Ράκος η Μαίρη Παναγάκου μετά την κηδεία του γιου της ‑ Ραγίζουν καρδιές τα λόγια της

Σε κλίμα πένθους και οδύνης πραγματοποιήθηκε στην Σπάρτη, το μεσημέρι της Τετάρτης (15/2) η κηδεία του γιου της Μαίρης Παναγάκου, Αντώνη.

Ο 43χρονος έβαλε τέλος στη ζωή του παίρνοντας το όπλο του, βάζοντάς το στον κρόταφό του και πατώντας τη σκανδάλη… Η τελευταία του ανάρτηση στο facebook, λίγο πριν αυτοκτονήσει, συγκλονίζει. «7 χρόνια γεμάτα πόλεμο, μίσος, έχθρα, κακία και μηνύσεις. Άντεξα γιατί εσείς όλοι που τα κάνατε και τα προκαλέσατε αυτά είστε απλά για να γελάω μαζί σας!!», έγραψε και «έφυγε».

Η μητέρα του αδυνατεί να συνειδητοποιήσει τι συνέβη και ότι ο γιος της δεν είναι πια εδώ. Μιλώντας το πρωί της Πέμπτης (16/2) στην εκπομπή «Super Κατερίνα» για τον Αντώνης της «ράγισε» καρδιές.

«Δεν ξέρω τι ακριβώς ήθελε»
«Δεν νομίζω ότι θα είμαι ποτέ καλύτερα από δω και πέρα», είπε με πόνο ψυχής και πρόσθεσε: «Δεν ξέρω γιατί το έκανε αυτό. Είχε τα πάντα. Πραγματικά είχε τα πάντα, ό,τι μπορεί να επιθυμήσει άνθρωπος. Είναι πολύ δύσκολο. Είναι ένας τόπος δύσκολος και αυτοί μια ομάδα κακών ανθρώπων. Πολύ δηλητήριο έχει πλέον ο κόσμος. Δεν υπάρχει κουράγιο για να το βρεις. Είναι ένας πόνος που σε καταστρέφει».

«Ήταν πολύ πιεσμένος και μου έλεγε συνέχεια “δεν μου αρέσει αυτή η ζωή”. Δεν ξέρω τι ακριβώς ήθελε. Ο Αντώνης αγαπούσε την εκκλησία με την ευρύτερη έννοια. Δεν θα γινόταν ποτέ μοναχός. Εγκλωβίστηκε; Του συνέβησαν πολλοί θάνατοι; Ήταν πολύ μοναχικός από το σχολείο. Έναν φίλο απέκτησε. Είχε λατρεία με την αστυνομία. Ήθελε να γίνει αστυνομικός και δεν μου το συγχώρησε που δεν τον άφησα. Αλλά επειδή όλη μου η οικογένεια ήταν στρατιωτικοί και έζησα στο πετσί μου την αποστρατεία, του είπα “πάνω από το πτώμα μου”», συμπλήρωσε.

Στη συνέχεια, συγκινημένη θέλησε να στείλει το δικό της μήνυμα: «Εκείνο που θα ήθελα να πω είναι ότι πρέπει να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας να είναι καλά παιδιά, έντιμα, ευγενή. Δυστυχώς, έχουμε φτιάξει μια κοινωνία, που μικρά παιδάκια σφάζονται, πάνε στο σχολείο με μαχαίρια. Ακούμε τον εκφοβισμό σε όλο του το μεγαλείο, παντού. Χθες τον έστειλα γαμπρό τον γιο μου γιατί δεν θα τον δω ποτέ γαμπρό».