Αποκαλύψεις από το ΔΝΤ: Δεν ζητήσαμε μεγάλο κούρεμα χρέους

Σε αποκαλύψεις προέβη ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ για το τι ακριβώς συζητήθηκε στη διάρκεια του Eurogroup στη Ρίγα.

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Ταμείου, ο Πολ Τόμσεν δεν ζήτησε μεγάλης κλίμακας ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, αλλά να μείνουν όλες οι πλευρές πιστές στις δεσμεύσεις που ισχύουν από το Μνημόνιο του 2012.

Στη συνάντηση της Ρίγας, ο κ. Τόσμεν, σε σχέση με τον συμβιβασμό που πρέπει να υπάρξει, επεσήμανε ότι τα μέτρα και οι στόχοι δεν πρέπει να απέχουν από τις αρχικές δεσμεύσεις του 2012.

Σε διαφορετική περίπτωση, θα αυξηθεί η ανάγκη για επιπρόσθετη χρηματοδότηση, επισήμανε ο Πολ Τόμσεν και ζήτησε να τηρηθούν τα συμφωνηθέντα με βάση το Μνημόνιο του 2012.

Από την Ουάσινγκτον είναι δεδομένο ότι απαιτούνται δραστικές λύσεις και το Ταμείο ζητάει δύο βασικά πράγματα:

• οι Ευρωπαίοι να πάρουν την απόφαση για ρευστότητα μέχρι τον Ιούνιο, να δώσουν αυτοί τα χρήματα και το Ταμείο θα συμφωνήσει και
• η Ελλάδα πρέπει να δεχθεί μέτρα. Πρέπει να ληφθούν σκληρά μέτρα ή κούρεμα ή και τα δύο.

Ουσιαστικά, η αντίδραση του ΔΝΤ επιβεβαιώνει, εν μέρει, το ρεπορτάζ των Financial Times, ωστόσο επισημαίνει ότι είναι αναγκαίο να ληφθούν οι απαραίτητες σκληρές αποφάσεις και από τις δύο πλευρές.

Το Μέγαρο Μαξίμου προαναγγέλλει ρήξη και κατηγορεί τους θεσμούς

Την ίδια ώρα, το μεσημέρι της Τρίτης κύκλοι της κυβέρνησης έκαναν λόγο για σκηνικό ρήξης, επιρρίπτοντας τις ευθύνες στις διαφωνίες που έχουν το ΔΝΤ και η ΕΕ.

Συνεργάτες του πρωθυπουργού, μάλιστα, τόνιζαν ότι «δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός με αυτά τα δεδομένα».

Χαρακτηριστικά, κύκλοι της κυβέρνησης αναφέρουν:

1. Οι σοβαρές διαφωνίες και αντιθέσεις μεταξύ ΔΝΤ και ΕΕ, δημιουργούν εμπόδια στις διαπραγματεύσεις και υψηλούς κινδύνους. Ενώ μέχρι πρότινος το βασικό επιχείρημα των θεσμών ήταν ότι η ελληνική πλευρά δεν κατέθετε ολοκληρωμένες προτάσεις, τώρα, πλέον, είναι φανερό ότι και προτάσεις έχουν κατατεθεί και ουσιαστικές υποχωρήσεις έχουν γίνει στην κατεύθυνση ενός «έντιμου συμβιβασμού».
2. Η διαφορά, όμως, στρατηγικής ανάμεσα στους θεσμούς δημιουργεί εμπόδια: α) Το ΔΝΤ θέτει τις κόκκινες γραμμές του στις μεταρρυθμίσεις, ιδιαίτερα στο συνταξιοδοτικό και στα εργασιακά, ενώ έχει χαλαρές γραμμές στο θέμα του πρωτογενούς πλεονάσματος. Στο πίσω μέρος της σκέψης του ΔΝΤ βρίσκεται η διαγραφή του χρέους, ώστε αυτό να καταστεί βιώσιμο. β) Αντιθέτως η Κομισιόν έχει κόκκινες γραμμές στο θέμα του πρωτογενούς πλεονάσματος και συνεπακόλουθα στην μη διαγραφή του χρέους και χαλαρές γραμμές στις σκληρές μεταρρυθμίσεις, όπως αυτές του συνταξιοδοτικού και των εργασιακών.
3. Το αποτέλεσμα είναι το σύνολο των θεσμών να έχει κόκκινες γραμμές παντού: συνταξιοδοτικά, εργασιακά [ΔΝΤ] και πρωτογενές πλεόνασμα [Κομισιόν]. Με αυτά τα δεδομένα δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός. Η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στους θεσμούς και στην αδυναμία συνεννόησης μεταξύ τους.
4. Έχοντας η ελληνική κυβέρνηση συνειδητοποιήσει την κραυγαλέα αντίφαση, πήρε την πρωτοβουλία: α) Να μη φέρει στη Βουλή το πολυνομοσχέδιο πριν υπάρξει προοπτική συμφωνίας, β) Να βάλει στο τραπέζι της συζήτησης την επόμενη μέρα, δηλαδή το σχέδιο εξόδου στις αγορές και χρηματοδότησης της ανάπτυξης στη μετά τον Ιούνιο εποχή.
5. Στους σημερινούς FT αποκαλύπτονται πλήρως οι στρατηγικές αντίθεσης μεταξύ Ευρωζώνης και ΔΝΤ [άρθρο του Peter Spiegel]. Οι FT αποκαλύπτουν ότι ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ, Πολ Τόμσεν, προειδοποίησε τους υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης ότι «ενδεχομένως το ΔΝΤ να μην δώσει το μερίδιο που του αναλογεί στη δόση ύψους 7,2 δισ. ευρώ», αν δεν διαγράψουν σημαντικό μέρος του χρέους της Ελλάδας. Την ίδια ώρα, σημειώνει ο P. Spiegel, «η Ευρωζώνη, που έχει στην κατοχή της το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους, είναι σταθερά αντίθετη σε ελάφρυνση χρέους».
6. Την ίδια ώρα, ο Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, Πιερ Μοσκοβισί, επιβεβαίωσε την αντίθεση μεταξύ Κομισιόν και ΔΝΤ, δηλώνοντας ότι το ζήτημα του χρέους «μπορεί να συζητηθεί μόνο μετά από μια συμφωνία για ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων». Μια στρατηγική διαφωνία, με επίκεντρο την Ελλάδα, μεταξύ Κομισιόν και ΔΝΤ, που λειτουργεί σε βάρος της χώρας.