Αναστάτωση στα τουρκικά ΜΜΕ: Ισραηλινή ανάλυση «βλέπει» συμμαχία 7 χωρών απέναντι στη νέα τριμερή Τουρκίας‑Σαουδικής Αραβίας‑Πακιστάν

Έντονο ενδιαφέρον δείχνουν τα τουρκικά ΜΜΕ για ισραηλινή ανάλυση που εξετάζει τη στρατηγική σημασία της αμυντικής συμφωνίας Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν και προτείνει αντίβαρο από επτά χώρες.

Με έντονο ενδιαφέρον παρακολουθούν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης τις αντιδράσεις στο Ισραήλ μετά τη συμφωνία αμυντικής συνεργασίας που υπέγραψαν στη Μέκκα η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν. Η τουρκική εφημερίδα Milliyet επικαλείται ανάλυση της ισραηλινής Maariv, στην οποία ο απόστρατος συνταγματάρχης και αναλυτής ασφαλείας Amir Noy υποστηρίζει ότι το Τελ Αβίβ δεν πρέπει να αγνοήσει τη στρατηγική σημασία της νέας τριμερούς σχέσης.

Η ισραηλινή ανάλυση δεν χαρακτηρίζει τη συνεργασία Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν ως ανοιχτά αντιισραηλινή. Ωστόσο, επισημαίνει ότι ο συνδυασμός στρατιωτικής, οικονομικής και πυρηνικής ισχύος που φέρνουν οι τρεις χώρες δημιουργεί μια «εντελώς διαφορετική δικτύωση», την οποία το Ισραήλ οφείλει να λάβει σοβαρά υπόψη.

Τι φέρνει στο τραπέζι κάθε χώρα

Σύμφωνα με τον Noy, τα κράτη δεν οικοδομούν συμμαχίες μόνο με βάση τους δηλωμένους αντιπάλους τους, αλλά με βάση τα συμφέροντα, τις δυνατότητες που ενώνουν και τα σενάρια για τα οποία προετοιμάζονται. Για τον λόγο αυτό, η ανάλυση εστιάζει στις επιμέρους συνεισφορές κάθε μέλους της τριμερούς.

Η Τουρκία παρουσιάζεται ως δύναμη με μεγάλο στρατό, αναπτυγμένη αμυντική βιομηχανία, μη επανδρωμένα αεροσκάφη, αεροπορική και ναυτική ισχύ και αυξανόμενη περιφερειακή επιρροή. Η Σαουδική Αραβία προσθέτει σημαντικό οικονομικό βάρος, ενεργειακούς πόρους, γεωγραφικό βάθος και στρατηγική θέση στον Κόλπο. Το Πακιστάν, από την πλευρά του, εισφέρει μεγάλο στρατό, επιχειρησιακή εμπειρία και — κρίσιμο στοιχείο — πυρηνική ικανότητα.

Η τουρκική επιρροή στη Συρία στο επίκεντρο

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον ρόλο της Τουρκίας στη Συρία. Σύμφωνα με την ανάλυση της Maariv, η συμφωνία της Μέκκας δεν μπορεί να εξεταστεί ανεξάρτητα από την αυξανόμενη επιρροή της Άγκυρας στη χώρα αυτή. Εάν ο νέος συριακός στρατός διαμορφωθεί υπό τουρκική επιρροή και η Άγκυρα αυξήσει την παρουσία της και στον Λίβανο, θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας στρατηγικός χώρος με επίκεντρο την Τουρκία στα βόρεια και ανατολικά του Ισραήλ.

Χαρακτηριστική είναι η διατύπωση ότι «δεν χρειάζεται να φανταστεί κανείς τουρκικά άρματα στα σύνορα του Ισραήλ». Αρκεί, λέει η ανάλυση, να υπολογίσει κανείς την επιρροή της Άγκυρας μέσω όπλων, εκπαίδευσης, πληροφοριών, υποδομών και πολιτικών διασυνδέσεων σε Δαμασκό και Βηρυτό.

Η πρόταση: Συμμαχία επτά χωρών ως αντίβαρο

Παρά την ανησυχία, ο Noy προειδοποιεί ότι το Ισραήλ δεν πρέπει να οδηγηθεί σε βιαστικές κινήσεις, να μπει σε πολεμική λογική, να κηρύξει την Τουρκία εχθρό ή να συγκροτήσει ένα μέτωπο που θα εμφανίζεται ως κατά του Ισλάμ. Αντίθετα, εισηγείται τη διαμόρφωση ενός ευρύτερου δικτύου συμμαχιών που θα λειτουργεί ως στρατηγικό αντίβαρο.

Σύμφωνα με τη Milliyet, στην προτεινόμενη αρχιτεκτονική περιλαμβάνονται οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ινδία, η Ελλάδα, η Κυπριακή Δημοκρατία, η Αίγυπτος, η Ιορδανία και νέοι εταίροι στη Λατινική Αμερική. Το κεντρικό επιχείρημα είναι ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την τριμερή σε αριθμό στρατιωτών, οικονομικό μέγεθος ή ανθρώπινο δυναμικό, και άρα πρέπει να επενδύσει στη διπλωματική δικτύωση.

Η ανάλυση μέσα από τουρκικό πρίσμα

Το γεγονός ότι τα τουρκικά ΜΜΕ αναπαράγουν με έντονο ενδιαφέρον την ισραηλινή ανάλυση δεν είναι τυχαίο. Η συμφωνία της Μέκκας αντιμετωπίζεται στην Άγκυρα ως σημαντική γεωπολιτική κίνηση, και η αποτύπωση των ισραηλινών ανησυχιών φαίνεται να λειτουργεί ως επιβεβαίωση της στρατηγικής βαρύτητας που αποκτά η νέα τριμερής.

Το συνολικό μήνυμα της ισραηλινής ανάλυσης, όπως παρουσιάζεται από τα τουρκικά μέσα, είναι σαφές: η συμφωνία Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν μπορεί να μην έχει επισήμως αντιισραηλινό χαρακτήρα, αλλά δημιουργεί έναν νέο περιφερειακό συσχετισμό που το Τελ Αβίβ δεν μπορεί πλέον να αγνοεί.