ΤΡΙΤΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Από έναν φοιτητικό κοιτώνα στην κορυφή του hip-hop και της rock

Όταν σκεφτόμαστε τους μεγάλους πρωταγωνιστές της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας, το μυαλό μας πηγαίνει αυτόματα στους ανθρώπους που κρατούν το μικρόφωνο μπροστά από δεκάδες χιλιάδες θεατές, γεμίζουν στάδια και γίνονται εξώφυλλα στα περιοδικά.
Κι όμως, πίσω από τα πιο εμβληματικά, πολυπλατινένια άλμπουμ των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών κρύβεται μια φιγούρα που θυμίζει περισσότερο ανατολίτη γκουρού ή φιλόσοφο παρά μεγαλοστέλεχος δισκογραφικής εταιρείας: ο Ρικ Ρούμπιν. Η πρόσφατη, δικαιότατη ένταξή του στο Rock & Roll Hall of Fame αποτελεί την ύψιστη θεσμική αναγνώριση για έναν άνθρωπο που, αν και παραμένει άγνωστος ή «αθέατος» για το ευρύ κοινό, διαμόρφωσε τον ήχο της σύγχρονης μουσικής όσο ελάχιστοι στην ιστορία.
Ξυπόλητος, με τη χαρακτηριστική, πυκνή και μακριά γενειάδα του και σχεδόν πάντα ξαπλωμένος στον καναπέ του στούντιο, ο Ρούμπιν καταρρίπτει κάθε στερεότυπο του κλασικού μουσικού παραγωγού. Δεν διαβάζει παρτιτούρες, δεν παίζει κάποιο μουσικό όργανο με δεξιοτεχνία και δεν αγγίζει καν τα κουμπιά στις κονσόλες του ήχου — αφήνοντας το τεχνικό κομμάτι στους ηχολήπτες.
Η δική του σπάνια υπερδύναμη είναι το αλάνθαστο ένστικτο, η ικανότητά του να ακούει τη μουσική ως απλός, παθιασμένος ακροατής και να αφαιρεί οτιδήποτε περιττό, οδηγώντας τους καλλιτέχνες στην πιο αυθεντική, γυμνή και ουσιαστική εκδοχή του εαυτού τους. Όπως έχει πει ο ίδιος, δεν πληρώνεται για τις τεχνικές του γνώσεις, αλλά για την αυτοπεποίθηση που έχει στο γούστο του.
Η μυθική διαδρομή του ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του '80, όταν ακόμη φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (NYU). Μέσα από το δωμάτιό του στην εστία, μαζί με τον Ράσελ Σίμονς, ίδρυσε τη θρυλική δισκογραφική Def Jam Recordings, μια εταιρεία που έμελλε να βγάλει το hip-hop από το περιθώριο και να το μετατρέψει στην κυρίαρχη μουσική δύναμη του πλανήτη. Εκείνος ήταν που ανακάλυψε και έδωσε πνοή στους Beastie Boys, στον LL Cool J, στους Public Enemy και στους Run-DMC. Μάλιστα, το 1986, ο Ρούμπιν είχε την ιδέα που άλλαξε για πάντα τους κανόνες της βιομηχανίας: έβαλε τους Run-DMC να διασκευάσουν το «Walk This Way» των Aerosmith μαζί με τον Στίβεν Τάιλερ και τον Τζο Πέρι, γκρεμίζοντας τα τείχη ανάμεσα στη ραπ και τη ροκ και χαρίζοντας στο hip-hop το πρώτο του τεράστιο mainstream hit.
Λίγα χρόνια αργότερα, μετακομίζοντας στο Λος Άντζελες και ιδρύοντας την American Recordings, απέδειξε ότι η αντίληψή του για τη μουσική δεν γνωρίζει σύνορα ή ταμπέλες. Έγινε ο αρχιτέκτονας πίσω από μερικούς από τους σημαντικότερους δίσκους της εναλλακτικής ροκ και μέταλ σκηνής: ανέλαβε τους Red Hot Chili Peppers σε μια κρίσιμη καμπή τους, οδηγώντας τους στο αριστουργηματικό Blood Sugar Sex Magik (1991) και αργότερα στο Californication, υπέγραψε τον ωμό, καταιγιστικό ήχο του Reign in Blood των θρυλικών Slayer, ενώ απογείωσε τους System of a Down με το ιστορικό Toxicity.
