Μαρία Παπαφωτίου από την παράσταση «Το Τσίμπημα της Σφήκας»

Σε συνέχεια των παραστάσεων που δόθηκαν στο πλαίσιο του Off-Off Athens Festival και έπειτα από την διάκριση της, η παράσταση «Το τσίμπημα της σφήκας» της ομάδας Rapel, επέστρεψε στο Θέατρο Επί Κολωνώ και παράλληλα συνεχίζει το ταξίδι της και στην Θεσσαλονίκη, για μία και μόνο παράσταση. Την Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη», στο πλαίσιο του «Μικρού Φεστιβάλ» του Δήμου Καλαμαριάς.

Μόλις 2 μέρες πριν την πρεμιέρα της παράστασης «Το Τσίμπημα της Σφήκας» στη Θεσσαλονίκη, μιλήσαμε με την Μαρία Παπαφωτίου. Η τραγωδία στο Λούσιο, η αγαπημένη της φράση από το έργο, και τέλος η απομάκρυνση του ανθρώπου από τη φύση, μερικά από όσα ειπώθηκαν.

Τι κάνει αυτό το έργο να ξεχωρίζει, τι σας κέρδισε;

Προσπαθήσαμε σ´αυτή την παράσταση να υπηρετήσουμε την ιστορία και μόνο. Χωρίς φιοριτούρες και παροξυσμούς. Μας ευνόησε ιδιαίτερα το κείμενο με την αμεσότητα που φέρνει μια αληθινή ιστορία.

Αγαπημένη ατάκα/φράση σας από το έργο;

Δεν τον φοβάμαι πια τον θάνατο.. τον συνάντησα κατάματα για λίγο τα είπαμε ζυγιαστήκαμε...

Ο άνθρωπος πολλές φορές δείχνει ατρόμητος και άτρωτος χωρίς να συνυπολογίζει τη φύση στο πέρασμά του. Κάτι που αποδείχτηκε στο Λούσιο ποταμό το 2007. Τι μας κάνει να αισθανόμαστε έτσι;

Η ουσιαστική απομάκρυνσή μας απο τη φύση. Αυτό μας δημιουργεί την άγνοια. Απέχουμε πια από τη μήτρα μας βαθιά!

Μιλήστε μας για τον τίτλο της παράστασης- πώς ακριβώς εμπλέκεται μια σφήκα στην ιστορία;

Η σφήκα στην παράσταση είναι προμήνυμα θανάτου... ο πρώτος κακός οιωνός...το χρησιμοποιούμε κυρίως μεταφορικά και συμβολικά, θα δείτε πως!

Το γεγονός είναι πρόσφατο. Είχατε στην παράσταση κάποιον συγγενή, κάποιον φίλο από τους νέους που χάθηκαν το 2007 στο Λούσιο; Είχατε κάποια αντίδραση, κάποιο προβληματισμό που να τέθηκε ως προς το θέμα;

Η καταγωγή μου είναι από την Αρκαδία , και συγκεκριμένα από το ελληνικό που απότελεσε και τον τόπο αναγνώρισης των θυμάτων.. η ιστορία αυτή μας χάραξε βαθιά και ο πόνος φυσικά δεν έχει ξεθυμάνει ακόμα. Ήρθαμε σε επαφή με κάποιους από τους συγγενείς οι οποίοι αγκάλιασαν την προσπάθειά μας με απίστευτη τρυφερότητα και αγάπη ..