Οι Allah‑Las μιλούν αποκλειστικά στο E‑Daily.gr

Η αποδοχή και το κοινό που έχουν δημιουργήσει οι Allah-Las στην Ελλάδα είναι πραγματικά μια πολύ αισιόδοξη νότα στην μουσική καθημερινότητα της χώρας. Την στιγμή που αρκετά ξένα ονόματα που αξίζουν την προσοχή μας δεν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν το κοινό που θα τους φέρνει συχνά στα λημέρια μας, το κουαρτέτο των Καλιφορνέζων μοιάζει να κινείται σε φυσικό του περιβάλλον όποτε βρίσκεται ανάμεσα μας. Η ρετρό αισθητική τους που συνδυάζει garage, ψυχεδελικό ροκ και electronic folk είναι κάτι που τους χαρακτηρίζει, όμως δεν σταματούν να εξερευνούν και να προσθέτουν στοιχεία στην πολύπλοκη ταυτότητα του ήχου τους.

Ο Pedrum Siadatian των Allah-Las μίλησε αποκλειστικά στο E-Radio.gr και το Νίκο Γιασσάκη, λίγο πριν την ζωντανή τους εμφάνιση στο Principal Club Theatre στην Θεσσαλονίκη την Πέμπτη 10 Νοεμβρίου.

Πώς σκεφτήκατε το όνομα σας: Allah-Las. Τί σημαίνει;

Ο Miles ήταν αυτός που το σκέφτηκε. Δεν σημαίνει κάτι. Προσπαθούσαμε να βρούμε ονόματα, αυτός είχε την ιδέα και μας είναι κουλ, ακούγεται όμορφα.

Πολλοί κριτικοί θεωρούν ότι η μουσική σας έχει επηρεαστεί από γκρουπ όπως τους Zombies, The Kinks και Love . Υπάρχει κάποια σύνδεση ή επιρροή από αυτά ή άλλα ονόματα του παρελθόντος;

Ναι, φυσικα. Αγαπάμε τους Zombies και τους Kinks. Δεν ξέρω αν μπορούμε να τραγουδήσουμε ή να πιάσουμε την αρμονία τους, αλλά ναι, μας αρέσουν πολλά παλιά rock n’ roll συγκροτήματα, αυτό είναι κάτι που μας έκανε να θέλουμε να κάνουμε μουσική εξ’ αρχής, το γεγονός ότι είχαμε παρόμοια μουσικά γούστα.

Καταλαβαίνω ότι το να σου βάζουν ταμπέλες είναι κάτι ενοχλητικό ορισμένες φορές. Προσπαθείτε να ξεφύγετε από αυτό όταν γράφετε νέο υλικό;

Όχι, νιώθω ότι το να αντιστέκεσαι σε ταμπέλες είναι ένας καλός τρόπος να αναστατωθείς. Οι άνθρωποι θα σε αποκαλέσουν όπως είναι ευκολότερο για αυτούς προκειμένου να σε κατηγοριοποιήσουν. Το να λες "όχι, δεν είμαστε μόνο αυτό" θα σε κάνει να κουραστείς ο ίδιος αν το σκέφτεσαι πολύ. Όταν κάνουμε μουσική δεν σκεφτόμαστε καθόλου τις ταμπέλες. Προσπαθούμε απλά να κάνουμε μουσική που μας αρέσει.

Στα δυο πρωτα άλμπουμ σας ήταν παραγωγός ο Nick Waterhouse. Πώς επηρέασε τον ήχο σας η απουσία του από το νέο, τρίτο άλμπουμ σας;

Στο πρώτο άλμπουμ ήταν ο Nck Waterhouse με τον Mike McHugh και αυτοί οι άνθρωποι είχαν μεγάλη επιρροή. Ο Nick ήταν ο καθοδηγητής μας μέσα στο στούντιο, επέλεξε τα μικρόφωνα, τα τοποθέτησε σωστά, επέλεγε τις σωστές λήψεις, είχε αυτού του είδους την επιρροή. Είχε να κάνει λιγότερο με το μιξάρισμα στο "Worship The Sun" ή στον πρώτο δίσκο. Ήταν ο Dan Horne που είχε να κάνει με το μιξάρισμα. Ανακαλύψαμε ότι είμαστε πολύ πεισματάρηδες, όπως και ο Nick για αυτό και είμαστε φίλοι και δεν δουλεύουμε μαζί πια. Για αυτό δεν δουλέψαμε μαζί στο τρίτο άλμπουμ. Θέλουμε να έχουμε τον απόλυτο έλεγχο και τελικά αποδεικνύεται πως όταν έχεις να κάνεις με έναν φίλο, πολλές φορές γίνεται περίπλοκο.