Αν υπάρχει, όμως, μια στιγμή που συνοψίζει απόλυτα τη μαγεία του Ρικ Ρούμπιν, αυτή είναι η συνεργασία του με τον Τζόνι Κας τη δεκαετία του '90. Εκείνη την εποχή, ο «Άντρας με τα Μαύρα» θεωρούνταν ξεπερασμένος από τη μουσική βιομηχανία, χωρίς δισκογραφικό συμβόλαιο και με την υγεία του κλονισμένη. Ο Ρούμπιν τον προσέγγισε, τον έβαλε στο σαλόνι του σπιτιού του μόνο με μια ακουστική κιθάρα και του ζήτησε να τραγουδήσει ό,τι ένιωθε. Το αποτέλεσμα ήταν η συγκλονιστική σειρά δίσκων American Recordings —με κορυφαία στιγμή τη σπαρακτική διασκευή του «Hurt» των Nine Inch Nails— που χάρισε στον Κας την πιο ένδοξη καλλιτεχνική αναγέννηση στην ιστορία της μουσικής, συστήνοντάς τον σε μια ολόκληρη νέα γενιά.
Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι δεκάδες εμβληματικοί καλλιτέχνες δεν θα υπήρχαν —τουλάχιστον με τη μορφή και το εκτόπισμα που τους γνωρίζουμε— αν δεν είχε βρεθεί στον δρόμο τους. Όταν οι Metallica έφτασαν στα όρια της διάλυσης στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ήταν ο Ρούμπιν που τους βοήθησε να ξαναβρούν τις ρίζες τους στο Death Magnetic. Όταν η Αντέλ ετοίμαζε το δεύτερο άλμπουμ της, εκείνος την έπεισε να κρατήσει τις ακατέργαστες, συναισθηματικές λήψεις της φωνής της, δημιουργώντας το 21, έναν από τους πιο εμπορικούς δίσκους όλων των εποχών. Από το μινιμαλιστικό «99 Problems» του Τζέι-Ζι μέχρι τους Linkin Park, τον Εντ Σίραν, τους Strokes, τον Τομ Πέτι και τη Λέιντι Γκάγκα, η συνταγή του παρέμενε ίδια: απόλυτη εστίαση στην ψυχή του τραγουδιού.
Για τον μέσο ακροατή που απολαμβάνει απλώς τα τραγούδια στο ραδιόφωνο ή στις πλατφόρμες streaming, ο Ρικ Ρούμπιν ίσως παραμένει ένα πρόσωπο που δύσκολα θα αναγνώριζε αν περπατούσε δίπλα του στον δρόμο. Δεν κυνηγά τη δημοσιότητα, δεν δίνει συχνά συνεντεύξεις και προτιμά τη σιωπή του στούντιο από τη λάμψη των βραβείων.
Η ένταξή του, όμως, στο Rock & Roll Hall of Fame έρχεται να αποκαταστήσει μια μεγάλη αλήθεια και να αποδώσει δικαιοσύνη σε έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπηρεσία της τέχνης των άλλων. Μας υπενθυμίζει ότι, μερικές φορές, ο μεγαλύτερος σταρ της μουσικής δεν είναι εκείνος που κρατά την κιθάρα κάτω από τους προβολείς, αλλά εκείνος που κάθεται αθόρυβα στην άκρη του δωματίου, ακούγοντας με κλειστά μάτια, έτοιμος να ξεχωρίσει το αριστούργημα μέσα από τον θόρυβο...
Σε βάθος ρεπορτάζ, συνεντεύξεις και longreads. Ιστορίες με οπτική και τους ανθρώπους πίσω από τα γεγονότα, στο e-radio.gr.
Τα θέματα που ξεχώρισε σήμερα η ομάδα του E-Daily.
ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
FAMILY
ΙΣΤΟΡΙΚΑ
ΤΑΞΙΔΙΑ
ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ
ΠΡΟΣΩΠΑ
STORIES
STORIES