Εθνικιστικό ντελίριο στον τουρκικό Τύπο για το Κυπριακό

Σε μια συντονισμένη προσπάθεια να καλλιεργήσουν κλίμα ανησυχίας και να προλάβουν τυχόν εξελίξεις στο Κυπριακό επιδίδονται κορυφαίοι αρθρογράφοι του τουρκικού Τύπου. Με αφορμή τις διπλωματικές επαφές των Ηνωμένων Εθνών και τις συζητήσεις για τη σύγκληση μιας νέας άτυπης διάσκεψης, εθνικιστικοί και φιλοκυβερνητικοί κύκλοι στην Τουρκία εφευρίσκουν σενάρια περί διεθνούς σχεδίου που στόχο έχει να ανατρέψει τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο εις βάρος της Άγκυρας.

Μέσα από μια σειρά δημοσιευμάτων, προβάλλεται επίμονα ο ισχυρισμός ότι οι διεθνείς πρωτοβουλίες επιδιώκουν αποκλειστικά την επαναφορά της ομοσπονδιακής λύσης, την αμφισβήτηση των εγγυήσεων της Τουρκίας και την απομάκρυνση των κατοχικών στρατευμάτων. Ως απάντηση, οι Τούρκοι αναλυτές δεν διστάζουν να ζητήσουν ανοιχτά την υπογραφή μιας συνολικής αμυντικής συμφωνίας ανάμεσα στην Άγκυρα και το ψευδοκράτος, επιχειρώντας παράλληλα να αναβαθμίσουν πολιτικά τα κατεχόμενα παρουσιάζοντάς τα ως το μελλοντικό διπλωματικό προπύργιο του τουρκογενούς κόσμου.

Ενεργειακός ανταγωνισμός και το φάντασμα της «Γαλάζιας Πατρίδας»

Στην πρώτη γραμμή αυτής της ρητορικής βρίσκεται η φιλοκυβερνητική εφημερίδα Yeni Şafak, με τον αρθρογράφο Süleyman Seyfi Öğün να υποστηρίζει ότι η κινητοποίηση του Αντόνιο Γκουτέρες και της απεσταλμένης του, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, κρύβει σκοπιμότητες. Κατά την οπτική του, η Κύπρος αποτελεί το μήλον της έριδος για τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων, ενώ συνδέει άμεσα την κατοχή του 1974 με το αναθεωρητικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Ο Öğün στοχοποιεί τις αμυντικές συνεργασίες της Κυπριακής Δημοκρατίας με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και το Ισραήλ, ενώ προειδοποιεί την τουρκική ηγεσία να μην ενδώσει σε οικονομικά ή διπλωματικά ανταλλάγματα από τη Δύση. Κατά τον ίδιο, ένα μόνο βήμα ή ακόμη και μια μικρή παραχώρηση σημαίνει ότι η Τουρκία θα παρασυρθεί σε ένα σημείο από το οποίο δεν θα υπάρχει επιστροφή.

Στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος, ο απόστρατος ναύαρχος και εμπνευστής της «Γαλάζιας Πατρίδας», Cihat Yaycı, μέσω της Diriliş Postası, κάνει λόγο για ένα οργανωμένο σχέδιο που εξυπηρετείται από τις εκθέσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και τις συζητήσεις για προσέγγιση της Λευκωσίας με το ΝΑΤΟ. Ο Yaycı εμμένει προκλητικά στην πολιτική των δύο κρατών και της κυριαρχικής ισότητας, εκφράζοντας τον φόβο ότι τυχόν εμπλοκή της Συμμαχίας θα καταργήσει το σύστημα εγγυήσεων του 1960. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο αποτελεσματικός και de facto ρόλος της Τουρκίας ως εγγυήτριας δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης, καθώς κάτι τέτοιο θα έπληττε τη γεωπολιτική ισχύ της χώρας.

Πιέσεις για επίσημο στρατιωτικό άξονα με τα κατεχόμενα

Ακόμη πιο επιθετική είναι η γραμμή που υιοθετεί ο Hüseyin Macit Yusuf στην εφημερίδα Yeni Çağ, ο οποίος ζητά την άμεση θεσμοθέτηση μιας Συμφωνίας Συνεργασίας για την Άμυνα και την Ασφάλεια μεταξύ Τουρκίας και ψευδοκράτους. Ισχυριζόμενος ότι το πλαίσιο του 1960 είναι πλέον ξεπερασμένο και κατηγορώντας την Κυπριακή Δημοκρατία για εξοπλιστικό κρεσέντο, ο Yusuf προτείνει μια διευρυμένη στρατιωτική σύμπραξη. Αυτή η συμφωνία, σύμφωνα με το σκεπτικό του, πρέπει να περιλαμβάνει κοινό αμυντικό σχεδιασμό, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών και κυβερνοασφάλεια. Καταλήγει δε στο συμπέρασμα ότι δεν είναι ώρα για αναμονή αλλά για προετοιμασία, χαρακτηρίζοντας τη στρατιωτική αναβάθμιση ως στρατηγική αναγκαιότητα.

Την ίδια ώρα, η εφημερίδα Türkiye επιχειρεί να διεθνοποιήσει το κυπριακό ζήτημα μέσα από τη λεγόμενη «Διακήρυξη της Λευκωσίας», η οποία υπογράφηκε σε φόρουμ στα κατεχόμενα με τη συμμετοχή τουρκογενών κοινοτήτων από διάφορες περιοχές, όπως το Αζερμπαϊτζάν και η Δυτική Θράκη. Η αρθρογράφος Nur Tuğba Aktay υποστηρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο το Κυπριακό παύει να είναι μια απλή ελληνοτουρκική διαφορά και μετατρέπεται σε υπόθεση ολόκληρου του τουρκογενούς κόσμου.

Μάλιστα, προβάλλεται ο στόχος να μετατραπεί η κατεχόμενη Λευκωσία σε κέντρο διεθνούς κοινοβουλευτικής διπλωματίας, με την Aktay να σημειώνει ότι η πόλη είναι υποψήφια να αποτελέσει το νέο διπλωματικό κάστρο της περιοχής. Συνολικά, η έντονη αυτή κινητικότητα στον τουρκικό Τύπο μαρτυρά την ξεκάθαρη πρόθεση της Άγκυρας να θέσει ως απαράβατες κόκκινες γραμμές τη διατήρηση του κατοχικού στρατού και τη λύση δύο κρατών.