Η χώρα που δεν επισκέπτεται κανείς! Με μνημεία της UNESCO έχει λιγότερους από 10.000 τουρίστες το χρόνο

Η Μαυριτανία, μια χώρα σχεδόν ολόκληρη χωμένη μέσα στη Σαχάρα, δέχεται λιγότερους από 10.000 ξένους επισκέπτες τον χρόνο. Πίσω από την απομόνωση κρύβονται αρχαίες πόλεις, τεράστιες καμηλαγορές και τοπία που κόβουν την ανάσα.

Ακόμα κι αν σήμερα είναι πιο εύκολο από ποτέ να εξερευνήσει κανείς τις πιο απομακρυσμένες γωνιές του πλανήτη, υπάρχουν χώρες που ελάχιστοι ταξιδιώτες τολμούν να επισκεφθούν. Η Μαυριτανία είναι μία από αυτές, κάτι που αποδίδεται, σύμφωνα με το BBC, αφενός στη γεωγραφική της θέση μέσα στην έρημο και την αραιή κατοίκησή της, αφετέρου στην περιορισμένη τουριστική υποδομή και στις ανησυχίες για την ασφάλεια.

iv image.ng / Pexels

Λιγότεροι από 10.000 διεθνείς ταξιδιώτες φτάνουν κάθε χρόνο στη χώρα, με τους απέραντους αμμόλοφους και τον ανελέητο ήλιο, σε αντίθεση με τα εκατομμύρια επισκεπτών που δέχονται οι γειτονικές Αλγερία και Σενεγάλη. Ωστόσο, η Μαυριτανία δεν έχει δεχθεί τρομοκρατική επίθεση από το 2011 και, σύμφωνα με τον Global Terrorism Index, επηρεάζεται από την τρομοκρατία λιγότερο από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

Μαυριτανία: Η θάλασσα από ψαρόβαρκες στο Νουαντίμπου

Το Νουαντίμπου είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας και το σημαντικότερο αλιευτικό λιμάνι της. Χάρη στο Ρεύμα των Καναρίων, που ανεβάζει στην επιφάνεια βαθιά νερά πλούσια σε θρεπτικά συστατικά κατά μήκος των βόρειων ακτών της Μαυριτανίας, εκεί ευδοκιμούν τεράστιοι πληθυσμοί σαρδέλας, σκουμπριού, σπαθόψαρων και χταποδιών.

Έτσι, χιλιάδες αλιευτικές πιρόγες συγκεντρώνονται στο λιμάνι, περιμένοντας τις κατάλληλες συνθήκες για να ρίξουν τα δίχτυα τους. Η συγκέντρωση των σκαφών είναι τόσο μεγάλη, ώστε είναι ορατή ακόμη και από το διάστημα.

Νουακσότ: Η πρωτεύουσα που αναδύεται μέσα από τη Σαχάρα

Περίπου το ένα τρίτο των πέντε εκατομμυρίων κατοίκων της Μαυριτανίας ζει στην παράκτια πρωτεύουσα, το Νουακσότ, που μοιάζει να αναδύεται μαγικά μέσα από τη Σαχάρα.

Πέρα από το κέντρο της πόλης, όπου σύγχρονα κυβερνητικά κτίρια και τζαμιά βρίσκονται κατά μήκος ασφαλτοστρωμένων δρόμων, οι περισσότεροι δρόμοι παραμένουν καλυμμένοι με άμμο, δίνοντας στην πρωτεύουσα των 1,6 εκατομμυρίων κατοίκων την αίσθηση ενός τεράστιου και φιλόξενου χωριού.

Δύο εκατομμύρια καμήλες: Η καθημερινότητα της Μαυριτανίας

Στη Μαυριτανία υπάρχουν περίπου δύο εκατομμύρια καμήλες και οι κάτοικοι βασίζονται σε αυτές για τα πάντα, από την παραγωγή κρέατος και γάλακτος μέχρι τις μεταφορές. Ακόμη και μέλη του στρατού της χώρας χρησιμοποιούν καμήλες για να περιπολούν στα σύνορα, σε απομακρυσμένες περιοχές της ερήμου.

Η αγορά καμηλών Beila είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στην Αφρική και αποτελεί δημοφιλή ημερήσια εκδρομή από το Νουακσότ. Εκεί εκτίθενται εκατοντάδες καμήλες, τις οποίες εξετάζουν πιθανοί αγοραστές, με τους ενδιαφερόμενους να πληρώνουν πάνω από 1.000 δολάρια (περίπου 748 λίρες) για κάθε ζώο.

