Δημογραφικό: Το ελληνικό χωριό, όπου το 70% των ζευγαριών κάνει τρία ή περισσότερα παιδιά

Στους περισσότερους δήμους της Θεσσαλίας καταγράφεται τα τελευταία χρόνια μείωση πληθυσμού, καθώς το δημογραφικό πρόβλημα έχει εμφανιστεί απειλητικά σε ολόκληρη τη χώρα. Παράλληλα, το μαθητικό δυναμικό σε πολλές σχολικές μονάδες μειώνεται ανησυχητικά, με αποτέλεσμα ορισμένα σχολεία να αναστέλλουν τη λειτουργία τους ή να λειτουργούν με ελάχιστους μαθητές, ακόμα κι έναν ή δύο.

Η Δημοτική Ενότητα Χρυσομηλιάς, στον δήμο Μετεώρων, δεν ακολουθεί όμως αυτή την αρνητική πορεία — αντίθετα, αποτελεί εξαίρεση όσον αφορά τις γεννήσεις.

Το μεγαλύτερο μέρος των οικογενειών της περιοχής ανήκει στην κατηγορία των πολύτεκνων, μια παράδοση που τηρείται με συνέπεια εδώ και χρόνια, αφού τα νέα ζευγάρια προτιμούν να παραμείνουν στο χωριό τους και να μεγαλώσουν εκεί την οικογένειά τους, αντί να μεταναστεύσουν σε μεγάλα αστικά κέντρα ή στο εξωτερικό.

«Το 70% των ζευγαριών στο χωριό μας είναι πολύτεκνα ή τρίτεκνα» δηλώνει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Νίκος Στεφόπουλος, πρόεδρος της Δ.Ε. Χρυσομηλιάς, περιγράφοντας μια τάση που ακολουθούν σταθερά τα νέα ζευγάρια της περιοχής.

Το χωριό της Πίνδου

Η Χρυσομηλιά, ένα από τα πιο ζωντανά χωριά της ευρύτερης περιοχής της Πίνδου, βρίσκεται 50 χλμ. από τα Τρίκαλα, σε υψόμετρο 900 μέτρων, στις βόρειες υπώρειες της Νεράιδας. Σύμφωνα με τους κατοίκους, το όνομά της προέρχεται από μια τοπική ποικιλία μήλων, τα σκιούπια ή «χρυσά μήλα», που καλλιεργούνταν παλαιότερα στην περιοχή. Σήμερα, το δάσος γύρω από τη Χρυσομηλιά καλύπτεται κυρίως από κέδρους, έλατα και καστανιές.

Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, τη μελισσοκομία και εποχιακές δασικές εργασίες. Τους καλοκαιρινούς μήνες ο πληθυσμός αυξάνεται, ενώ ο μόνιμος πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με τον κ. Στεφόπουλο, ανέρχεται σε 500 κατοίκους.

Όπως αναφέρει ο ίδιος, ελάχιστα είναι τα ζευγάρια που περιορίζονται σε δύο παιδιά. Το να αποκτούν πολλά παιδιά αποτελεί για τις οικογένειες της Χρυσομηλιάς σχεδόν έθιμο και παράδοση, καθώς οι νεότερες γενιές συνεχίζουν ό,τι έκαναν και οι παππούδες τους. Το χωριό διαθέτει δημοτικό σχολείο και βρεφονηπιακό σταθμό, ενώ, όπως τονίζει ο κ. Στεφόπουλος, οι νέοι δεν επιθυμούν να φύγουν και να εγκατασταθούν σε μεγάλα αστικά κέντρα.

Ζωντανή καθημερινότητα και ιστορία

Η Χρυσομηλιά είναι γεμάτη ζωή, με αρκετές ταβέρνες και καφενεία που κάθε βράδυ γεμίζουν από νέους ανθρώπους, οι οποίοι εργάζονται σε διάφορους τομείς και δεν φαντάζονται τη ζωή τους μακριά από το χωριό τους για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αν και το χωριό κάηκε από τους Γερμανούς το 1943, διατηρούνται πολλά πέτρινα σπίτια και εκκλησίες, καθώς και το μοναστήρι των Ταξιαρχών, μαζί με τις γέφυρες στην Κουκουράβα και το Ρούντζι. Κάθε Δεκαπενταύγουστο, μάλιστα, οργανώνεται στην περιοχή πανηγύρι με γλέντι, χορό και άφθονα τοπικά παραδοσιακά προϊόντα.

Οι δηλώσεις του δημάρχου

Ο δήμαρχος Μετεώρων Λευτέρης Αβραμόπουλος, σε δηλώσεις του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, σημειώνει: «Η Χρυσομηλιά είναι ένα ξεχωριστό παράδειγμα ζωντανού χωριού που κρατά τους ανθρώπους του και κυρίως τις νέες οικογένειες. Τα τελευταία 2,5 χρόνια προσπαθούμε να είμαστε σταθερά δίπλα στα χωριά μας, ιδιαίτερα σε εκείνα που επιμένουν να έχουν ζωή και προοπτική».

«Σε συνεργασία με την 5η ΥΠΕ αναβαθμίσαμε το Περιφερειακό Ιατρείο, ενώ εξασφαλίσαμε από το Υπουργείο Αθλητισμού και τον Αναπληρωτή Υπουργό Γιάννη Βρούτση 600.000 ευρώ για την αναβάθμιση του γηπέδου, το οποίο αναμένεται να είναι έτοιμο μέσα στο 2027. Παράλληλα, έχουμε πραγματοποιήσει παρεμβάσεις στο Δημοτικό Σχολείο και τον Βρεφονηπιακό Σταθμό, ενώ κάθε χρόνο στηρίζουμε τους κτηνοτρόφους με καθαρισμούς και βελτιώσεις του αγροτικού οδικού δικτύου», προσθέτει.

«Και αξίζει να θυμηθούμε ένα όμορφο στιγμιότυπο που ανέδειξε τη Χρυσομηλιά πέρα από τα όρια του Δήμου μας: τη βράβευσή της με το Βραβείο «Ευπρέπειας 2024» από τον Σύνδεσμο Ανταποκριτών Διεθνών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Ελλάδος. Η Χρυσομηλιά αποδεικνύει ότι τα χωριά μας μπορούν να έχουν μέλλον. Εμείς θα συνεχίσουμε να επενδύουμε στους ανθρώπους τους και στις υποδομές που τους επιτρέπουν να μένουν και να δημιουργούν στον τόπο τους».