Ο serial killer με το χαμογελαστό πρόσωπο

Ο Keith Hunter Jesperson κακοποιήθηκε στην παιδική του ηλικία από τον παππού του και τον πατέρα του, οι οποίοι τον χτυπούσαν συχνά. Κάποια στιγμή έφυγε από τον Καναδά, όπου και γεννήθηκε, και μετακόμισε στις ΗΠΑ και στην πολιτεία της Ουάσιγκτον.

Το γεγονός ότι ήταν Καναδός και κυρίως το ότι είχε μεγάλη σωματοδομή, τον έκανε εύκολο στόχο για bullying στο σχολείο. Δεν έκανε φίλους. Ήταν μόνος του. Ακόμα και τα αδέρφια του δεν του φέρονταν με τον σωστό τρόπο. Μέσα στην μοναξιά του λοιπόν, άρχισε να αναπτύσσει κάποιες άρρωστες σκέψεις. Έπιανε μικρά ζώα, τα βασάνιζε και τα έπνιγε.

Η θέληση του να βλάψει και ανθρώπους παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο σχολείο. Επιτέθηκε σε έναν γνωστό του, χτυπώντας τον αλύπητα και προσπάθησε να πνίξει ένα αγόρι στο προαύλιο του σχολείου.

Για κάποιο λόγο βέβαια, είχε επιτυχία στα κορίτσια. Φλέρταρε στο σχολείο, αλλά σχέση έκανε μετά το λύκειο. Παντρεύτηκε την Rose Hucke και έκανε τρία παιδιά μαζί της. Εργαζόταν ως οδηγός φορτηγού.

Μετά από χρόνια, η σύζυγός του άρχισε να υποπτεύεται πως την απατά, όταν διάφορες γυναίκες τον καλούσαν στο σπίτι. Το ζευγάρι χώρισε το 1990, κάτι που έκανε ράκος τον Jesperson. Το όνειρό του να δουλέψει στην αστυνομία βουνού του Καναδά είχε χαθεί. Η οικογένειά του είχε χαθεί. Το μόνο που του έμεινε ήταν το τιμόνι. Το οποίο και εκμεταλλεύτηκε για να γίνει ένας από τους πιο γνωστούς serial killers των ΗΠΑ.

Το πρώτο του γνωστό θύμα ήταν η Taunja Bennet την οποία κάλεσε στο δωμάτιο του στο Πόρτλαντ. Ήθελε να κάνει σeξ μαζί της, αλλά όταν εκείνη αρνήθηκε την χτύπησε μέχρι θανάτου. Το επόμενο γνωστό θύμα του ήταν μια αγνώστου ταυτότητος γυναίκα την οποία έπνιξε αφού πρώτα την βίασε. Τα επόμενα δυο του θύματα ήταν δυο ποpνες που είχε πλησιάσει με το φορτηγό. Τα θύματα του αυξάνονταν, όπως και η συχνότητα. Σκότωνε μόνο γυναίκες.

Όμως από τον πρώτο του φόνο είχε ένα πρόβλημα: τα μίντια δεν ασχολήθηκαν πολύ μαζί του. Μετά τον φόνο της Bennet, μια κακοποιημένη γυναίκα, η Laverne Pavlinac, βρήκε την ευκαιρία να κατηγορήσει τον σύντροφό της για τον φόνο, λέγοντας στην αστυνομία πως ο John Sosnovske την ανάγκασε να τον βοήθήσει στον βιασμό και την δολοφονία της Bennet.

Οι δυο τους καταδικάστηκαν το 1991. Ο Sosnovske για να αποφύγει την θανατική ποινή δήλωσε ένοχος. Τα μίντια είχαν στραφεί πάνω τους. Ο Jesperson δεν το άντεχε αυτό. Γι’ αυτό και άρχισε να στέλνει σημειώματα για τους φόνους του, τα οποία υπέφραφε στο τέλος με ένα χαμογελαστό πρόσωπο. Αυτό του έδωσε και το παρατσούκλι «Happy Face Killer», δηλαδή ο «Δολοφόνος με το χαμογελαστό πρόσωπο».

Τα σημειώματα έστρεψαν τις έρευνες σε αυτόν. Το 1995 στραγγάλισε την κοπέλα του Julie Ann Wittingham. Η αστυνομία τον συνέλαβε 20 ημέρες αργότερα. Ύστερα από 4 χρόνια στην φυλακή, οι Pavlinac και Sosnovske αφέθηκαν ελεύθεροι. Η αστυνομία του καταλόγισε 8 φόνους. Εκέινος ισχυριζόταν πως είχε διαπράξει 160! Καταδικάστηκε σε τρεις φορές ισόβια και μεταφέρθηκε στις φυλακές του Όρεγκον. Το 2009, η πολιτεία της Καλιφόρνια τον κατηγόρησε για ακόμα έναν φόνο και μεταφέρθηκε εκεί για να δικαστεί.

Η κόρη του, Melissa Moore έχει γράψει ένα βιβλίο με τίτλο «Shattered Silence: The Untold Story of a Serial Killer's Daughter» και έχει μιλήσει σε διάφορες εκπομπές στην τηλεόραση, συμπεριλαμβανομένης και της εκπομπής της Oprah Winfrey. O «Δολοφόνος με το χαμογελαστό πρόσωπο» έμεινε στην ιστορία των ΗΠΑ, ως ένας από τους μεγαλύτερους serial killer, ως ένας άνθρωπος που ζητούσε προσοχή από μικρός, αλλά δεν την είχε. Και προσπάθησε να την βρει με τον πιο βίαιο τρόπο…