11 ερωτήσεις με τους Lemonostifel κρατάνε όσο ένα «γλυκό του κουταλιού»

Οι Lemonostifel, είναι το πρώτο εργοστασίο παραγωγής αναψυκτικής μουσικής και το νέο αγαπημένο μου ηλεκτροακουστικό επταμελές συγκρότημα με βορειοελληνική προέλευση. Αποτελούνται από τους Γαβρίλο Χρυσικόπουλο, Νίκο Μαγνήσαλη, Νίκο Παπαιωάννου, Βαγγέλη Βραχνό, Νέστορα Καποδίστρια, Παναγιώτη Μανουηλίδη, και Χάρη Βορεάδη. Ο ιδιαίτερος ήχος τους θυμίζει έντονα τους αγαπημένους Beirut, διατηρώντας όμως τον ελληνικό του χαρακτήρα και την ξεχωριστή τους ταυτότητα.

Με την ευκαιρία του μουσικού φεστιβάλ "A week under the spirit of the music of Tom Waits Vol.3" και της Ευρωπαϊκής Γιορτής της Μουσικής στον Βοτανικό αποφάσισαν να μας μιλήσουν για την σχέση τους με την Φρουτοπία, για την μουσική τους, για τον τελευταίο τους δίσκο αλλά και τα μελλοντικά τους σχέδια. 

Ακολουθεί η συνέντευξη την οποία οι καλλιτέχνες έδωσαν απόκλειστικά στο E-RADIO.GR.

- Γιατί Lemonostifel; Ποια είναι η ιστορία που κρύβεται πίσω από το όνομα σας;

Γαβρίλος: Λεμονοστιφέλ είναι ένα από τα εργοστάσια της Φρουτοπίας.  

- Πως γνωριστήκατε μεταξύ σας;

Νίκος: Βρεθήκαμε στη Θεσσαλονίκη το 2006 και οι συνθήκες της γνωριμίας μας ήτανε ερωτικές. Σαν να παρουσιάστηκε μπροστά μας μια καινούρια ζωή, με δικούς της κώδικες, κανόνες και σίγουρα δικιά της μουσική. Εκστασιασμένοι αρχίσαμε σιγά σιγά να ανακαλύπτουμε αυτόν τον καινούριο κόσμο που παράλληλα φτιάχναμε. 

- Τι σημαίνει για σας η Ευρωπαϊκή Γιορτή Μουσικής;

Νέστορας: Η πρώτη μας συναυλία έγινε στην Ευρωπαϊκή Γιορτή Μουσικής το 2008 και κατά κάποιον τρόπο αυτή η μέρα αποτελεί μια επέτειο για μας. Θα ήταν ακόμα καλύτερα αν αυτή τη μέρα υπήρχε και λίγος προβληματισμός και ενδιαφέρον για τα θέματα των ανθρώπων της μουσικής που είναι πολλά και σοβαρά.

- Λένε ότι η μουσική ενώνει τον κόσμο. Ποια είναι η γνώμη σας; Ενώνει ή διαχωρίζει, ταμπελώνοντας σε «ροκάκιες», «χίπστερ», «κλαρινογαμπρούς» κτλ;

Πανού: Η μουσική είναι ίσως η αρχαιότερη βάση επικοινωνίας. Μια ανοιχτή υποσυνείδητη παράθεση ιδεών με πολλαπλούς παραλήπτες. Από τη φύση και τον Θεό, μέχρι τον διπλανό μας. Το να υπάρξει ένωση στο τέλος της κουβέντας είναι κάτι που εξαρτάται από όλες τις πλευρές και όταν συμβαίνει είναι μια ευτυχής συγκυρία.

- Ποια είναι η γνώμη σας για τις ταμπέλες; Θα κατηγοριοποιούσατε κάπου τους εαυτούς σας και τη μουσική σας; Η αλήθεια είναι ότι εγώ δυσκολεύομαι πάρα πολύ να την τοποθετήσω κάπου παρά μόνο σε κάποιες γκρίζες περιοχές όπου συνενώνονται στοιχεία electro, punk, gypsy, rock, jazz και blues. Είστε μπάντα ή ορχήστρα;

Πανού: Ταμπέλες υπάρχουν και πιθανόν κάποιοι να τις χρειάζονται. Αυτό όμως δεν είναι δικιά μας δουλειά. Είναι δουλειά του κοινού και των κριτικών τέχνης. Για μας η μουσική είναι παιχνίδι, με πολλά και διαφορετικά υλικά προς χρησιμοποίηση. Όλα όμως με σκοπό να παρουσιαστεί η δικιά μας προσωπική θέση και παρουσία στον κόσμο και όχι μια παράθεση στυλ και ύφους.

