Η μοναδική γυναίκα που πάτησε στο Αγιον Όρος

Η Μανιάτισσα Αλίκη Διπλαράκου ήταν μία από τις γυναίκες, που εσκεμμένα παραβίασε το άβατο του Αγίου Όρους.

Ήταν η πρώτη Ελληνίδα που εκλέχθηκε Μίς Ευρώπη το 1930. Τότε βέβαια τα Καλλιστεία ήταν ακόμη σεμνά και αυτή συμμετείχε σε αυτά κατά τύχη, καθώς η οικογένειά της ήταν αυστηρών ηθικών αρχών. Για να δεχθεί να συμμετάσχει στα ευρωπαϊκά καλλιστεία, έγινε παρέμβαση από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Αλέξανδρο Ζαΐμη, ο οποίος και την έπεισε, μιλώντας για εθνική υπόθεση (προσέξτε ότι από τότε οι πολιτικοί μας ήξεραν να δίνουν σωστό ήθος στον λαό και είχαν σωστές προτεραιότητες!).

Το ίδιο έτος, μετά τον θρίαμβό της στην Ευρώπη, τον Μάιο του 1930, η 18χρονη Αλίκη έσπασε το άβατο του Αγίου Όρους, ενώ βρισκόταν στη θαλαμηγό του πρώτου μνηστήρα της Γάλλου εφοπλιστή Μωράν, το οποίο είχε αγκυροβολήσει στην Μονή Βατοπεδίου.

Μετά όμως την παραβίαση του αβάτου, η Αλίκη αρρώστησε βαριά, έχασε την υγεία της και κατήντησε στα σανατόρια της Ελβετίας, κινδυνεύοντας να πεθάνει. Αντιμετωπίζοντας τον επικείμενο θάνατο, αναγνώρισε το σφάλμα της, καί μετανόησε ειλικρινά. Έστειλε επιστολή μετανοίας στην Ιερά Κοινότητα. Φαίνεται ότι η Παναγία δέχθηκε την μετάνοια της Αλίκης και την συγχώρησε. Μετά την εξομολογητική επιστολή, θεραπεύτηκε και έζησε άλλα 72 χρόνια!

Πέθανε το 2002, σε βαθύ γήρας, στην ηλικία 90 ετών, και κηδεύτηκε στην Αγία Σοφία του Λονδίνου, όπου ζούσε παντρεμένη με Άγγλο Λόρδο, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά.

Η Παναγία, ως μητέρα, είναι φιλάνθρωπη και γνωρίζει να συγχωρεί τα παιδιά Της. Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει να υπάρχει ειλικρινής μετάνοια. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το περιστατικό που συνέβη στο Άγιον Όρος κατά τον εμφύλιο πόλεμο. Μαζί με τους αντάρτες του «Δημοκρατικού Στρατού» είχαν εισχωρήσει στο Άγιον Όρος και γυναίκες ανταρτίνες. Μετά από μία προσωρινή νίκη τους, οι γυναίκες αυτές, μαζί με τους άνδρες αντάρτες, είχαν στήσει χορό στην πλατεία των Καρυών.

Αργότερα είχαν μπει μέσα στην Μονή Ιβήρων, παραβιάζοντας το άβατο της Πορταΐτισσας. Όλες όσες είχαν διαπράξει αυτήν την μεγάλη αμαρτία, δεν επέστρεψαν ποτέ από το Άγιον Όρος ζωντανές. Ο Εθνικός Στρατός πέρασε στην αντεπίθεση και στις μάχες σκοτώθηκαν όλες, εκτός από μία, που δεν είχε μπει μέσα στην Μονή Ιβήρων, σεβόμενη την Πορταΐτισσα.

Αυτή στη συνέχεια περιπλανήθηκε εδώ κι εκεί, και κατέφυγε σε κάποιο Κελλί, όπου ένας αγαθός Γέροντας την λυπήθηκε, την έβαλε κρυφά σε μία βάρκα και την πέρασε απέναντι στην Σιθωνία. Από τότε αυτή κάθε χρόνο από ευγνωμοσύνη έστελνε διάφορα πράγματα ως ευλογία στον μοναχό που την έσωσε από βέβαιο θάνατο, καθώς δεν την παρέδωσε στις αρχές, οι οποίες σίγουρα θα την εκτελούσαν.

Η γυναίκα αυτή είχε παραχωρήσει πριν από 10-15 χρόνια περίπου συνέντευξη στην εφημερίδα «Έθνος», όπου εξιστορούσε την περιπέτειά της.