Ένα χωριό μόνο για γυναίκες, σπάει τις πατριαρχικές φυλές της Κένυας

Στο χωριό Umoja, επιτρέπεται να ζουν μόνο γυναίκες. Το μικρό γυναικοκρατούμενο χωριό της Κένυας ξεκίνησε ως καταφύγιο για τα θύματα σεξουαλικής βίας. Ιδρύθηκε το 1990 από μια ομάδα 15 γυναικών που βιάστηκαν. Ο πληθυσμός του Umoja έχει πλέον επεκταθεί και περιλαμβάνει πολλές που ξέφυγαν όχι μόνο από βιασμούς αλλά και από ενδοοικογενειακή βία ή ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων, πράγματα που συμπεριλαμβάνονται στα πολιτιστικά πρότυπα της φυλής Samburu, από την οποία προέρχονται αυτές οι γυναίκες. Η Rebecca Lolosoli είναι ο ιδρυτής και αρχηγός του χωριού. Ήταν στο νοσοκομείο και ανάρρωνε, όταν της ήρθε η ιδέα να φτιάξει μια αποκλειστικά γυναικεία κοινότητα.

Είχε καταλήξει εκεί επειδή τόλμησε να μιλήσει μπροστά στους άντρες για τα δικαιώματα των γυναικών στο χωριό της. Εδώ οι γυναίκες και τα κορίτσια μαθαίνουν να ζουν χωρίς το φόβο της ανδρικής βίας και των διακρίσεων. Κερδίζουν ένα τακτικό εισόδημα από τις πωλήσεις παραδοσιακών κοσμημάτων που πουλάνε στους τουρίστες που έρχονται για σαφάρι στον διπλανό ποταμό. Αν έμεναν στα χωριά από τα οποία προέρχονται, δεν θα μπορούσαν ποτέ να κερδίζουν το δικό τους εισόδημα. Για να πάρουν αποφάσεις και να μοιραστούν τις ιστορίες τους, συγκεντρώνονται στο «Δέντρο Ομιλίας». Οι πιο έμπειρες κάτοικοι, εκπαιδεύουν και ενημερώνουν τόσο τις γυναίκες που καταφτάνουν στο Umoja όσο και όσες μένουν στα γύρω χωριά, για απλά πράγματα όπως η κατασκευή και το εμπόριο κοσμημάτων που είναι παράδοση του τόπου, όσο και για σημαντικά θέματα όπως ο πρόωρος γάμος και η κλειτοριδεκτομή.

Το ότι δεν μένουν άνδρες στο χωριό, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν επαφές μαζί τους. Δεν είναι ότι καλύτερο για την κουλτούρα τους το να είναι ανύπαντρη μια γυναίκα όμως θεωρείται ακόμα χειρότερο το να είναι άτεκνη. Έτσι έχουν ακόμα επαφές με άνδρες αλλά χωρίς να τους φέρνουν εδώ. Καθισμένες σε στρώματα από μπαμπού, φτιάχνουν κοσμήματα συζητώντας και γελώντας. Κατσίκες, κότες και παιδιά βρίσκονται ανακατεμένα γύρω τους. Οι γυναίκες του χωριού Umoja νιώθουν ασφαλείς και αυτό τους αρκεί για να χαμογελούν όταν λένε: «Δεν έχουμε πολλά εδώ, αλλά έχουμε ό, τι χρειαζόμαστε».