Μπορεί να έχετε δει αυτό το διάσημο πίνακα, αλλά δεν ξέρατε τα μυστικά του

Το φιλί του Gustav Klimt είναι ένα απατηλά "απλό" πορτρέτο του πόθου και της αγάπης. Αλλά πέρα από αυτό το προφανές, το έργο είναι γεμάτο συναρπαστικά γεγονότα.

Η καριέρα του Klimt βρισκόταν σε ύφεση

Πριν δημιουργήσει το φιλί, ο Klimt είχε δεχτεί απίστευτη περιφρόνηση την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα για τους πίνακες ζωγραφικής του. Λόγω του γυμνού σε αυτά τα έργα, η ερμηνεία του για τη Φιλοσοφία, την Ιατρική και τη Νομολογία χλευάστηκε ως «ποpνογραφία» και «διεστραμμένη υπερβολή» και τελικά απορρίφθηκαν, πληγώνοντας τη φήμη του.

Βρισκόταν σε πανικό
Το 1907, ίσως απογοητευμένος από την κακή υποδοχή των έργων του, ο Klimt ζωγράφιζε με μανία, αλλά αμφέβαλλε για το έργο του. Ομολόγησε σε ένα γράμμα: «Είτε είμαι πολύ μεγάλος, είτε πολύ νευρικός, είτε πολύ ηλίθιος - κάτι πρέπει να συμβαίνει». Αλλά σε λίγο, θα ξεκινούσε τον πίνακα που θα ήταν ο πιο δημοφιλής του.

Το έργο αγοράστηκε πριν καν τελειώσει!
Το 1908, η Αυστριακή Πινακοθήκη παρουσίασε το Φιλί για πρώτη φορά, παρόλο που ο Κλιμτ δεν είχε ακόμη βάλει τις τελευταίες πινελιές στο έργο. Η ημιτελής κατάστασή του δεν εμπόδισε το Μουσείο Belvedere (γνωστό και ως The Österreichische Galerie Belvedere) να το προσθέσει στη συλλογή του επί τόπου. Πώς αγοράζετε ένα έργο τέχνης που δεν έχει καν τελειώσει; Κάνετε μια προσφορά που δεν μπορεί να απορριφθεί. Για να αποκτήσει αυτό το έργο τέχνης, το Belvedere πλήρωσε 25.000 κορώνες (ή περίπου 240.000 δολάρια το 2011 δολάρια). Πριν από αυτή τη μαμούθ πώληση, η υψηλότερη τιμή που πληρώθηκε για έναν πίνακα στην Αυστρία ήταν σχετικά ασήμαντες 500 κορώνες.

Η Αυστρία θεωρεί το Φιλί εθνικό θησαυρό και έτσι το βιεννέζικο μουσείο που εδώ και καιρό ήταν το σπίτι του, δεν θα ονειρευόταν ποτέ να το πουλήσει. Ωστόσο, εάν συνέβαινε μια τέτοια συναλλαγή, προβλέπεται ότι το εργο θα έσπαγε ρεκόρ πωλήσεων. Εξάλλου, η λιγότερο διάσημη (αν και πολύ...διάσημη) του Klimt Adele Bloch-Bauer I πωλήθηκε για 135 εκατομμύρια δολάρια το 2006. Οι New York Times σημείωσαν εκείνη την εποχή ότι ήταν «το υψηλότερο ποσό που πληρώθηκε ποτέ για έναν πίνακα».