Η μάχη για την διαδοχή του Σούλτς. Θα μείνει ή θα φύγει;

Ταξίδια σε Κολομβία και Βενεζουέλα, επίσκεψη στην Άγκυρα, Σύνοδοι Κορυφής, διασκέψεις: η ατζέντα του Μάρτιν Σουλτς είναι πάντα ασφυκτικά γεμάτη.

Από την πρώτη του εκλογή στη θέση του επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Ιανουάριο του 2012, ο 60χρονος σοσιαλδημοκράτης πολιτικός εργάζεται με τους ίδιους πυρετώδεις ρυθμούς. Και εάν ρωτούσε κανείς τον ίδιο, μάλλον θα απαντούσε ότι θα ήθελε να συνεχίσει να το κάνει, τουλάχιστον και καταρχήν μέχρι τις επόμενες Ευρωεκλογές το 2019.

Αυτό όμως θα παραβίαζε τη συμφωνία στην οποία είχαν καταλήξει το 2014 οι δυο μεγαλύτερες ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, για την εκλογή του προέδρου. Η γραπτή συμφωνία μεταξύ των δυο πλευρών προβλέπει ότι ο Μάρτιν Σουλτς θα είναι πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου μέχρι τον Ιανουάριο του 2017 ενώ στη συνέχεια και μέχρι το τέλος της κοινοβουλευτικής περιόδου θα πρέπει να παραδώσει τη σκυτάλη στον υποψήφιο των συντηρητικών, αναφέρει η Deutsche Welle.

Ο Γιούνκερ στηρίζει… Σουλτς

Η συμφωνία αυτή όμως τίθεται πλέον ανοιχτά εν αμφιβόλω. Υπέρ της παράτασης της θητείας του νυν προέδρου τάχθηκαν ανοιχτά και δημόσια όχι μόνον ο επικεφαλής της ομάδας των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών Τζάνι Πιτέλα και ο επικεφαλής των γερμανών Σοσιαλδημοκρατών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, αλλά εν τω μεταξύ και ο χριστιανοδημοκράτης πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Η ΕΕ βρίσκεται ενώπιον μεγάλων προκλήσεων και γι΄ αυτό το λόγο χρειάζεται σταθερότητα, είπε πρόσφατα ο Λουξεμβούργιος αιτιολογώντας την απαίτησή του.

Την προσεχή Τετάρτη ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ αναμένεται να επαναλάβει τις θέσεις αυτές και σε συνεδρίαση της πολιτικής του ομάδας, του ΕΛΚ, στο Στρασβούργο. Εντούτοις είναι εξαιρετικά αμφίβολο εάν θα καταφέρει να πείσει τους κομματικούς του φίλους. «Για εμάς ισχύει ό,τι συμφωνήθηκε», τονίζει, για παράδειγμα, ο ευρωβουλευτής των γερμανών Χριστιανοδημοκρατών Χέρμπερτ Ρόιλ. Σύμφωνα με τον ίδιο, το ΕΛΚ συζήτησε το θέμα ήδη πριν τις καλοκαιρινές διακοπές και εκεί κανείς δεν τάχθηκε υπέρ της επανεκλογής του Μάρτιν Σουλτς.

Με 215 ευρωβουλευτές το Λαϊκό Κόμμα αποτελεί τη μεγαλύτερη πολιτική ομάδα, υπογραμμίζει και ο ευρωβουλευτής των Χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρίας Μάρκους Φέρμπερ. «Έχουμε αξιώσεις για τη θέση αυτή», όπως λέει. Ο επικεφαλής του ΕΛΚ Μάνφρεντ Βέμπερ προτιμά να μην παρέμβει ακόμη στη συζήτηση, δια του εκπροσώπου του ωστόσο φροντίζει να τονίζει κάθε τόσο ότι «στηρίζουμε τη συμφωνία».

Τα υπέρ και κατά του Σουλτς

Σε περίπτωση που το ΕΛΚ εμμείνει στις θέσεις του και δεν στηρίξει την επανεκλογή του Μάρτιν Σουλτς, ο γερμανός πολιτικός θα μπορούσε βέβαια θεωρητικά να «κατέβει» παρά ταύτα ως υποψήφιος κόντρα στον συντηρητικό υποψήφιο. Το ρίσκο θα ήταν βέβαια μεγάλο και οι πιθανότητες επιτυχίας μηδαμινές. Διότι για την εκλογή του προέδρου απαιτούνται 376 ψήφοι. Ακόμη κι αν συγκέντρωνε το σύνολο των 189 σοσιαλδημοκρατών ψήφων, θα χρειάζονταν τη στήριξη μικρότερων πολιτικών ομάδων και εκεί τα πράγματα είναι κάθε άλλο παρά εύκολα για τον ίδιο. Ακόμη και στις τάξεις των Πρασίνων, της Αριστεράς και των Φιλελευθέρων ο Μάρτιν Σουλτς είναι αρκετά διαφιλονικούμενος.

Αρκετοί ευρωβουλευτές επιρρίπτουν στον σοσιαλδημοκράτη πολιτικό ότι πολλές φορές εξασφάλισε στον πρόεδρο της Κομισιόν Γιούνκερ την απαιτούμενη πλειοψηφία για να περάσει διαφιλονικούμενες οδηγίες. Ο αυταρχικός του τρόπος εξόργισε πολλούς, σχολιάζει ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων Ράινχαρντ Μπυτικόφερ. Από την άλλη βέβαια ακόμη και οι πολιτικοί του αντίπαλοι παραδέχονται ότι με τον τρόπο του και κυρίως την ηγετική του εμφάνιση ο Μάρτιν Σουλτς προσέδωσε στο Ευρωκοινοβούλιο μεγαλύτερο κύρος.

Ποιους σκέφτεται να προτείνει το ΕΛΚ

Η αναζήτηση του κατάλληλου υποψηφίου στους κόλπους του ΕΛΚ θα ξεκινήσει το φθινόπωρο. Επίδοξοι διεκδικητές του θρόνου υπάρχουν ήδη αρκετοί, ανάμεσά τους ο πρώην επίτροπος Βιομηχανίας και συνοδοιπόρος του πρώην ιταλού πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι, Αντόνιο Ταγιάνι, ο γάλλος Αλέν Λαμασούρ, ο αυστριακός Οτμαρ Κάρας και η Ιρλανδή Μέρεντ Μακγκίνες.

Ο ίδιος ο Μάρτιν Σουλτς δεν έχει ανοίξει ακόμη τα χαρτιά του για τη στρατηγική που σκοπεύει να ακολουθήσει για να διεκδικήσει την παράταση της θητείας του. Σε «πηγαδάκια» πάντως φέρεται να προβάλλει συχνά το επιχείρημα ότι με τους Γιούνκερ και Τουσκ οι συντηρητικοί κατέχουν ήδη δυο πολύ σημαντικά ευρωπαϊκά πόστα.