Αφροδίτη: Η βαρύτητά της «κατάπιε» το δικό της φεγγάρι, λέει νέα έρευνα

Η Αφροδίτη, ο πλανήτης που μοιάζει περισσότερο με τη Γη σε μέγεθος και μάζα, δεν έχει φεγγάρι. Νέα έρευνα του UC Riverside δείχνει ότι η ίδια της η βαρύτητα, σε συνδυασμό με την αργή περιστροφή της, θα οδηγούσε κάθε πιθανό δορυφόρο σε σύγκρουση με τον πλανήτη.

Η Αφροδίτη είναι ένας πλανήτης πολύ παρόμοιος με τη Γη σε μέγεθος, μάζα και γενικότερη δομή, ωστόσο δεν διαθέτει φεγγάρι. Νέα έρευνα από επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Ριβερσάιντ (UC Riverside) δείχνει ότι αυτό ίσως οφείλεται στο ότι η ίδια η βαρύτητα της Αφροδίτης «κατάπιε» τον δορυφόρο της.

Μια παλιά θεωρία υποστήριζε ότι η Αφροδίτη πιθανώς είχε κάποτε φεγγάρι, το οποίο καταστράφηκε από σύγκρουση με κάποιο τεράστιο σώμα. Άλλες θεωρίες έλεγαν ότι ο πλανήτης ίσως δεν βίωσε ποτέ σύγκρουση ικανή να δημιουργήσει φεγγάρι. Η νέα έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο The Astrophysical Journal, απορρίπτει και τις δύο αυτές προσεγγίσεις.

Πώς η βαρύτητα της Αφροδίτης «καταπίνει» ένα φεγγάρι

«Η έρευνά μου δείχνει ότι η Αφροδίτη δεν χρειάστηκε καταστροφή για να φτάσει σε αυτό που μπορούμε να δούμε τώρα», δήλωσε ο αστροφυσικός Στίβεν Κέιν (Steven Kane), επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης. «Αποδεικνύεται πως η ίδια η βαρύτητα του πλανήτη, σε συνδυασμό με τον ρυθμό με τον οποίο περιστρέφεται φυσικά, έκανε το φεγγάρι να πέσει πάνω της».

Η ακριβής μέτρηση της απόστασης Γης-Σελήνης είναι εφικτή χάρη στους καθρέφτες που άφησε στο φεγγάρι η αποστολή «Απόλλων 11» της NASA. «Ξέρουμε ότι το φεγγάρι απομακρύνεται με αργούς ρυθμούς από τον πλανήτη, με ρυθμό περίπου τεσσάρων εκατοστών ετησίως», εξήγησε ο Κέιν, σημειώνοντας ότι αυτό συμβαίνει επειδή η Γη περιστρέφεται σχετικά γρήγορα, μέσα σε 24 ώρες, μεταβιβάζοντας ενέργεια στη Σελήνη και απομακρύνοντάς την σταδιακά.

Γιατί η αργή περιστροφή της Αφροδίτης αλλάζει τα δεδομένα

Η Αφροδίτη βιώνει την ακριβώς αντίθετη κατάσταση: ο πλανήτης χρειάζεται 243 ημέρες για να ολοκληρώσει μία περιστροφή γύρω από τον άξονά του. Έτσι, αντί ένα φεγγάρι να απομακρύνεται σταδιακά όπως η Σελήνη, η αργή περιστροφή και η βαρύτητα της Αφροδίτης θα το οδηγούσαν προς τα μέσα, με αποτέλεσμα σύγκρουση.

Για να ελέγξει την υπόθεση, ο Κέιν ανέπτυξε μοντέλα υπολογιστή που περιγράφουν πώς αλληλεπιδρούν βαρυτικά τα πλανητικά σώματα. Αρχικά αναπαρήγαγε την εξέλιξη του συστήματος Γης-Σελήνης, ώστε να επιβεβαιώσει ότι το μοντέλο αντιπροσωπεύει με ακρίβεια ένα γνωστό σύστημα, και στη συνέχεια μετέβαλε τον ρυθμό περιστροφής της Αφροδίτης καθώς και το μέγεθος υποθετικών φεγγαριών της, δοκιμάζοντας μάζες από τη μισή έως τη δεκαπλάσια αυτής της Σελήνης.

Τι έδειξαν οι προσομοιώσεις για τον δορυφόρο της Αφροδίτης

Στις περισσότερες περιπτώσεις το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: το υποθετικό φεγγάρι της Αφροδίτης έπεφτε τελικά πάνω στον πλανήτη, και όσο μεγαλύτερο ήταν το μέγεθός του, τόσο πιο γρήγορα συνέβαινε αυτό.

Η έρευνα δεν αποδεικνύει πως η Αφροδίτη είχε όντως κάποτε φεγγάρι· ο Κέιν θεωρεί πιθανό να είχε, αλλά το αν σχηματίστηκε πράγματι δορυφόρος παραμένει ανοιχτό ερώτημα. Αυτό που δείχνει η μελέτη είναι πως, αν η Αφροδίτη είχε φεγγάρι, δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει επ' αόριστον.