Γιατί κρατάμε τα κουτιά από κινητά και συσκευές ενώ ξέρουμε ότι δε θα τα χρειαστούμε;

Αγοράζεις ένα καινούριο κινητό, laptop ή κονσόλα, ανοίγεις με ανυπομονησία τη συσκευασία και, όταν έρθει η στιγμή να τακτοποιήσεις, λες σχεδόν αυτόματα: «Το κουτί ας το κρατήσω, ποτέ δεν ξέρεις».

Κάπως έτσι, τα κουτιά καταλήγουν σε ντουλάπια, αποθήκες και πατάρια, όπου μπορεί να παραμείνουν για χρόνια χωρίς να χρησιμοποιηθούν ποτέ. Κι όμως, όταν αποφασίζουμε να κάνουμε ξεκαθάρισμα, συχνά δυσκολευόμαστε περισσότερο απ’ όσο θα περίμενε κανείς να τα πετάξουμε.

Υπάρχει πρώτα απ’ όλα ένας πρακτικός λόγος. Η αρχική συσκευασία μπορεί να φανεί χρήσιμη σε περίπτωση επιστροφής ή μεταφοράς μιας ακριβής και εύθραυστης συσκευής. Παίζει επίσης ρόλο στη μεταπώληση. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές αγγελίες αναφέρουν χαρακτηριστικά πως ένα κινητό πωλείται «με το κουτί του». Η παρουσία της αρχικής συσκευασίας μπορεί να κάνει το προϊόν να φαίνεται πιο πλήρες και προσεγμένο, ενώ σε συλλεκτικά αντικείμενα μπορεί να επηρεάζει ακόμη και την αξία του.

Υπάρχει όμως και η γνωστή παγίδα του «μπορεί κάποτε να το χρειαστώ». Το κουτί δεν μας χρησιμεύει σήμερα, αλλά μας δίνει την αίσθηση ότι έχουμε προνοήσει για ένα πιθανό μελλοντικό σενάριο. Αν χρειαστεί να πουλήσουμε τη συσκευή ή να τη μεταφέρουμε, θα είμαστε ήδη έτοιμοι.

Αυτή η σκέψη λειτουργεί σαν μικρή αίσθηση ελέγχου και είναι αρκετή για να αναβάλλουμε επ’ αόριστον την απόφαση να το πετάξουμε.

Σε αρκετές περιπτώσεις μπαίνει στη μέση και η συναισθηματική αξία. Η αγορά ενός νέου gadget μπορεί να συνδέεται με μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μας, με ένα δώρο ή με τον ενθουσιασμό που νιώσαμε όταν το αποκτήσαμε. Έτσι, ακόμη και το κουτί αρχίζει να κουβαλά μέρος αυτής της ανάμνησης.

Υπάρχει τέλος και κάτι ακόμη: τείνουμε να δίνουμε μεγαλύτερη αξία σε ό,τι μας ανήκει. Ένα άδειο κουτί κάποιου άλλου πιθανότατα θα κατέληγε αμέσως στην ανακύκλωση. Όταν όμως είναι «το κουτί του δικού μας κινητού», η απόφαση γίνεται λίγο πιο δύσκολη...