Ουαλάτα: Η «κόκκινη πόλη» και μνημείο της UNESCO

Η Ουαλάτα αποτελεί μέρος ενός μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO που περιλαμβάνει άλλες τέσσερις αρχαίες πόλεις της Μαυριτανίας. Είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά μέρη της χώρας, τόσο λόγω της ιστορικής της σημασίας όσο και λόγω της γεωγραφικής της απομόνωσης.

Η πόλη φημίζεται για την αρχιτεκτονική της από κόκκινο χώμα, διακοσμημένη με περίτεχνα γεωμετρικά σχέδια που φιλοτεχνούν ντόπιες γυναίκες. Εκεί, αρχαία χειρόγραφα από τα διηπειρωτικά καραβάνια διασώθηκαν όχι χάρη σε ιδρύματα ή επίσημες βιβλιοθήκες, αλλά επειδή οικογένειες τα έκρυψαν και τα διατήρησαν στα σπίτια τους επί πολλές γενιές. Πολλές οικογένειες εξακολουθούν να τα φυλάσσουν μέχρι σήμερα.

Σινγκέτι: Η πόλη της ερήμου που απειλεί η άμμος

Η Σινγκέτι είναι επίσης μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO και μία από τις σημαντικότερες ιστορικές πόλεις καραβανιών της Αφρικής. Ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα και απέκτησε ιδιαίτερη σημασία κατά τον 13ο αιώνα, ως οχυρωμένο εμπορικό κέντρο για τα καραβάνια της Σαχάρας που μετέφεραν αλάτι, χρυσό και χειρόγραφα.

Έπειτα από περισσότερο από μία χιλιετία, η Σινγκέτι απειλείται πλέον από την προέλαση της «θάλασσας» των αμμόλοφων της Σαχάρας που την περικυκλώνει. Τα σπίτια είναι χτισμένα από τοπική πέτρα και λάσπη, με αποτέλεσμα η πόλη να ενσωματώνεται σχεδόν απόλυτα στο τοπίο της ερήμου, ενώ ορισμένα εγκαταλειμμένα σπίτια έχουν ήδη καλυφθεί εν μέρει από τους αμμόλοφους.

Ο μιναρές του αρχαίου τζαμιού της Σινγκέτι λέγεται ότι είναι ο δεύτερος παλαιότερος μιναρές σε συνεχή χρήση στον μουσουλμανικό κόσμο, γι' αυτό και η πόλη συχνά αποκαλείται «η έβδομη ιερότερη πόλη του Ισλάμ». Από τον 13ο αιώνα έγινε σημαντικό κέντρο ισλαμικής διανόησης, με προσκυνητές και λόγιους να έρχονται εδώ για να μελετήσουν. Σήμερα, οι μη μουσουλμάνοι επισκέπτες μπορούν να δουν το τζαμί μόνο απ' έξω, από έναν περιφραγμένο χώρο.

Η Σινγκέτι διαθέτει αρκετές βιβλιοθήκες που διατηρούν αρχαία χειρόγραφα και βιβλία σχετικά με την αστρονομία, τη γεωμετρία, την ιατρική, την ποίηση και το ισλαμικό δίκαιο. Πολλά από αυτά τα κείμενα αιώνων έφτασαν εδώ μέσω των διηπειρωτικών καραβανιών από τη Βόρεια Αφρική, ενώ άλλα γράφτηκαν από ντόπιους λόγιους.

Τερτζίτ: Η όαση που αντιστέκεται στη Σαχάρα

Στο απέραντο εσωτερικό της χώρας, οι οάσεις αποτελούν μια σπάνια πινελιά πρασίνου ανάμεσα στα μονότονα γήινα χρώματα της Μαυριτανίας. Φημισμένες για τις συστάδες από φοίνικες, βρίσκονται μερικές φορές στα πιο βαθιά σημεία φαραγγιών, όπου προστατεύονται από τις ακτίνες του ήλιου. Αυτό συμβαίνει και στην όαση Τερτζίτ, μόλις 45 χιλιόμετρα νότια της περιφερειακής πρωτεύουσας Ατάρ.

Με πολλούς τρόπους, η Τερτζίτ αντιπροσωπεύει την ομορφιά και την ανθεκτικότητα της ζωής στη Σαχάρα, αλλά και της Μαυριτανίας γενικότερα. Επί αιώνες, ακόμη και μέσα σε μερικές από τις πιο ακραίες συνθήκες που υπάρχουν στη Γη, ταξιδιώτες, λόγιοι και περιπλανώμενοι έλκονταν από αυτή τη γη για να μοιραστούν ιστορίες και ιδέες και να ανακαλύψουν μια μακρινή γωνιά αυτής της απέραντης ερήμου.