«Δεν είναι τίποτα να πεθαίνεις, αλλά είναι τρομακτικό να μη ζεις»

Όταν στα 14 του χρόνια το 2002 ο Στέλιος Παπαρδέλας διαγνώστηκε με καρκίνο, δεν το έβαλε κάτω.

Από το 2002 μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά. Ο ίδιος, απολύτως υγιής πλέον, γυρνά τον κόσμο με λεωφορεία της γραμμής και φωτογραφίζει όσα του κάνουν εντύπωση. «Δεν είναι τίποτα να πεθαίνεις, αλλά είναι τρομακτικό να μη ζεις», δηλώνει.

Βραβεύτηκε πρόσφατα, μαζί με άλλους νέους ανθρώπους, από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, για τη μάχη που έδωσαν –και κέρδισαν– με τον καρκίνο και δη στην πιο τρυφερή τους ηλικία.

Ο Στέλιος, στέλνοντας μήνυμα σε όλα τα παιδιά που νοσηλεύονται, συμβούλεψε: «Η αρρώστια περνάει, τα καλύτερα έρχονται, αυτό να σκέφτεστε».

Στις 16 Δεκεμβρίου παρουσιάζει στην γκαλερί Blank της Αθήνας την πρώτη του προσωπική φωτογραφική έκθεση. Το πρώτο του ταξίδι ήταν στην Αφρική. 

«Το πρώτο μου ταξίδι, εκτός Ευρώπης, ήταν στην Ουγκάντα. Ένας νέος, σκονισμένος κόσμος ανοιγόταν μπροστά μου. Κάθε δέκα μέτρα σταματούσα και κοίταζα εκστασιασμένος. Κάθισα δύο ολόκληρους μήνες στη χώρα, βιώνοντας μοναδικές εμπειρίες. Μετά από εκείνο το ταξίδι μού άνοιξε την όρεξη για ακόμα περισσότερες περιπέτειες. Έκανα το γύρο της Λατινικής Αμερικής, διασχίζοντας τη Βραζιλία, την Αργεντινή, τη Χιλή, το Περού, τη Βολιβία, την Κολομβία… Μετά πήρε σειρά η Ασία: επί μήνες τριγύριζα στο Λάος, την Καμπότζη, το Βιετνάμ, την Ταϊλάνδη… Κάθε χιλιόμετρο και μια νέα εικόνα, μια νέα εμπειρία. Και πάνω απ' όλα ένα νέο μάθημα ζωής».

«Οι δυσκολίες είναι πολλές, αλλά δεν θα το άλλαζα ποτέ. Μέσα από δύσκολες καταστάσεις έρχονται υπέροχες εμπειρίες και κατά συνέπεια φωτογραφίες. Όταν βρίσκομαι πλέον σε ένα λεωφορείο, μπαίνω αυτόματα σε έναν πανέμορφο κόσμο σκέψεων, με μονή επαφή με το περιβάλλον τη θέα από το παράθυρο. Νομίζω ότι είναι ο τρόπος που βρήκα για να διαλογίζομαι».

Για το ταξίδι στην Αφρική, λέει ο φωτογράφος: «Δεν έχω λόγια να περιγράψω τη ζεστασιά των ανθρώπων, το γέλιο τους, το κόκκινο και το πορτοκαλί της Αφρικής. Ένα θα σας πω: όταν ήρθε η ώρα να φύγω, ήμουν πάνω σε ένα μηχανάκι–ταξί (boda boda) με ένα βαρύ backpack στην πλάτη, που με τραβούσε πίσω, διασχίζοντας 40 χιλιόμετρα για να φτάσω στο αεροδρόμιο. Έκλαιγα σαν να άφηνα το σπίτι και την οικογένειά μου για πάντα. Τα ίδια συναισθήματα όπου και να πήγα. Το ίδιο δέσιμο, ο ίδιος ενθουσιασμός για όλες τις χώρες, και τις 27, που έχω ταξιδέψει μέχρι σήμερα».