιλιάδες παιδιά από την Αϊτή. Ο Πιερό δεν αφηγείται μια ιστορία ατομικής επιτυχίας (και γνωρίζει ότι σε άλλες χώρες ζουν παρόμοιες ή χειρότερες καταστάσεις), μιλά για μια ολόκληρη χώρα. Γι' αυτό το Μουντιάλ αποκτά μια εντελώς διαφορετική διάσταση όταν το εξηγεί ο ίδιος. Επειδή στην Αϊτή το ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς ποδόσφαιρο. Είναι μια από τις ελάχιστες διεξόδους που έχουν απομείνει σε πολύ κόσμο. Μια ευκαιρία να ξεχαστούν, έστω και για λίγες ώρες, από μια καθημερινότητα σημαδεμένη από τη βία, την ανασφάλεια και την έλλειψη ευκαιριών.

«Πριν από το πρώτο μας παιχνίδι, όλος ο κόσμος ήταν στον δρόμο. Φανταστείτε: από τις επτά το πρωί μέχρι να αρχίσει η αναμέτρηση. Ο κόσμος μαζευόταν για να το δει ζωντανά. Εκείνη τη μέρα δεν υπήρξαν πυροβολισμοί, δεν υπήρξαν καβγάδες. Δεν υπήρξε τίποτα, μόνο ποδόσφαιρο. Όλος ο κόσμος ήταν συγκεντρωμένος αποκλειστικά στην εθνική ομάδα της Αϊτής».

Όσο ο υπόλοιπος κόσμος έβλεπε ένα ματς, η Αϊτή έβρισκε επιτέλους μια εκεχειρία. Για μερικές ώρες, ο θόρυβος εξαφανίστηκε. Για μερικές ώρες, η εθνική ομάδα πέτυχε κάτι που ελάχιστα πράγματα καταφέρνουν σήμερα στη χώρα: να ενώσει τους πάντες γύρω από την ίδια ψευδαίσθηση. «Ο κόσμος μας βλέπει σαν ελπίδα. Μας βλέπει σαν ευτυχία».

Όταν το ποδόσφαιρο σταματά τον φόβο

Αυτή η ευθύνη είναι που εξηγεί πολλά από τα συναισθήματα που αναδύονται κατά τη διάρκεια της συζήτησης. Επειδή ο Πιερό γνωρίζει τέλεια τι αντιπροσωπεύει αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο για τους ανθρώπους του. Ξέρει τι σημαίνει για όσους συνεχίζουν να ζουν την ίδια πραγματικότητα που ο ίδιος άφησε πίσω του. Γνωρίζει ότι πολλά από αυτά τα παιδιά συνεχίζουν να παίζουν σε δρόμους παρόμοιους με εκείνους στους οποίους μεγάλωσε. «Πολλοί άνθρωποι έχουν την ίδια ιστορία με μένα, αλλά δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να την πουν».

Ίσως γι' αυτό επιμένει τόσο πολύ στα παιδιά σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης. Επειδή, έχοντας φτάσει ως εδώ, η εμμονή του δεν αφορά πλέον μόνο το ποδόσφαιρο. Ο Πιερό έχει δημιουργήσει ένα ίδρυμα με το οποίο σκοπεύει να βοηθήσει τους νέους της Αϊτής να βρουν ευκαιρίες που ο ίδιος ξέρει ότι συχνά δεν υπάρχουν. «Στην Αϊτή υπάρχουν προπονητές που πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στο να βγάλουν το δίπλωμα προπονητικής ή να ταΐσουν τα παιδιά τους».

Η κουβέντα επιστρέφει στην καθημερινότητα μιας χώρας όπου ο αθλητισμός και η εκπαίδευση παραμένουν άπιαστο όνειρο για πάρα πολλές οικογένειες. Ο στόχος του είναι απλός: να βοηθήσει ώστε άλλα παιδιά να έχουν τις ευκαιρίες που ο ίδιος βρήκε χάρη στη βοήθεια άλλων ανθρώπων. Επειδή δεν ξεχνά τη διαδρομή του. «Αν δεν είχα όλη αυτή τη βοήθεια στον δρόμο μου, πιθανότατα σήμερα δεν θα ήμουν εδώ», αναφέρει, πριν εξηγήσει ότι στα 11 του χρόνια έφυγε για να ζήσει στη Μασαχουσέτη.

Και ενώ θυμάται όλα όσα έπρεπε να ζήσει για να φτάσει στο Μουντιάλ, η Βραζιλία εμφανίζεται στον ορίζοντα. Το μεγάλο φαβορί του ομίλου και μια από τις ομάδες με τους περισσότερους υποστηρικτές στην Αϊτή. Για χρόνια, εξηγεί, πολλοί Αϊτινοί μεγάλωσαν υποστηρίζοντας τη Βραζιλία ή την Αργεντινή επειδή σπάνια μπορούσαν να δουν τη δική τους εθνική σε μεγάλα τουρνουά. Τώρα η κατάσταση άλλαξε. «Τώρα έχουν μόνο μία επιλογή. Πρέπει να υποστηρίξουν εμάς».

Ο Πιερό εξηγεί επίσης γιατί ότι φορά που σκοράρει κάνει την κίνηση ότι σηκώνει ένα τηλέφωνο, επειδή είναι ο τρόπος του να καλεί όσους τον ακολουθούν. «Αν σκοράρω αύριο, θα σας πάρω τηλέφωνο. Οπότε, MARCA, αν σκοράρω αύριο, μην ξεχάσετε να το σηκώσετε».

Ενώ κυνηγούσε το όνειρο του Μουντιάλ, ο Πιερό ολοκλήρωσε παράλληλα και τις σπουδές του στην Εγκληματολογία. Οι γονείς του τού έμαθαν ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να τελειώσει ανά πάσα στιγμή. Γι' αυτό, όταν τον ρωτούν για το μέλλον, εκπλήσσει με μια απροσδόκητη εξομολόγηση: θα ήθελε να γίνει πράκτορας του FBI.

«Αν αύριο συνέβαινε κάτι πολύ σοβαρό, ποιον θα καλούσαν; Ακριβώς. Το FBI. Πολλοί άνθρωποι, ακόμα και πολλοί από τους συμπαίκτες μου, δεν το ήξεραν αυτό για μένα. Επειδή είμαι ένας ήσυχος άνθρωπος».