- Παρατηρούμε μια αύξηση σε νέα indie-rock-post punk συγκροτήματα αυτή τη στιγμή στην Αθήνα και γενικά στην Ελλάδα, παρόλες τις φαινομενικές αντιξοότητες. Υπάρχει από κάπου στήριξη σε όλη αυτή την προσπάθεια;

Χάρης: Όχι. Στηρίζει ο ένας τον αλλον και σιγά σιγά κάτι προχωράει. Απλά επειδή πλέον δεν έχουν δουλειά ούτε αυτοί που πουλήσαν την ψυχή τους στο διάολο, το όνειρο μιας διεθνής καριέρας έχει τις ίδιες πιθανότητες επιτυχίας με το όνειρο της επιβίωσης στην Ελλάδα. Αυτό πιστεύω πως βάζει τις μπάντες να ακολουθήσουν έναν πιο παγκόσμιο ήχο. Δεν έχουμε να χάσουμε κάτι.   

- Ακούγοντας διάφορα κομμάτια σας μου δημιουργήθηκαν στο μυαλό εικόνες καλοκαιρινές, εικόνες αέρινες με μια essence νοσταλγίας. Από πού αντλείται την έμπνευση σας;

Νίκος: Από την παρέα μας. Όλα φτιάχνονται όταν βρισκόμαστε όλοι μαζί και είναι κάτι που δεν περιγράφεται. Ταξίδια, παραλίες, κορίτσια, γέλια μέχρι δακρύων και δάκρυα μέχρι τα γέλια. Γλυκιά λεμονοζωή!

- Υποθέτω ότι όλοι σας έχετε κανονικές ζωές και δουλειές και δεν ζείτε μέσα από αυτό και διορθώστε με αν κάνω λάθος. Πόσο δύσκολο είναι να είσαι part-time μουσικός με την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα; Πιεστήκατε ποτέ σε σημείο που να πείτε ο καθένας σας «πρέπει να βάλω άλλες προτεραιότητες»;

Χάρης: Κάνουμε έτσι κι αλλιώς πολλά πράγματα. Η μπάντα ήτανε και είναι πάντα προτεραιότητα. Δεν πληρωνόμαστε από αυτό αλλά έχουμε ταμείο που καλύπτουμε τις παραγωγές μας. Με τον τρόπο μας προσπαθούμε να κάνουμε τα Λεμόνια μια επιτυχημένη δουλειά. Πάντα χαλαρά βέβαια. Δεν το κάνουμε για τα λεφτά. Οι Λεμονοστιφέλ είναι πάνω από όλα μια εφηβική φαντασίωση. Φέτος γράψαμε τον τρίτο μας δίσκο στην Ολλανδία που θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο με ευρωπαική διανομή και θα κάνουμε την πρώτη μας περιοδεία. Δεν ξέρουμε τι θα συμβεί αλλά αισθανόμαστε είδη ότι έχουμε καταφέρει κάποια πράγματα και ότι μπορεί να μας ζήσει το εργοστάσιο κάποια στιγμή.  
 

- Ποια είναι τα αγαπημένα σας συγκροτήματα; Αν μπορούσατε να είσαστε το opening act στη συναυλία ενός μεγάλου συγκροτήματος ποιο θα ήταν αυτό;

Νέστορας: Πολλά τα αγαπημένα μας συγκροτήματα αλλά δεν έχουμε κανένα καημό να ανοίξουμε κάποια συγκεκριμένη μπάντα. Όποτε συμβαίνει πάντως χαιρόμαστε και γουστάρουμε.
 

- Οι τίτλοι των κομματιών σας μου θυμίζουν προσωπικά έντονα την Ελλάδα. Την καλή Ελλάδα. Πως αποφασίζετε τους τίτλους στα κομμάτια σας; Υπάρχουν κάποια κομμάτια τα οποία δημιουργούν εντελώς διαφορετικές εικόνες σε κάποιους από εσάς;

Γαβρίλος: Τα ονόματα των κομματιών είναι κωδικοποιημένες ιστορίες της παρέας. Δεν μπορώ να αποκαλύψω τίποτα άλλο!

- Η έλλειψη στίχων από τη μουσική σας είναι επιλογή ή συγκυρία; Να περιμένουμε κάποια μεγάλη αλλαγή στο μέλλον;

Νίκος: Είναι καθαρά από επιλογή και αλλαγή μάλλον δεν πρόκειται να υπάρξει. Αυτός είναι ο δικός μας τρόπος να δημιουργούμε μουσική.

Μπορείτε να ακούσετε τους Lemonostifel ζωντανά στο φεστιβάλ "A week under the spirit of the music of Tom Waits Vol.3" την Κυριακή 21 Ιουνίου στις 21.00 κατά τη διάρκεια της Ευρωπαϊκής Γιορτής της Μουσικής στον Βοτανικό.

Μέχρι τότε μπορείτε να μάθετε κι άλλα γι' αυτούς, στο www.lemonostifel.com