Η Ξένια Καλογεροπούλου στέλνει γράμμα στο νεκρό σύζυγό της και συγκλονίζει

Γράμμα στον σύζυγό της, Κωστή Σκαλιόρα, ο οποίος «έσβησε» πριν από δύο χρόνια έγραψε η Ξένια Καλογεροπούλου. Η αγαπημένη ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου δε μπορεί να ξεπεράσει το χαμό του επί 37 χρόνια συντρόφου ζωής της και θέλησε να μοιραστεί τις σκέψεις της δημόσια, μετατρέποντάς τις μάλιστα σε βιβλίο.

Διαβάστε αποσπάσματα από το συγγραφικό εγχείρημα της Ξένιας Καλογεροπούλου με τίτλο «Γράμμα στον Κωστή» και σίγουρα θα συγκινηθείτε…

“Πέρασαν κάπου πέντε μήνες και από τότε σου μιλάω κάθε τόσο σου στέλνω με το νου μηνύματα που δε θα λάβεις, αλλά που με κρατάνε δεμένη μαζί σου. Και θυμήθηκα μέρες και στιγμές που δε θα ήθελα ποτέ να τις ξεχάσω. Και που είχα την ανάγκη να τις μοιράζομαι με σένα που δεν υπάρχεις πια. Να τις ξαναθυμάμαι όπως θα τις κουβέντιαζα μαζί σου.

Θα ήθελα να μπορώ να σου λέω:

“Θυμάσαι;”

Αλλά το μόνο που μπορώ να κάνω πια είναι να λέω μονάχη μου:

“Θυμάμαι”.

Αναρωτιόμουν ακόμα αν θα είχα γίνει πραγματικά μια καλή μητέρα. Και αναρωτιέμαι ακόμη. Πίστευα τότε ότι ήμουν φτιαγμένη για κάτι τέτοιο, μπορεί όμως και να έκανα λάθος. Να μην ήταν αλήθεια. Το σίγουρο είναι ότι μια εγκυμοσύνη ακόμα και στην αρχή της σε κάνει να νιώθεις κάτι πολύ δυνατό. Γι αυτό είναι τόσο τρομερό όταν αυτό δεν καταλήγει πουθενά. Εκείνο όμως που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι ακόμα και αν αυτές οι περιπέτειες μαύρισαν ένα σημαντικό μέρος της ζωής μου, τα καλύτερά μου χρόνια, δε θα ήθελα να μη τις έχω ζήσει. Μαζί με τον πόνο μου χάρισαν στιγμές που ποτέ δε θα ξεχάσω. Κι ούτε είναι αλήθεια –όπως νομίζουν μερικοί- ότι άρχισα να κάνω θέατρο για παιδιά επειδή δεν κατάφερα να γίνω μητέρα. Τότε έλπιζα ακόμα πως θα ερχόταν μια στιγμή που το παιδί μου θα ήταν δίπλα μου στις πρόβες και τις παραστάσεις μου.
Καθόμασταν με το Θωμά (Μοσχόπουλο) και φτιάχναμε κάτι τραγουδάκια για μια παιδική παράσταση. Ξαφνικά ήρθες εσύ και μας είπες: “έχω καρκίνο”. Και μετά από λίγο πρόσθεσες: “Κοίτα σύμπτωση. Στο αυτοκίνητο άκουγα ένα τραγούδι που έλεγε: “ένα ποτήρι θάνατο θα πιω”.
Τώρα σου γράφω πια από την Αθήνα. Γυρίζοντας από το χωριό έπεσα σε σκοτούρες και δουλειά. Για αρκετές μέρες δεν προλάβαινα να σου γράψω. Δεν έπαψα όμως να σου μιλάω. Έκλεισε ένας χρόνος που μΆ άφησες μόνη. Στον τάφο σου όμως δεν ξαναπήγα. Το πιθανότερο να μην ξαναπάω ποτέ. Μόνο άμα σου μιλάω σε νιώθω ακόμη κοντά μου. Είναι και κάτι άλλο. Το γραφείο σου είναι ακόμη άνω κάτω.
Σίγουρα έμαθα πολλά παίζοντας ένα σωρό ρόλους όντας θιασάρχης και αφεντικό του εαυτού μου. Αλλά νομίζω τα χρόνια που είχα την ευθύνη ενός θιάσου είχα τόσο πολλά στο μυαλό μου που δυσκολευόμουν να νιώσω ότι είμαι απλώς μια ηθοποιός που φροντίζει το ρόλο της. Δεν αρνιέμαι ότι η πείρα αυτών των ετών ήταν πολύτιμη, αλλά μπόρεσα να προχωρήσω πιο ελεύθερα δουλεύοντας πάλι free lance, όπως λένε και οι αγγλομαθείς.

