Πέθανε στα 78 του ο Θανάσης Ρεντζής

Μήνυμα για το θάνατο του Θανάση Ρεντζή ανάρτησε στα social media της η Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Ο Θανάσης Ρεντζής υπήρξε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών, στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Ψηφιακές μορφές τέχνης», ίδρυσε με τον Θανάση Καστανιώτη το περιοδικό «Φιλμ» δίνοντας έμφαση στις πρωτοπορίες και τον πειραματισμό, ενώ το 1977 ανέλαβε την διοργάνωση του καλούμενου «Αντιφεστιβάλ».

Διετέλεσε διευθυντής του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, διευθυντής του Τομέα Ψυχαγωγίας της ΕΤ1 και πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και άφησε πίσω του ένα σημαντικό ερευνητικό έργο και πολύτιμα θεωρητικά κείμενα.

Η ανάρτηση της Ταινιοθήκης της Ελλάδος:

Ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του σύγχρονου πειραματικού και πρωτοποριακού κινηματογράφου στην Ελλάδα, ο Θανάσης Ρεντζής, δεν είναι πια κοντά μας. Έφυγε στα 78 του χρόνια, στην αγαπημένη του Ύδρα, καταφύγιό του εδώ και πολλά χρόνια.

Ο Θανάσης Ρεντζής, υπήρξε επιδραστική προσωπικότητα στον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο όχι μόνο ως ξεχωριστός δημιουργός με απόλυτα προσωπική ματιά που επηρέασε γενιές κινηματογραφιστών, αλλά και ως καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών, στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα "Ψηφιακές μορφές τέχνης", όπου άφησε το αποτύπωμά του στην ψυχή και το μυαλό πολλών σπουδαστών, συμβάλλοντας στην κινηματογραφική κουλτούρα στη χώρα μας.

Πολύτιμος φίλος και υποστηρικτής της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, είχε σπουδάσει αρχικά στην σχολή Ειρήνης Καλκάνη και Κώστα Φωτεινού όπου δίδασκε και η Αγλαϊα Μητροπούλου με την οποία διατήρησαν στενή σχέση και συνεργασία μέχρι το τέλος της ζωής της. Αλλά και αργότερα, ο Θανάσης Ρεντζής συνετέλεσε καθοριστικά στην εδραίωση της στενής συνεργασίας μεταξύ της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και της Ταινιοθήκης της Μπολόνια.

Μας άφησε μια σπουδαία κινηματογραφική παρακαταθήκη, με καινοτόμο χαρακτήρα: την εμβληματική του, βραβευμένη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Βιο-γραφία, αλλά και το Μαύρο-Άσπρο, τον Ηλεκτρικό Άγγελο, το Corpus, τις Σιωπηλές μηχανές.

Το 1974 ίδρυσε με τον Θανάση Καστανιώτη το περιοδικό "Φιλμ" δίνοντας έμφαση στις Πρωτοπορίες και τον Πειραματισμό, ενώ το 1977 ανέλαβε την διοργάνωση του καλούμενου "Αντιφεστιβάλ".

Χρόνια αργότερα, διετέλεσε διευθυντής του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, διευθυντής του Τομέα Ψυχαγωγίας της ΕΤ1 και πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, υπήρξε ένθερμος συνοδοιπόρος της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεχών Ελλάδος, ενώ άφησε πίσω του ένα σημαντικο ερευνητικό έργο και πολύτιμα θεωρητικά κείμενα.

Όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν από κοντά θα θυμούνται το αστραφτερό πνεύμα (και βλέμμα) του και το απαράμιλλο χιούμορ του. Η Ταινιοθήκη αποχαιρετά τον σπουδαίο διανοητή, σημαντικό σκηνοθέτη, υπέροχο δάσκαλο και πολύτιμο φίλο.

Θερμά συλλυπητήρια από το Δ.Σ στη Γκαίη Αγγελή και την Αγγελική Ρεντζή.

Η κηδεία θα γίνει το Σάββατο 16/8 στις 11:00 στην Ύδρα, στην Αγία Βαρβάρα».

Ανακοίνωση για τον Θανάση Ρεντζή εξέδωσε η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου:

«Η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου απευθύνει έναν στερνό αποχαιρετισμό στον μεγάλο δάσκαλο της θεωρίας, αλλά και της πράξης, του κινηματογράφου, στον ανυπότακτο φορέα της πρωτοπορίας Θανάση Ρεντζή. Διετέλεσε ιδρυτικό μέλος της Ένωσής μας, δημιουργός του πρώτου θεωρητικού κινηματογραφικού περιοδικού στην Ελλάδα, του "Φιλμ", σκηνοθέτης, ιθύνων νους του Αντιφεστιβάλ του 1977, Πρόεδρος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, εικαστικός, καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.

Σε κάθε θέση έδινε με ακεραιότητα τον αγώνα του, προκειμένου το σινεμά να προχωρήσει με σταθερά και ασυμβίβαστα βήματα και οι τέχνες να δρουν ως συλλογικό όπλο απελευθέρωσης των δυνατοτήτων του ατόμου να εκφράσει κάθε πτυχή της πραγματικότητας. Ήταν ακούραστος. Ως την τελευταία στιγμή έγραφε, δίδασκε ανελλιπώς τους φοιτητές, μεταλαμπάδευε από ψυχής την τεράστια εμπειρία του.

Δεν το έβαλε ποτέ κάτω. Στη σύγχρονη εποχή, που συχνά κυριαρχεί το "λίγο", αυτός συνέχισε να δηλώνει παρών, όντας ένας μεγάλος στοχαστής, που δεν έπαυε να είναι και βαθιά λαϊκός. Θα προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε τα χνάρια του.

Θανάση, αντίο!».