«Καμπανάκι» από ειδικούς: Ψάρι που καταναλώνεται στη Μεσόγειο είναι μολυσμένο

Ανησυχητικές συγκεντρώσεις υδραργύρου ανιχνεύθηκαν στο σκυλόψαρο (Scyliorhinus canicula), ένα είδος που συναντάται ευρέως στη Μεσόγειο και χρησιμοποιείται σε παραδοσιακές συνταγές της Ιβηρικής Χερσονήσου.

Η έρευνα, που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο στην επιστημονική επιθεώρηση Marine Pollution Bulletin, πραγματοποιήθηκε από το Ισπανικό Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας (IEO-CSIC) και το Ινστιτούτο Θαλάσσιων Επιστημών (ICM-CSIC), σύμφωνα με το ισπανικό μέσο HuffPost.

Δεδομένα που ανησυχούν τους ειδικούς

Η μελέτη ανέλυσε βιολογικούς, περιβαλλοντικούς και ανθρωπογενείς παράγοντες, καταλήγοντας ότι τα μεγαλύτερα άτομα, καθώς και εκείνα που αλιεύτηκαν στα ανοικτά της Καταλονίας, παρουσίαζαν υψηλότερα επίπεδα υδραργύρου. Το βαρύ αυτό μέταλλο είναι εξαιρετικά τοξικό τόσο για τα θαλάσσια οικοσυστήματα όσο και για την ανθρώπινη υγεία, γεγονός που οδηγεί τους επιστήμονες να προτείνουν την ενσωμάτωση ορίων κατανάλωσης ανά είδος στις αξιολογήσεις διατροφικού κινδύνου.

Ένα παραδοσιακό πιάτο στο μικροσκόπιο

Στην Ανδαλουσία, το σκυλόψαρο εξακολουθεί να κατέχει σημαντική θέση στη γαστρονομία, κυρίως μέσα από το παραδοσιακό πιάτο «caldillo de pintarroja». Ωστόσο, οι ερευνητές προειδοποιούν ότι η συχνή κατανάλωση του ψαριού μπορεί να εγκυμονεί κινδύνους για την υγεία, ιδίως σε περιοχές όπου το ψάρι αποτελεί μέρος της καθημερινής διατροφής.

Σύσταση για προσοχή

Η Ελένα Λιορέτ, ερευνήτρια του ICM-CSIC και κύρια συγγραφέας της μελέτης, τόνισε ότι «απαιτούνται πιο συγκεκριμένα δεδομένα για τις καταναλωτικές συνήθειες ώστε να εξαχθούν ακριβέστερα αποτελέσματα». Παρ’ όλα αυτά, η προειδοποίηση είναι σαφής: απαιτείται προσοχή στην κατανάλωση του συγκεκριμένου είδους.

Μια προειδοποίηση που ξεπερνά το ένα είδος

Η μελέτη, όπως σημειώνει το HuffPost, ενισχύει την ανάγκη να παρακολουθούνται τα επίπεδα υδραργύρου σε διαφορετικά είδη που καταναλώνονται στη νότια Ευρώπη. Εκτός από το σκυλόψαρο, και άλλα βαθύβια ψάρια μπορεί να συσσωρεύουν αυτό το τοξικό μέταλλο, θέτοντας ζήτημα δημόσιας υγείας και απαιτώντας μεγαλύτερη αυστηρότητα στις αξιολογήσεις διατροφικών κινδύνων.