Τελειομανής, ενθουσιώδης, αφοπλιστικά αθώος και βαθύτατα πονηρός, ο Λευτέρης μπορούσε να είναι πιεστικός και ανυπόμονος ενίοτε και ανυπόφορος, αλλά συγχρόνως απολαυστικός και αξιολάτρευτος. Σε οδηγούσε σε σκοτεινά μονοπάτια, αν όμως κατάφερνες να πορευτείς μαζί του, ο δρόμος μπορεί να ήταν κουραστικός και επικίνδυνος, αλλά ήταν μια συναρπαστική περιπέτεια. Τα δυο χρόνια που δούλεψα κοντά του ήταν επίπονα, αλλά ούτε στιγμή δε μετάνιωσα γι αυτά.

Στη συνέχεια σκηνοθετούσα τις παιδικές μας παραστάσεις μαζί με τον Φασουλή. Στην αρχή σκηνοθετούσαμε επί ίσοις όροις, αλλά σιγά-σιγά διαπιστώνοντας ότι ο Σταμάτης τα έκανε όλα πολύ καλύτερα από εμένα, αποσύρθηκα και τα έκανε όλα μόνος του. Τώρα πια ένα είναι το πρόβλημά μου σχετικά με τη σκηνοθεσία. Ότι παρακολουθώντας τις πρόβες που σκηνοθετεί κάποιος άλλος, αν μου έρθει ξαφνικά μια ιδέα έχω την τάση να πετάγομαι σε ακατάλληλες στιγμές για να τη διατυπώσω. Έχω φάει όμως τόσες πολλές κατσάδες, που τα τελευταία χρόνια έχω μάθει πια να κρατιέμαι, κι αν έχω κάτι να πω το σημειώνω σε ένα χαρτί και το λέω στο διάλειμμα.
Αναρωτιέμαι συχνά ποιους και πόσους μπορούμε να θεωρούμε πραγματικούς μας φίλους. Κι αν είναι απαραίτητο να τους ξέρουμε από παλιά. Η κόρη σου μου είπε κάποτε ότι τέτοιοι φίλοι είναι μόνο αυτοί που γνωρίζουμε από τα χρόνια του σχολείου. Αν και αμφιβάλλω αν θα έχει ακόμη την ίδια γνώμη. Εγώ, πάλι, έτυχε να γνωρίσω φίλους που μετράνε πραγματικά για μένα σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου, ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία. Κι αν προλάβω, δεν αποκλείεται να γνωρίσω και άλλους.

Το Σάββατο στις 5 Οκτωβρίου 2013, είχα περάσει το πρωινό μαζί σου. Καθόμουν δίπλα σου και σε κοίταζα. Ξαφνικά, δεν ξέρω κι εγώ πως, κατάλαβα πως δεν ήσουν πια εκεί. Φώναξα μια νοσοκόμα. Σε κοίταξε για μια στιγμή, κι ύστερα έπιασε το χέρι μου και το ακούμπησε στο στήθος σου. Ίσα – ίσα για να νιώσω την τελευταία σου ανάσα. Κι ύστερα έπιασα να σου γράφω. Δεν ήξερα γιατί ακριβώς το έκανα, μου φαινόταν και λίγο τρελό. Ήταν όμως ένας τρόπος να αντέξω την ιδέα ότι ποτέ δε θα σε ξαναδώ. Αλλά και να σε κρατήσω μέσα μου όσο γίνεται πιο ζωντανό στα χρόνια που μου μένουν πια να ζήσω».