Μετά την επιτυχία των δυο πρώτων δίσκων, φοβηθήκατε μήπως μείνετε στάσιμοι; Προσπαθήσατε να αλλάξετε λίγο τον ήχο σας;

Υποθέτω ότι αρχίσαμε να ασχολούμαστε με διαφορετικά πράγματα. Στον πρώτο δίσκο ακούμε περισσότερο garage rock, απλά πράγματα και γι αυτό και είναι ένας θλιμμένος garage δίσκος, αυτός είναι ο κύριος ήχος, μπλεγμένος με electric folk μεταξύ άλλων. Αλλά όταν αρχίσαμε να ακούμε πράγματα έξω από το garage rock, όπως psychedelic rock, paisley underground, 80s, κατά κάποιο τρόπο κουραστήκαμε από τον garage ήχο, χτίσαμε πάνω του και φτιάξαμε κάτι άλλο. Λόγω αυτού δεν είναι εύκολο να κατατάξεις τους δίσκους σε μια κατηγορία, όπως τον πρώτο. Ειδικά το τελευταίο μας άλμπουμ. 

Συνδυάζει πολλούς ήχους...

Ναι, αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που το ονομάσαμε ‘Calico Review’. Calico είναι ο συνδυασμός χρωμάτων, μαύρο λευκό και χρυσό. Έτσι και το άλμπουμ αυτό είναι μια συλλογή διαφορετικών τραγουδιών, ήχων και στυλ που συνδυάζονται προκειμένου να βγει αυτό το αποτέλεσμα.

Κάνατε μόνοι σας την παραγωγή στο νέο άλμπουμ;

Ναι, δουλέψαμε μαζί με τον Kyle Mullarky και είχε κυρίως ρόλο μεσολαβητή όταν διαφωνούσαμε μεταξύ μας. Μας βοήθησε να πιέσουμε αρκετά την σύνθεση των κομματιών, λέγοντας, “δεν ξέρω για αυτό το κομμάτι”, “ας δοκιμάσουμε αυτό”, μας βοήθησε με τέτοια πράγματα. Εμείς εμπλακήκαμε περισσότερο με το μιξάρισμα.

Πιστεύεις ότι είναι ένας πιο προσωπικός δίσκος για εσάς;

Πάντα προσπαθούμε να εμπλεκόμαστε όσο περισσότερο μπορούμε στην διαδικασία του μιξαρίσματος, μάλλον ήταν ευκολότερο αυτή τη φορά.

Πώς ήταν η εμπειρία σας στο Valentine Recording Studio όπου ονόματα όπως οι Beach Boys ηχογράφησαν εκεί;

To στούντιο χρησιμοποιούνταν κυρίως για jazz και big band ηχογραφήσεις επειδή στον ιδιοκτήτη άρεσε αυτή η μουσική. Όταν όμως το Rock n’ Roll γινόταν όλο και μεγαλύτερο, δε μπορούσε να αποφύγει να ηχογραφήσει rock μπάντες, έτσι έχασε σιγά σιγά το ενδιαφέρον του και το έκλεισε στα τέλη του ’70.  Και από πέρυσι πολλά συγκροτήματα έχουν την ευκαιρία να ηχογραφήσουν σε αυτό το στούντιο, καθώς αυτός το άνοιξε ξανά, καθάρισε τον εξοπλισμό και τον έκανε να δουλέψει ξανα.

Υπάρχει ένας vintage εξοπλισμός εκεί, έτσι;

Ναι, τα πάντα είναι παλιά μηχανήματα, διατηρημένα πολύ καλα. Ήταν θαυμάσιο να ηχογραφείς σε αυτό το περιβάλλον. Είναι πραγματικά σπάνια να έχεις αυτή την δυνατότητα.

Τρεις από εσάς δούλευαν στο διάσημο δισκοπωλείο Amoeba, στην Sunset Blvd του Los Angeles.

Ναι, εγώ δούλευα εκεί, ο Matt ήταν σε υποκατάστημα στο San Francisco, όταν μεταφέρθηκε στο Hollywood. Βρήκε δουλειά και ο Spencer εκεί, οπότε γνωριστήκαμε και ανακαλύψαμε ότι μας αρέσουν παρόμοια πραγματα όπως Spacemen 3, Can, Velvet Underground και garage rock. Εγώ και ο Spencer είχαμε κάποια ανεξάρτητα project που δουλεύαμε. Έκανα κάποιες ηχογραφήσεις στο δωμάτιο μου κι αυτός το ίδιο, οπότε είπαμε ότι πρέπει να παίξουμε μαζί. Αρχίσαμε να τζαμάρουμε μαζί. Ο Matt ξεκίνησε να παίζει drums και κανείς από εμάς δεν ήθελε να τραγουδήσει αρχικά.

Και καταλήξατε να τραγουδάτε όλοι τώρα.

Ακριβώς, τραγουδάμε όλοι μας ναι. Στη συνέχεια ο Matt και ο Spencer έφεραν τον Miles στο συγκρότημα που τον ήξεραν από το λύκειο. Αρχικά συνηθίζαμε να παίζουμε μαζί τις Κυριακές.

Επισκεπτεστε ακόμα το δισκοπωλείο;

Ναι, μερικούς μήνες πριν ήμουν εκει. Είναι αρκετά κοντά στο σπίτι μου και ξέρω που να ψάξω για αν βρω αυτά που μου αρέσουν. Είναι πολύ καλό δισκοπωλείο, αρκετά μεγάλο.

Οι Allah-Las συνεχίζουν την μίνι περιοδεία στη χώρα μας με επόμενη στάση τον Βόλο και το Lab Art την Παρασκευή 11/11 και στην Αθήνα στο Piraeus 117 Academy το Σάββατο 12/11