Πώς δημιουργούμε κόμπλεξ στα παιδιά χωρίς να το θέλουμε

Την Karen Koenig την εκτιμώ πολύ, για τον τρόπο που προσεγγίζει θέματα διατροφής και αυτοεικόνας.

Μεταφράζω ένα άρθρο της σχετικά με το αίσθημα της ντροπής για το σώμα, που βρήκα να είναι αρκετά εύστοχο. Ουσιαστικά, εξηγείται (χρησιμοποιώντας σαν παράδειγμα τον εθισμό στο αλκοόλ) ότι τα συναισθήματα ντροπής που νιώθουμε για διάφορες συμπεριφορές ή χαρακτηριστικά μας μπορεί να προέρχονται από τους γονείς μας και όχι από εμάς. Ότι είναι σημαντικό να ξεμάθουμε λανθασμένα διδάγματα σχετικά με τον εαυτό και τη συμπεριφορά μας και να εντοπίσουμε τις αιτίες της ντροπής μας σχετικά με κάποιες συμπεριφορές.

Προσωπικά, πιστεύω ότι ακόμα και αν υπάρχουν τέτοια μαθημένα ερεθίσματα από την οικογένεια, είναι δύσκολο να τα αποτάξει κανείς, καθώς αυτά τα μηνύματα συνήθως ενισχύονται πολύ από την κοινωνία (π.χ. ότι είναι ντροπή να έχει κάποιος περιττά κιλά). Ωστόσο, η αναδρομή στα γονεϊκά πρότυπα είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα αναγνώρισης της προέλευσης των αντιλήψεων που κουβαλάμε για το βάρος, τη διατροφή, το σώμα μας. Η απελευθέρωση από αυτήν τη βαθιά ριζωμένη αίσθηση ντροπής που επισυνάπτεται σε ό,τι αφορά την κατανάλωση φαγητού και το μη τέλειο σώμα όμως, είναι μια δύσκολη υπόθεση, με πολυπαραγοντικές και βαθιές ρίζες, που χρειάζονται χρόνο για την ανίχνευση και την εξουδετέρωσή τους.

Διαβάστε περισσότερα στο boro.gr.