Συγκινητικό αντίο στο Γιώργο Μαζωνάκη : Πιανίστας έπαιξε το «Φεύγω για μένα» στο Μετρό Πειραιά στη μνήμη του

Μια άκρως συγκινητική στιγμή εκτυλίχθηκε στον σταθμό του Μετρό «Δημοτικό Θέατρο», όταν ένας πιανίστας αποφάσισε να τιμήσει τον Γιώργο Μαζωνάκη. Οι μελωδίες του σπουδαίου καλλιτέχνη ακούστηκαν χωρίς μικρόφωνα, προσφέροντας ένα αυθόρμητο και λιτό αντίο που καθήλωσε τους περαστικούς στον Πειραιά.

Μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή εκτυλίχθηκε νωρίτερα στον σταθμό του Μετρό «Δημοτικό Θέατρο» στον Πειραιά. Ένας πιανίστας, ο κ. Δημήτρης, κάθισε στο πιάνο που βρίσκεται ελεύθερο στον χώρο του σταθμού και αποφάσισε να αποτίσει τον δικό του φόρο τιμής στον Γιώργο Μαζωνάκη.

Οι μελωδίες από τα εμβληματικά κομμάτια «Φεύγω για μένα» και «Ανήκω σε μένα» αντήχησαν μέσα στον σταθμό, δημιουργώντας για λίγα λεπτά μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα για τους επιβάτες. Ήταν δύο επιλογές άμεσα συνδεδεμένες με τη μακρά καλλιτεχνική πορεία του εκλιπόντος καλλιτέχνη, οι οποίες αυτή τη φορά ακούστηκαν χωρίς μικρόφωνα και εντυπωσιακά σκηνικά, μόνο με τον καθαρό ήχο των πλήκτρων ως ένας λιτός αποχαιρετισμός.

Ο ισχυρός συμβολισμός για τον καλλιτέχνη από τη Νίκαια

Η συγκεκριμένη κίνηση είχε ίσως ακόμη μεγαλύτερο συμβολισμό επειδή εκτυλίχθηκε στην καρδιά του Πειραιά. Ο αγαπημένος τραγουδιστής ήταν ένα παιδί της Νίκαιας που κατάφερε με την πάροδο του χρόνου να καθιερωθεί ως ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους και ιδιαίτερους ερμηνευτές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σκηνής.

Ο κ. Δημήτρης συνηθίζει να παίζει πιάνο και στον σταθμό του Συντάγματος, όπου είχε τοποθετηθεί το πρώτο μουσικό όργανο στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας στους σταθμούς των μέσων σταθερής τροχιάς. Τα πιάνα αυτά έχουν δώσει την ευκαιρία σε επαγγελματίες αλλά και ερασιτέχνες να μετατρέπουν πολυσύχναστα σημεία μετάβασης σε μικρές, ανοιχτές μουσικές σκηνές για τους πολίτες.

Αυτή τη φορά, ωστόσο, οι νότες στο Δημοτικό Θέατρο έκρυβαν έναν βαρύ, αποχαιρετιστήριο χαρακτήρα. Ο καλλιτέχνης, με τη χαρακτηριστική φωνή, το ιδιαίτερο ύφος και την εκρηκτική σκηνική παρουσία του, αγαπήθηκε από διαφορετικές γενιές και τα τραγούδια του παραμένουν απολύτως αναγνωρίσιμα από το πρώτο κιόλας άκουσμα. Ήταν ένα ήσυχο μουσικό αντίο, αποδεικνύοντας ότι η παρουσία του θα παραμείνει ζωντανή μέσα από τους ανθρώπους που επιλέγουν να παίξουν ξανά τα κομμάτια του.