Κινητό το 1930; Ο πίνακας που βάζει φωτιά στις θεωρίες για ταξίδια στον χρόνο

Ο πίνακας "Mr. Pynchon and the Settling of Springfield", φιλοτεχνημένος από τον Ιταλοαμερικανό καλλιτέχνη Umberto Romano το 1937, έχει αναστατώσει το διαδίκτυο, τους συνωμοσιολόγους, ακόμα και μερικούς σκεπτικιστές. Γιατί; Γιατί σε πρώτο πλάνο, ένας ιθαγενής Αμερικανός φαίνεται να κρατάει κάτι που μοιάζει επικίνδυνα πολύ με... smartphone.

View this post on Instagram

A post shared by Mario Di Maio (@neverland74)

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Και δεν είναι μόνο το αντικείμενο που παραπέμπει στο σήμερα — είναι και ο τρόπος που το κρατάει. Κλασικό κινητο-κρατημα: με το ένα χέρι, καρφωμένο βλέμμα στην οθόνη, σχεδόν έτοιμος να κάνει scroll στο TikTok ή να στείλει meme στο group chat.

Ο πίνακας και το «αίνιγμα»

Το έργο απεικονίζει τον Άγγλο έποικο William Pynchon (ιδρυτή του Springfield της Μασαχουσέτης) να αλληλεπιδρά με ιθαγενείς κατοίκους της περιοχής. Ανάμεσα στο πλήθος, ο «χρονικά ατίθασος» ιθαγενής με το μυστηριώδες αντικείμενο προκαλεί εδώ και χρόνια ένα καλλιτεχνικό... deja vu του μέλλοντος.

Και τι λένε οι ειδικοί;

Η Dr. Margaret Bruchac από το πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια δηλώνει:

«Ο τρόπος που το κρατάει και κοιτάζει το αντικείμενο είναι ανατριχιαστικά ίδιος με αυτόν που κρατάμε σήμερα ένα smartphone».

Όμως γρήγορα προσγειώνει το κοινό:

«Το πιο πιθανό είναι να πρόκειται για ένα σιδερένιο μαχαίρι ή έναν καθρέφτη. Απλώς ο πίνακας έχει μια “ονειρική” καλλιτεχνική διάθεση».

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Ο ιστορικός Daniel Brown συμφωνεί:

«Το αντικείμενο μοιάζει με καθρέφτη, ένα εργαλείο που χρησιμοποιούσαν ευρέως οι ιθαγενείς τον 17ο αιώνα».

Και η Dr. Crown συμπληρώνει:

«Η αφηρημένη αισθητική του Romano ήταν επίμονα διφορούμενη».

Με απλά λόγια: ο τύπος είχε φαντασία.

Λοιπόν, είναι smartphone ή όχι;

Η λογική λέει «όχι». Η φαντασία λέει «ίσως». Το ίντερνετ λέει «σίγουρα ναι και να δεις που το επόμενο επεισόδιο του Dark θα ξεκινά με αυτόν τον πίνακα».

Όπως και να 'χει, ο πίνακας αυτός θυμίζει πως η τέχνη έχει την ικανότητα να μπερδεύει, να παίζει με τον χρόνο και να μας κάνει να χαμογελάμε — ακόμα κι αν τελικά δεν έχει Wi-Fi.