Έτσι αντιμετώπισε ο Κωστόπουλος το bullying στην κόρη του

Ο Πέτρος Κωστόπουλος, με αφορμή τα όσα έγιναν στην περίπτωση του Βαγγέλη Γιακουμάκη και το τραγικό τέλος αυτού του παιδιού, μίλησε για το bullying που δεχόταν η κόρη του, Αμαλία, αλλά και για το πώς εκείνος το αντιμετώπισε. Διαβάστε τι έγραψε σχετικά στο site του:

«Βλέπεις μια αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού, είτε αυτό εκφράζεται με θλίψη, μελαγχολία ή απομόνωση. Δεν μπορεί ξαφνικά να δεις αλλαγή στη συμπεριφορά και να μην ψαχτείς. Αν πλησιάσεις σωστά και με επιμονή, το παιδί θα μιλήσει. Αν πάλι δεν μπορείς, υπάρχουν και οι παιδοψυχολόγοι, που το ξεκλειδώνουν ακόμα πιο εύκολα. Πέρα, βέβαια, από το γεγονός ότι πρέπει να είσαι ψυλλιασμένος και πριν καν αρχίσει το σχολείο, να το έχεις προετοιμάσει να σου μιλήσει αν κάποιος το πειράξει, το κλωτσήσει, το διώξει από την παρέα. Να μην το αισθάνεται σαν μια διαδικασία καρφώματος ή ντροπής. Η άγνοια για το τι τρέχει στραβά στο παιδί σου, ειδικά στις μικρές ηλικίες, είναι ασυγχώρητη, αν θες να λέγεσαι γονιός.

Δεν κάνω τον πονηρό, ούτε τον τέλειο μπαμπά (μια ζωή αναρωτιέμαι τι λάθη έχω κάνει, όταν κάτι θα πηγαίνει στραβά), αλλά είδα κι εγώ και η γυναίκα μου πολύ εύκολα την αλλαγή συμπεριφοράς ενός παιδιού μας σε κάποια χρονική στιγμή. Το φέραμε από 'δω, το φέραμε από 'κει και το παιδί μάς είπε ότι μια συμμαθήτριά του με μεγάλες σωματικές διαστάσεις για την ηλικία της την κλώτσαγε, την έδιωχνε από την παρέα, της πέταγε το μπουφάν στα σκουπίδια, την έβριζε. Το παιδί είχε πρόβλημα. Ξέραμε, όπως συμβουλεύουν οι αρμόδιοι, ότι έπρεπε να απευθυνθούμε στο σχολείο. Αυτοί είναι και οι υπεύθυνοι για τον χειρισμό τέτοιων συμπεριφορων. Αυτό είναι και το πρώτο που κάναμε λοιπόν, και μας βεβαίωσαν ότι θα πάρουν τα μέτρα τους. Πράγματι, μίλησαν στο «κακό» παιδί. Όμως το φαινόμενο επαναλήφθηκε την επόμενη εβδομάδα. Αναφερθήκαμε ξανά στο σχολείο κι αυτή τη φορά το σχολείο κάλεσε και τους γονείς του, για να τους ενημερώσει. Μας είπαν ότι δεν χρειάζεται να μιλήσουμε κι εμείς μαζί τους. Για δεκαπέντε μέρες είχαμε ησυχάσει. Ως ότου μια μέρα τον παιδί γύρισε κλαμμένο...

Περάσαμε στο αντι-bullying. Βία στη βία, τρομοκρατήστε τους τρομοκράτες, που έλεγε και ο γέρος Γεώργιος Παπανδρέου. «Αν το παιδί σου πλησιάσει στα πέντε μέτρα το παιδί μου, θα φάτε και οι δύο το ξύλο της αρκούδας. Θα τρέχετε και δεν θα φτάνετε. Πες το στο σχολείο, πες το στην αστυνομία, πες το όπου θες, αν το ακουμπήσει ξανά, θα γίνετε μαύροι οικογενειακά». Το λέγαμε και το πιστεύαμε βαθύτατα. Την επόμενη φορά θα ήμασταν σπίτι τους. Και ήμασταν πιο πολύ αγανακτισμένοι από τη συμπεριφορά των γονιών, παρά από το bullying της κόρης. Δεν ξέρω αν ήταν αντικοινωνικό ή αντιορθολογικό, δεν ξέρω αν έπρεπε να συνεχίσουμε για τρίτη φορά τον δρόμο του σχολείου. Ξέρω όμως, ότι η απειλή αυτή έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Δεν ξέρω αν του μίλησαν, αν το φόβισαν, αν το έδειραν ή αν οι ίδιοι αισθάνθηκαν «βιασμένοι» και δεν με ενδιαφέρει. Ξέρω ότι εξαφανίστηκε από την επομένη ακόμα κι απ' το οπτικό πεδίο της κόρης μου».