Πως οι γονείς κάνουν τα παιδιά τους να καταφεύγουν στα ψέματα

Η πειθαρχία των παιδιών είναι απαραίτητη, αλλά είναι επίσης υψίστης σημασίας να μην το παρακάνετε. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι τα αυστηρά περιβάλλοντα μπορούν να κάνουν τα παιδιά να λένε ψέματα και να τα κάνουν γενικά ανέντιμα. Αυτή η μελέτη διεξήχθη σε παιδιά ηλικίας 3 έως 4 ετών.

Για να μάθουν αν η αυστηρότητα των γονιών επηρεάζει την ειλικρίνεια των παιδιών τους, οι ερευνητές Victoria Talwar και Kang Lee ανέπτυξαν ένα τεστ που μοιάζει με παιχνίδι. Κάλεσαν να συμμετάσχουν παιδιά 3-4 ετών, από 2 διαφορετικά σχολεία. Το ένα από τα σχολεία από τα οποία προέρχονταν είναι γνωστό για την αυστηρή διαπαιδαγώγησή του και το άλλο είναι πολύ πιο επιεικές.

Προηγουμένως, οι γονείς των συμμετεχόντων παιδιών έδωσαν συνέντευξη και τους ζητήθηκε να περιγράψουν πώς θα αντιδρούσαν σε ορισμένες τυπικές κακές συμπεριφορές των παιδιών τους. Οι περισσότεροι γονείς δήλωσαν ότι θα χρησιμοποιούσαν μια ήπια σωματική τιμωρία, όπως χαστούκια, τσιμπήματα ή χτύπημα στο κάτω μέρος του σώματος.

Ως μέρος του τεστ, κάθε παιδί κλήθηκε ξεχωριστά και του ζητήθηκε να συμμετάσχει σε ένα παιχνίδι εικασίας, όπου τους ανατέθηκε να μαντέψουν τους ήχους που βγάζουν τα παιχνίδια. Το κάθε παιδί καθόταν με την πλάτη προς τους ερευνητές καθώς έβγαζαν έναν ήχο. Ακούστηκαν 2 διαφορετικοί ήχοι (γάβγισμα σκύλου και μωρό που κλαίει) και ζητήθηκε από το παιδί να μαντέψει ποιο από τα παιχνίδια τους παρήγαγε. Στη συνέχεια, ο ερευνητής έφευγε από το δωμάτιο για ένα λεπτό, ζητώντας από το παιδί να μην κρυφοκοιτάξει μέχρι να επιστρέψει.

Προστέθηκε ένα τρίτο παιχνίδι, με άσχετο ήχο, για να δουν αν τα παιδιά θα κρυφοκοιτάξουν.

Το τρίτο παιχνίδι ήταν ένα λούτρινο λιοντάρι, αλλά ο ήχος που το συνόδευε δεν είχε σχέση με το λιοντάρι. Αντίθετα, έπαιζε μουσική. Τα παιδιά έμειναν μόνα τους με το κρυμμένο λιοντάρι επίτηδες για να δουν αν θα κρυφοκοιτάξουν ή όχι. Κατά την επιστροφή, τα παιδιά ρωτήθηκαν αν κρυφοκοίταξαν. Αυτοί που παραδέχθηκαν ότι κρυφοκοίταξαν ομαδοποιήθηκαν ως «εξομολογητές» και όσοι είπαν ψέματα για αυτό ομαδοποιήθηκαν ως «ψεύτες» για τη μελέτη. Στη συνέχεια ζητήθηκε από τα παιδιά να μαντέψουν το τελευταίο παιχνίδι και σημειώθηκε ότι κάποιοι ψεύτες μάντευαν ότι το παιχνίδι ήταν λιοντάρι, ενώ κάποιοι επέμειναν στο ψέμα τους και απάντησαν με απαντήσεις όπως «ένα μουσικό όργανο» ή «ένα κινητό τηλέφωνο».

Τα αποτελέσματα αποκάλυψαν μια σχέση μεταξύ αυστηρότητας και ψεμάτων.

Περίπου το 80% των παιδιών που συμμετείχαν σε αυτό το τεστ κρυφοκοίταξαν το παιχνίδι. Όμως σχεδόν όλα τα παιδιά από το αυστηρό σχολείο έλεγαν ψέματα. Και όχι μόνο αυτό, απέκρυψαν και προσπάθησαν να συγκαλύψουν ότι έλεγαν ψέματα, ενώ οι άλλοι από το πιο χαλαρό σχολείο ομολόγησαν. Διαπιστώθηκε ότι τα παιδιά που εκτίθενται σε τιμωρητική ανατροφή ή σχολική εκπαίδευση λένε πιο προχωρημένα και πειστικά ψέματα. «Οι ανέντιμες συμπεριφορές των παιδιών μπορεί να υποστηριχθούν ως αποτέλεσμα του σκληρού τιμωρητικού περιβάλλοντος που τους επιβάλλεται από τους ενήλικες».

Το αποτελεσματικό ψέμα θα μπορούσε επίσης να είναι σημάδι ευφυΐας.

Αντίθετα, σε μια πιο φωτεινή νότα, η ικανότητα να λες ψέματα αποτελεσματικά χωρίς να σε πιάνουν θα μπορούσε επίσης να είναι σημάδι ευφυΐας. Το να διατηρείτε το ψέμα σας συνεπές απαιτεί «μια λειτουργική μνήμη», την ικανότητα να επεξεργάζεστε και να θυμάστε πράγματα.

Τούτου λεχθέντος, η πολύ αυστηρή ανατροφή των παιδιών κάνει περισσότερη ζημιά παρά καλό. Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα αυστηρό περιβάλλον θα μπορούσαν να μεγαλώσουν ως νταήδες, να έχουν προβλήματα θυμού και να βιώσουν κατάθλιψη. Επιπλέον, ο φόβος θα μπορούσε να βλάψει τη σχέση ανάμεσα σε εσάς και τα παιδιά σας.