Καρβέλας: «Κάθε φορά που τον ακούω να τραγουδάει με πιάνουν τα γέλια, πιο χάλια φωνή δεν υπάρχει»

O Nίκος Καρβέλας φιλοξενήθηκε στη διαδικτυακή εκπομπή των Rainbow Mermaids και μίλησε για όλους και για όλα. Μέσα σ’ όλα, ο γνωστός μουσικοσυνθέτης μίλησε για τον χωρισμού του από την Άννα Βίσση ,την πορεία του στον χώρο της μουσικής, αλλά και στην επεισοδιακή συνάντησή του με τον συνθέτη Απόστολο Καλδάρα.

Όσα δήλωσε ο Νίκος Καρβέλας στη νέα του συνέντευξη

Μιλώντας για τα πρώτα του βήματα στον χώρο της μουσικής, ανέφερε: «Τα είχα κάποια στιγμή με μία κοπέλα από το Μάντσεστερ, παράτησε τις σπουδές της, ήρθε να συζήσουμε και δεν είχαμε να φάμε. Μου λέει κάποια στιγμή: “αφού γράφεις μουσική όλη μέρα, γιατί δεν γράφεις ελληνικά να βγάλουμε κανένα φράγκο;”. Εγώ δεν είχα ιδέα από ελληνική μουσική. Μου έβαλε τον “σπόρο” και είπα οκ. Βρήκα μια στιχουργό και αγόρασα έναν δίσκο για να δω πώς είναι η ελληνική μουσική. Ο μπαμπάς μου ήξερε τον Γκάτσο, ήταν από το ίδιο χωριό. Ήταν ποιητής και φίλος του Γκάτσου και του έδωσε κάποια κομμάτια μου στην εταιρεία που ήταν ο Γκάτσος. Του είπαν τότε από την εταιρεία: “πες τε του αυτουνού να ασχοληθεί με κάτι άλλο, δεν κάνει για τη σύνθεση”. Με απέρριψαν από την πρώτη εταιρεία και πήγα στη Minos. Ήταν αστεία τα πρώτα τραγούδια που έγραψα στα ελληνικά».

Στη συνέχεια, ο Νίκος Καρβέλας αναφέρθηκε σε γνωστό Έλληνα τραγουδιστή, λέγοντας πως γελάει κάθε φορά που ακούει τη φωνή του. «Πήγαινα κάθε βράδυ εκεί που τραγουδούσε η Άννα, τότε που έγραφα διάφορα σουξεδάκια. Κάποια στιγμή άκουσα έναν Έλληνα τραγουδιστή να τραγουδάει, ανεκδιήγητη φωνή, πιο χάλια δεν υπάρχει, γνωστότατος συνθέτης και τραγουδιστής. Εγώ γελάω όποτε τον ακούω. Υπάρχει ακόμα, τραγουδάει και ό,τι μπορεί κάνει το παιδί. Όποτε τον ακούω γελάω και είπα στον εαυτό μου: ρε συ, τραγουδάει αυτός και δεν τραγουδάς εσύ; Μπροστά του εγώ είμαι η Μαρία Κάλλας».

>

Όσο για την επεισοδιακή συνάντησή του με τον Απόστολο Καλδάρα, είπε: «Πήγα κάποια Τρίτη χειμωνιάτικη στην RCA. Περίμενα ένα πεντάλεπτο και λέω σε μία τύπισσα “έχω ένα ραντεβού με τον κ. Θεοφίλου”. Μου λέει “πώς λέγεστε;”, νευρικά κάπως, γιατί εγώ ήμουν ατημέλητος, με μαλλιά… Λέω “Καρβέλας”. Μου λέει “μισό λεπτό”, πατάει κάτι κουμπιά… Λέει “δεν μπορεί να σας δει. Πάρτε τηλέφωνο να έρθετε την άλλη εβδομάδα”.

Λέω “πού είναι το γραφείο του;”. Λέει “ακούσατε τι σας είπα;”. Λέω “άκουσα. Πού είναι το γραφείο του;”… Είπα μερικές κακές λέξεις, την προσπέρασα και άρχισα να ανοίγω πόρτες, γιατί ήξερα πώς είναι η μούρη του… Στην τρίτη που άνοιξα, βλέπω τον Αχιλλέα Θεοφίλου πίσω από το γραφείο του, μαζί με τον Καλδάρα.

Λέω: “συγγνώμη κύριε Καλδάρα, αλλά εσύ (σ.σ στον Θεοφίλου) που με έστησες, αυτά να τα κάνεις στην γκόμενά σου, στη μάνα σου, στον πατέρα σου και στα τσουτσέκια που μπαινοβγαίνουν εδώ μέσα. Εμένα με λένε Καρβέλα και την κασέτα που σου έδωσα να τη βάλεις εκεί που ξέρεις”. Και έφυγα, αφού είπα συγγνώμη στον Καλδάρα.

Εκ των υστέρων, έμαθα από τον Αχιλλέα ότι, αφού έφυγα, ζήτησε να ακούσει την κασέτα με τα τραγούδια μου. Ο Καλδάρας του είπε, πριν ακούσουν τα κομμάτια: “αυτός είναι ή ψυχοπαθής ή ταλέντο”. Και αφού άκουσαν τα τραγούδια, του είπε: “τελικά, είναι και τα δύο”».